file:/E:/Joel/Dropbox/TAN/library-arithmeticus/evagrius/cpg2455/cpg2455.grc.1000.vat_gr_754.xml 247618 2794 44517 17.98% file:/E:/Joel/Dropbox/TAN/library-arithmeticus/evagrius/cpg2455/cpg2455.grc.2021.rondeau.xml 248319 2319 45218 18.21% file:/E:/Joel/Dropbox/TAN/TAN-2021/output/cpg2455.grc.1000.vat_gr_754-compared.xml 292836 3176 89735 30.64% grc cpg2455_grc_1000_vat_gr_754 cpg2455_grc_2021_rondeau numerals μακάριος ἀνήρ ὅς οὐκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ ἀσεβῶν βουλή ἀσεβῶν ἐστι λογισμός ἐμπαθής τοῖς αἰσθητοῖς πράγμασι τόν νοῦν προσδεσμῶν οὐκ εἶπε δέ ἄνθρωπος ἀλλ ἄνθρωπος ἀλλ ἀνήρ ὅτι πρός ἀγῶνας καί πάλας καί μάχας τάς ὑπέρ ἀρετῆς καλεῖ καί βούλεται καί τάς γυναῖκας ἀῤῥενώπους ἀρρενωπούς καί ἀνδρείας εἶναι μακαριότης δέ ψυχῆς ἀπάθεια μετά γνώσεως τῶν ὄντων ἀληθοῦς καί ἐπί καθέδραν λοιμῶν οὐκ ἐκάθισεν καθέδρα λοιμῶν ἐστι λογικῆς ψυχῆς ἕξις χειρίστη καθ ἥν καί τούς ἄλλους διδάσκει παρανομεῖν καί ἐν τῷ νόμῳ αὐτοῦ μελετήσει ἡμέρας καί νυκτός οὗτος διά παντός διαπαντός μελετήσει τῷ νόμῳ τοῦ θεοῦ ὁ τά καλά ἔργα διαπραττόμενος καί ἔσται ὡς τό ξύλον τό πεφυτευμένον παρά τάς διεξόδους τῶν ὑδάτων ὅ τόν καρπόν αὐτοῦ δώσει ἐν καιρῷ αὐτοῦ καί τό φύλλον αὐτοῦ οὐκ ἀπορρυήσεται ὁ̔ ὁ καρπός τοῦ πνεύματός ἐστιν ἀγάπη χάρα εἰρήνη καί τά ἑξῆς ὅρα πῶς ἐμψύχως εἴρηται δώσει ἀλλ οὐκ οἰσει οἴσει δίδωσι δέ ὁ δίκαιος ἐν καιρῷ θυμοῦ καί ἐπιθυμίας μακροθυμίαν ἀνδρείαν σωφροσύνην ἐν λοιδορίᾳ καί καταλαλιᾷ τήν εὐλογίαν τήν σιωπήν τούς ἐπαινούς ὧν τάς ἐπικαρπίας κομίσεται ἐν τῷ μέλλοντι θάλλει δέ καί ὧδε κομῶν ὡς φύλλοις τῷ τῇ ἐλπίδι ψυχαγωγούσῃ τήν τῶν κόπων βαρύτητα ἤ τῇ ταπεινώσει τηρούσῃ καί σκεπούσῃ τούς καρπούς ἀδιαπτώτους τά φύλλα δεικνύουσι τά δένδρα καί τόν δίκαιον τά καθήκοντα ἔστι δέ φύλλα γνωρίσματα ψυχῆς ἀγαθῆς διά σώματος ἐκτελούμενα οἷον εἶδος ἐσθῆτος βῆμα ποδός προσώπου μειδίαμα οὐχ οὕτως οἱ ἀσεβεῖς οὐχ οὕτως ἐσχηματισμένην οἱ ἄπιστοι κέκτηνται τήν ἀρετήν οὔτε δέ ἐν τῷ ἑβραϊκῷ κεῖται ὁ διπλασιαμός οὔτε τις τῶν ἑρμηνευτῶν ἐχρήσατο αὐτῷ διά τοῦτο οὐκ ἀναστήσονται ἀσεβεῖς ἐν κρίσει οὐδέ ἁμαρτωλοί ἐν βουλῇ δικαίων τό εἰς κρίσιν οὐκ εἰς ἐρώτησιν κρίσις ἐστί δικαίων μέν ἡ ἀπό πρακτικοῦ σώματος ἐπί ἀγγελικά μετάβασις ἀσεβῶν δέ ἀπό πρακτικοῦ σώματος ἐπί σκοτεινά καί ζοφερά μετάθεσις σώματα ἐγερθήσονται γάρ οὖν οἱ ἀσεβεῖς οὐκ ἐν τῇ προτέρᾳ κρίσει ἀλλ ἐν τῇ δευτέρᾳ ὅτι γινώσκει κύριος ὁδόν δικαίων μόνον τό καλόν οἶδεν ὁ θεός φαῦλον δέ οὐδέν ἀνάξια γάρ τῆς γνώσεως αὐτοῦ τότε λαλήσει πρός αὐτούς ἐν ὀργῇ αὐτοῦ ὀργή ἐστι θεοῦ κόλασις ἐπίπονος ἐπί τῷ συμφέροντι τοῦ ἡμαρτηκότος γινομένη κύριος εἶπεν πρός με υἱός μου εἶ σύἐγώ σύ ἐγώ σήμερον γεγέννηκά σε ἄχρι ἄχρις οὗ τό σήμερον καλεῖται αἴτησαι παρ ἐμοῦ καί δώσω σοι ἔθνη τήν κληρονομίαν σου κληρονομίαν ἐνταῦθα ὠνόμασεν τήν φύσιν τήν λογικήν κληρονομοῦσαν αὐτόν ὡς σοφίαν καί γνῶσιν καί ἀλήθειαν καί δικαιοσύνην κληρονομία δέ ἐστι φύσεως λογικῆς θεωρία σωματῶν σωμάτων καί ἀσωμάτων καί τοῦ αἰτίου τούτων θεοῦ δράξασθε παιδείας μήποτε ὀργισθῇ κύριος παιδεία ἐστί μετριοπαθεία μετριοπάθεια παθῶν ὅπερ συμβαίνειν πέφυκεν ἐκ τῆς πρακτικῆς εἴγε πρακτική ἐστι διδασκαλία πνευματική τό παθητικόν μέρος τῆς ψυχῆς ἐκκαθαίρουσα κύριε τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με οἱ προκόπτοντες πολλούς τούς θλίβοντας ἔχουσι ἔχουσιν σύ δέ κύριε ἀντιλήμπτωρ μου εἶ δόξα μου καί ὑψῶν τήν κεφαλήν μου τό τηνικαῦτα ὑψοῦται νοῦς ὁπηνικα ὁπηνίκα ἄν ἐπιβάλῃ τῇ πολυποικίλῳ σοφίᾳ τῇ τοῦ θεοῦ φωνῇ μου πρός κύριον ἐκέκραξα καί ἐπήκουσέν εἰσήκουσέν μου ἐξ ὄρους ἁγίου αὐτοῦ ὄρος ἅγιόν ἐστιν ὁ χριστός ἀνάστα κύριε σῶσόν με ὁ θεός μουὅτι σύ ἐπάταξας πάντας τούς ἐχθραίνοντάς μοι ματαίως ὀδόντας ἁμαρτωλῶν συνέτριψας ὀδόντες ἁμαρτωλῶν εἰσι λογισμοί ἄλογοι παρά φύσιν ἡμῖν ἐπισυμβαίνοντες τοἷς τοῖς γάρ λογισμοίς λογισμοῖς ὡς ὀδοῦσι χρώμενοι πολλάκις οἱ ἀντικείμενοι προσεγγίζουσιν ἡμῖν τοῦ φαγεῖν τάς σάρκας ἡμῶν τουτέστι τά ἐκ τῆς σαρκός φυόμενα φανερά δέ ἐστι φησίν ἐστίν τά ἔργα τῆς σαρκός φησίν ὁ θεῖος ἀπόστολος ἐν τῷ ἐπικαλεῖσθαί με εἰσήκουσέν μου ὁ θεός τῆς δικαιοσύνης μου οὐ μετά τό ἐπικαλεῖσθαι ἐπικαλέσασθαι εἰσήκουσέν με μου ἀλλ ἐν τῷ ἐπικαλεῖσθαι ἐν θλίψει ἐπλάτυνας ἐπλάτυνάς μοι ὁταν ὅταν τῶν θλίψεων καί τῶν πειρασμῶν τούς λόγους ἐπιγινώσκωμεν τότε μάλιστα πλατυνόμεθα υἱοί ἀνθρώπων ἕως πότε βαρυκάρδιοι ἐντεῦθεν γινώσκομεν ὅτι βαρείας φύσεώς ἐστιν ἡ κακία διόπερ ὁ ἐρχόμενος εἰς τήν αἴγυπτον κύριος ἐπί νεφέλης λέγεται καθέζεσθαι κούφης νεφέλη δέ κούφη ἐστί φύσις λογική πάσης ἀρετῆς πεπληρωμένη καί γνώσεως ὀργίζεσθε καί μή ἁμαρτάνετε παραινεῖ μή συγκατατίθεσθαι τῇ φαντασίᾳ μηδέ τό ἔργον ἐπάγειν κυροῦν κυροῦντα τήν ὀργήν θύσατε θυσίαν δικαιοσύνης καί ἐλπίσατε ἐπί κύριον θυσία δικαιοσύνης ἐστίν ἀπάθεια ψυχῆς λογικῆς προσφερομένη θεῷ ἐλπίς δέ ἐστιν ἀγαθή προσδοκία γνώσεως ἀληθοῦς ἐσημειώθη ἐφ ἡμᾶς τό φῶς τοῦ προσώπου σου κύριε οἱ μέν ἄγγελοι διά παντός διαπαντός βλέπουσι τό πρόσωπον τοῦ θεοῦ οἱ δέ ἄνθρωποι τό φῶς τοῦ προσώπου αὐτοῦ πρόσωπον γάρ κυρίου ἐστίν θεωρία πνευματική πάντων τῶν ἐπί γῆς γεγονότων φῶς δέ προσώπου ἐστίν ἡ μερική γνῶσις τούτων αὐτῶν εἴπερ κατά τήν σοφήν θηκωϊτίδα ὤσπερ θεκωϊτίδα ὥσπερ ἄγγελος θεοῦ ἦν ὁ δαυίδ πάντα εἰδώς τά ἐπί τῆς γῆς ἔδωκας εὐφροσύνην εἰς τήν καρδίαν μου ἀπό καρποῦ σίτου καί οἴνου καί ἐλαίου αὐτῶν ἐπληθύνθησαν σῖτος καί οἶνος καί ἔλαιον πληθύνει ἁμαρτωλούς εὐφροσύνη δέ θεοῦ εὐφραίνει δικαίους εἰς τό τέλος ὑπέρ τῆς κληρονομούσης ἡ κληρονομία τοῦ χριστοῦ κληρονομοῦσά ἐστιν ἡ φύσις ἡ λογική τό πρωΐ εἰσακούσῃ τῆς φωνῆς μου τό πρωί πρωΐ παραστήσομαί σοι καί ἐπόψομαι ὁ ἀποθέμενος τά ἔργα τοῦ σκότους καί ἐνδυσάμενος τά ὅπλα τοῦ φωτός ταῦτα λεγέτω τά ῥήματα ἀπολεῖς πάντας τούς λαλοῦντας τό ψεῦδος ουκ εἶπεν̓ οὐκ εἶπεν τούς λαλήσαντας ἀλλά τούς λαλοῦντας εἰ δέ ἀπόλλυσι κύριος τούς λαλοῦντας τό ψεῦδος πᾶς δέ ἄνθρωπος ψεύστης κατά τόν δαυίδ πάντας ἄρα τούς ἀνθρωπους ἀνθρώπους κατά τόν λόγον τοῦτον ἀπόλλυσι κύριος ἵν ἀποθέμενοι τό εἶναι ἄνθρωποι γένωνται θεοί ἐ̓πειδή ἐπειδή καί θεοί γεγονότες καί υἱοί ὑψίστου γεγόνασιν πάντες γεγόνασιν ἄνθρωποι προσκυνήσω πρός ναόν ἅγιόν σου ἐν φόβῳ σου ναός ἅγιός ἐστι ἐστιν τοῦ θεοῦ ὁ χριστός διότι ὁ θεός ἦν ἐν χριστῷ κόσμον καταλλάσσων ἑαυτῷ εἰ τῷ φόβῳ κυρίου ἐκκλίνει πᾶς ἀπό κακοῦ ἐν φόβῳ δέ κυρίου προσκυνεῖ τόν ναόν ἐκκλίνας ἄρα ἀπό παντός κακοῦ προσκυνεῖ τόν ναόν ὅς ἐστι χριστός λύσατε γάρ φησίν τόν ναόν τοῦτον καί ἐν τρισίν ἡμέραις ἐγερῶ αὐτόν κύριε ὁδήγησόν με ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἕνεκα τῶν ἐχθρῶν μου ἐν τῇ κατά πρακτικήν δικαιοσύνῃ ἤ ἐν τῷ χριστῷ ὅτι οὐκ ἔστιν ἐν τῷ στόματι αὐτῶν ἀλήθεια ἡ καρδία αὐτῶν ματαία πρότερον πότερον οὐδεμία ἀλήθεια ἤ ὁ χριστός καί τάχα τό δεύτερον τάφος ἀνεῳγμένος ὁ λάρυγξ αὐτῶν νεκρῶν ἔργων πεπληρωμένος ἀποπεσάτωσαν ἀπό τῶν διαβουλιῶν διαβουλίων αὐτῶν μακαριότης ἐστί ἐστίν βουλῆς πάσης κακῆς ἐκπεσεῖν κατά τό πλῆθος τῶν ἀσεβειῶν αὐτῶν ἔξωσον αὐτούς ἐξωσον ἔξωσον αὐτούς ἀπό τῆς ἀσεβείας εὐσεβεῖς αὐτούς ἐργασάμενος ἀπεργασάμενος εἰς αἰῶνα ἀγαλλιάσονται καί κατασκηνώσεις ἐν αὐτοῖς αἰών ἐστι σύστημα φυσικόν ἐκ σωμάτων ποικίλων λογικά διαφορά διάφορα περιέχον τῆς τοῦ θεοῦ γνώσεως ἕνεκεν κύριε ὡς ὅπλῳ εὐδοκίας ἐστεφάνωσας ἡμᾶς ἡ γνῶσις οὖν ἡ τοῦ θεοῦ ᾗ μέν ἀμύνεται τούς πολεμίους ὅπλον ἐστίν ἐστί εὐδοκίας εἰ ᾗ δέ βασιλεύειν ποιεῖ τινα τινά ποιεῖ τῶν παθῶν στέφανος ὀνομάζεται τέμνεται δέ ἡ γνῶσις ἡ τοῦ θεοῦ εἰς δύο εἰς πρᾶξιν καί θεωρίαν καί τῆς μέν πράξεως τό ὅπλον τῆς εὐδοκίας ἐστί ἐστίν τῆς δέ θεωρίας ὁ στέφανος τετήρηται δέ καί ἡ τάξις πρό γάρ τοῦ στεφάνου τό ὅπλον ἐπειδή καί πρό τῆς θεωρίας ἤ ἡ πρᾶξις κύριε μή τῷ θυμῷ σου ἐλέγξῃς με θυμός ἐστιν ὁρμή ἐπιθυμίας ἡμέρου ψυχῆς κατ ἐξοχήν ἀμύνης στρομ 552728̓ θυμός γάρ εὑρίσκεται ὁρμή ἐπιθυμίας ἡμέρου ψυχῆς κατ ἐξοχήν ἀμύνης ἐφετικός ἀλόγως ὅτι οὐκ ἔστιν ἐν τῷ θανάτῳ ὁ μνημονεύων σου πᾶς ὁ μνημονεύων τῆς ζωῆς τῆς εἰπούσης ̓εγώ ἐγώ εἰμι ἡ ζωή οὐκ ἔστιν ἐν τῷ θανάτῳ λούσω καθ ἑκάστην νύκτα τήν κλίνην μου ἐν δάκρυσίν μου τήν στρωμνήν μου βρέξω προτρεπτικόν πρός τό δακρύειν ἐν νυκτί προσευχομένον ἐταράχθη ἀπό θυμοῦ ὁ ὀφθαλμός μου οὐδέν οὕτω τυφλοῖ νοῦν ὡς θυμός ταρασσόμενος ἀπόστητε ἀπ ἐμοῦ πάντες οἱ ἐργαζόμενοι τήν ἀνομίαν δαιμόνων μέν τό διάπαντός τήν ἀνομίαν ἐργάζεσθαι ἐργάζεσθαι τήν ἀνομίαν ἀνθρώπων δέ τό μή διάπαντός διαπαντός ἀγγέλων τό δέ μήτε διάπαντός διαπαντός μήτε μή διάπαντός διαπαντός ὅπερ ἐστί οὐδέποτε αἰσχυνθείησαν καί ταραχθείησαν σφόδρα πάντες οἱ ἐχθροί μου ἡ αἰσχύνη εἰς συναίσθησιν ἄγει τόν ἁμαρτάνοντα κύριε ὁ θεός μου ἐπί σοί ἤλπισα σῶσόν με ἐκ πάντων τῶν διωκόντων με καί ῥῦσαί με εἰ ἀνταπέδωκα τοῖς ἀνταποδιδοῦσίν μοι κακά πρός ἀμνησικακίαν ἀναγκαῖον τό ῥητόν τοῦτο εἰ ἀνταπέδωκα τοῖς ἀνταποδιδοῦσί μοι κακά ἀποπέσοιμι ἄρα ἀπό τῶν ἐχθρῶν μου κενός κενός ἐστιν ὁ μή δυνάμενος εἰπεῖν τό ἐκ τοῦ πληρώματος αὐτοῦ ἡμεῖς πάντες ἐλάβομεν καί χάριν ἀντί χάριτος διόπερ καί οἱ τοιοῦτοι καί κάλαμοι κάλαμοι λέγονται τρέφοντες ἐν ἑαυτοῖς τά θηρία ἐπιτίμησον ἐπιτίμησον γάρ φησί τοῖς θηρίοις τοῦ καλάμου καί καί ὁ διάβολος φησίν ὁἰώβ` φησίν ὁ ἰώβ παρά παντοδαπά δένδρα κοιμᾶται παρά πάπυρον καί βούτομον καί κάλαμον αὐτός γάρ βασιλεύς ἐστι πάντων τῶν ἐν τοῖς ὕδασιν καί τήν δόξαν μου εἰς χοῦν κατασκηνώσαι χοϊκός ἀντί ἐπουρανίου γενοίμην ὑψώθητι ἐν τοῖς πέρασι τῶν ἐχθρῶν μου ἐάν ὑψωθῶ πάντας ἑλκύσω πρός ἐμαυτόν φησί φησίν ὁ σωτήρ συντελεσθήτω δή πονηρία ἁμαρτωλῶν καί κατευθυνεῖς δίκαιον ἐάν συντελεσθῇ ἡ πονηρία τῶν ἁμαρτωλῶν ὁ δίκαιος κατευθύνει τήν ὁδόν αὑτοῦ μηκέτι πολεμούμενος ὑπ αὐτῶν ἐάν μή ἐπιστραφῆτε τήν ῥομφαίαν αὐτοῦ στιλβώσει ῥομφαία ἐστί νοητή λόγος πνευματικός χωρίζων ψυχήν ἀπό σώματος ἤ κακίας ἤ ἀγνωσίας καί ἐν αὐτῷ ἡτοίμασε σκεύη θανάτου σκεύη θανάτου εἰσίν ἀκάθαρτα λόγια λογικά εἰ σκευή σκεύη θανάτου ἐσιν εἰσίν αἱ τόν θάνατον ἔχουσαι ψυχαί σκεύη ζωῆς εἰσιν αἱ τήν ζωήν ἔχουσαι ψυχαί οὔτε γάρ καί παῦλος σκεῦος ἐκλογῆς ὠνόμασεν ὁ κύριος τά βέλη αὐτοῦ τοῖς καιομένοις ἐξειργάσατο καιόμενοί εἰσιν οἱ τά πεπυρωμένα βέλη τοῦ διαβόλου δεχόμενοι ἰδού ὠδίνησεν ἀδικίαν συνέλαβε πόνον καί ἔτεκεν ἀνομίαν διά τοῦτο ἔτεκεν ἀνομίαν ἐπειδή συνέλαβεν πόνον καί ὠδίνησεν ἀδικίαν αὕτη γάρ ἡ ἀκολουθία τῆς φύσεως ἐπιστρέφει ὁ πόνος αὐτοῦ εἰς κεφαλήν αὐτοῦ καί ἐπί κορυφήν αὐτοῦ ἡ ἀδικία αὐτοῦ καταβήσεται ἡ κορυφή νῦν τόν νοῦν σημαίνει εἴπερ ὁ στέφανος τῶν χαρίτων κατά τόν σωλομῶντα ἥτις ἐστίν ἡ σοφία δίδοται τῇ κορυφῇ εἰς τό τέλος ὑπέρ τῶν ληνῶν κολαστικόν καί τιμωρητικόν εἰς τό τέλος ὑπέρ τῶν ληνῶν ψαλμός τῷ δαυΐδ κ τ ἑ δαυίδ 2 ληνοί εἰσι εἰσιν φύσεις λογικαί τούς ἐκ τῆς πνευματικῆς ἀμπέλου καρπούς ὑποδεξάμεναι ἐκ στόματος νηπίων καί θηλαζόντων κατηρτίσω αἶνον τῶν κατά ἕνεκα τῶν ἐχθρῶν σου τοῦ καταλῦσαι ἐχθρόν καί ἐκδικητήν κολαστικόν καί τιμωρητικόν ὡς ἐχθρός μέν ἡμᾶς ὁ σατανᾶς ἁμαρτάνειν καταναγκάζει ὡς δέ ἐκδικητής παραδιδομένους κολάζει ὑμέναιον γοῦν καί ἀλέξανδρον αὐτός βλασφήμους ἀπεργασάμενος πάλιν ἐπαίδευσεν διά πάλιν ἐπαίδευσεν διά τάς εἰς θεόν νηπιαζόντων τῇ κακίᾳ βλασφημίας ὅτι ὄψομαι τούς οὐρανούς ἔργα τῶν δακτύλων σου σελήνην καί ἀστέρας ἅ σύ ἐθεμελίωσας κ τ ἑ τῷ μηδέπω θεασαμένῳ τούς οὐρανούς καί τόν ἥλιον καί τήν σελήνην ἔστι τό λέγειν ὅτι ὄψομαι τούς οὐρανούς τοῦτο ἤ τότε τό πρᾶγμα σαφῶς ἐπιστάμεθα ὅτε ὅταν καί τόν λόγον αὐτοῦ καί τήν αἰτίαν γινώσκομεν αὐτοῦ γινώσκωμεν εἰς τό τέλος ὑπέρ τῶν κρυφίων τοῦ υἱοῦ ψαλμός τῷ δαυΐδ κ τ ἑ κρύφιά ἐστι κρύφιά ἐστιν γνῶσις ἀπόῤῥητος ἀπόρρητος τῶν περί χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ θεοῦ μυστηρίων ἐκάθισας ἐπί θρόνου ὁ κρίνων δικαιοσύνην κ τ ἑ θρόνος μέν θρόνος θεοῦ ὁ χριστός θρόνος δέ χριστοῦ ἡ ἀσώματος φύσις ἐπετίμησας ἔθνεσι καί ἀπώλετο ὁ ἀσεβής τό ὄνομα αὐτῶν ἐξήλειψας κ τ ἑ ͂ εἰς τόν αἰῶνα καί εἰς τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος εἰ τό ὄνομα ἐνταῦθα τήν κακήν σημαίνει κατάστασιν ἐξήλειψε δέ τό τοῦ ἁμαρτωλοῦ ὄνομα ὄνομα τῶν ἁμαρτωλῶν ὁ κύριος ἐξήλειψεν ἄρα τήν χειρίστην αὐτοῦ αὐτῶν κατάστασιν ψάλατε τῷ κυρίῳ τῷ κατοικοῦντι ἐν σιών κ τ ἑ ἐκεῖνος ψάλλει ὁ ἔχων ἐν ἑαυτῷ τόν χριστόν ὁ ὑψῶν με ἐκ τῶν πυλῶν τοῦ θανάτου ἵνα μή καί αἱ πύλαι τοῦ ᾅδου κατισχύσωσιν αὐτοῦ αἵτινές εἰσιν αἱ κακίαι κατάγουσαι εἰς πυθμένα ᾅδου γινώσκεται κύριος κρίματα ποιῶν ἔστιν ἔστι ὅτε καί ἐκ τῶν κριμάτων ποδηγούμενος ὁ ἄνθρωπος ἐπιγινώσκει τόν κύριον ἀποστραφήτωσαν οἱ ἁμαρτωλοί εἰς τόν ᾅδην ὡσπερ ὥσπερ ὁ παράδεισος τῶν δικαίων ἐστίν ἐστί παιδευτήριον οὕτως ὁ ᾅδης τῶν ἁμαρτωλῶν ἐστι κολαστήριον ἀποστραφήτωσαν οἱ ἁμαρτωλοί εἰς τόν ᾅδην πάντα τά ἔθνη τά ἐπιλανθανόμενα τοῦ θεοῦ τί ἐπελάθετο εἰ ἐπελάθετο τά ἔθνη τοῦ θεοῦ ᾔδει ποτέ τά ἔθνη τόν κύριον ἡ γάρ λήθη δευτέρα γνώσεως οὐκοῦν ἐντεῦθεν σαφές καί τόἐγώ ἐφύτευσά σε τό ἐγώ ἐφύτευσα ἄμπελον καρποφόρον πᾶσαν ἀληθινήν πῶς ἐστράφης ἐστράφη εἰς πικρίαν ἡ ἄμπελος ἡ ἀλλοτρία ἡ ὑπομονή τῶν πενήτων οὐκ ἀπολεῖται εἰς τόν αἰῶνα κ τ ἑ ὥσπερ τό πνεῦμα οὐ σβέννυται οὕτως οὕτω καί ἡ ὑπομονή οὐκ ἀπόλλυταιὁ ἀπόλλυται ὁ γάρ κύριος τό πνεῦμά ἐστι ἐστιν καί ἡ τό σύ εἶ ὑπομονή μου κύριος κύριε οὕτω καί ἐν γαλάταις μορφοῦται χριστός ἄμορφος ὤνἐνταῦθα ὤν ἔν τισι δέ λέγεται καί κοιμᾶσθαι ἐξεγέρθητι γάρ φησίν ἵνα τί ὑπνοῖς κύριε ἵνα τί κύριε ἀφέστηκας μακρόθεν θεός ἐγγίζων ἐγώ φησίν ἐν τῇ τῷ προφήτῃ βεβηλοῦνται αἱ ὁδοί αὐτοῦ ἐν παντί καιρῷ κ τ ἑ ὁ μέν δίκαιος εὐλογεῖ τόν κύριον ἐν παντί καιρῷ ὁ δέ ἁμαρτωλός βεβηλοῖ τάς ὁδούς αὐτοῦ ἐν παντί καιρῷ πάντων τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ κατακυριεύσει κ τ ε εἰ πάντων τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ κατακυριεύσει ὁ σατανᾶς πάντες δέ οἱ δίκαιοι ἐχθροί αὐτοῦ εἰσι πάντων ἄρα τῶν δικαίων κατακυριεύσει ὁ σατανᾶς οὐκ ἐν παντί δέ δηλονότι κατακυριεύσει πράγματι ἀλλ ἔν τινι μόνος γάρ ὁ χριστός ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν καί οὐχ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ ἤ τάχα τό βούλημα αὐτοῦ τίθησιν ἡ θεία γραφή ὅπερ ἐστί εἰς ἐπί πέρας ἀγαγεῖν τό τῶν οὐκ ἐνδεχόμενον εἴ γε ἐνδεχομένων ἐστίν εἴγε διελογίσαντο βουλάς αἷς ἅς οὐ μή δύνωνται στῆναι καί γάρ ἐν τῷἰώβ τῷ ἰώβ ψευδόμενος ὁ διάβολός φησι περιελθών τήν γῆν καί ἐμπεριπατήσας τήν ὑπ οὐρανόν πάρειμι καίτοι μηδέν πάρειμιμηδέν πείσας τῷἰώβ τόν ἰώβ ἄτοπον πεπραχέναι 2 τῶν πειρασμῶν οἱ μέν προσάγονται τῇ ψυχῇ οἱ δέ τῷ σώματι οἱ δέ τοῖς πέριξ τοῦ σώματος καί οἱ μέν τῇ ψυχῇ προσαγόμενοι λογισμοί ἀκάθαρτοι λέγονται ἁμαρτίας γεννῶντες καί δόγματα ψευδῆ οἱ δέ τῷ σώματι προσφερόμενοι πληγῶν καί στρεβλώσεων καί διωγμῶν καί φυλακῶν καί θανάτων αἴτιοι γίνονται οἱ δέ τῶν πέριξ τοῦ σώματος πειρασμοί περιέχουσι ζημίας χρημάτων καί κτημάτων καί ἀποβολάς τέκνων καί γυναικῶν ἀφαιρέσεις δῆλον οὖν ἔστιν ἐκ τούτων ὅτι πάντως διά τινος τῶν κατειλεγμένων πειρασμῶν ἐκυρίευσε παντός δικαίου ὁ σατανᾶς εἰ γάρ οἱ προκόπτοντες κατά μείωσιν τῆς κακίας προκόπτουσι δίκαιοι δέ λέγονται καί οἱ τελείαν ἕξιν τῆς δικαιοσύνης κτησάμενοι καί οἱ ἀνεμποδίστως προκόπτοντες δίκαιος γάρ φησίν ἑαυτοῦ κατήγορος ἐν πρωτολογίᾳ καί εἰ δίκαιος πῶς κατήγορος εἰ δέ κατήγορος πάντως οὐ τέλειος δίκαιος καί γνώριζε δικαίῳ καί προσθήσει τοῦ δέχεσθαι καλῶς οὖν λέγεται ὁ διάβολος πάντων τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ κατακυριεύσει ὁ σατανᾶς καί δίκαιοι πάντες αὐτοῦ ἐχθροί εἰσι πάντων ἄρα κατακυριεύσει κατακυριεύειν οὐ μέν παντί δέ τῶν τελείων δηλονότι πράγματι κυριεύσει ἀλλ ἔν τινι μόνος ἐχθρῶν ἀλλά τῶν σπευδόντων ἐπί τήν τελειότητα εἰ γάρ ὁ χριστός ἁμαρτίαν μή ἦν μῖσος πρός τόν σατανᾶν ἀτελές καί τέλειον οὐκ ἐποίησεν οὐδ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ εγκάθηται ἐνέδρα ἄν ἔλεγεν ὁ δαυίδ τέλειον μῖσος ἐμίσουν αὐτούς εἰς ἐχθρούς ἐγένοντό μοι ἐγκάθηται ἐνέδρᾳ μετά πλουσίων ἐν ἀποκρύφοις κ τ ἑ ἐν μέν τοῖς ἔχουσι πλοῦτον ἀγνωσίας κακίας καί ἀδικίας ἀγνωσίας ὁ διάβολος ἐγκαθέζεται ἐν δέ τοῖς κεκτημένοις γνῶσιν καί ἀρετήν τήν ἀρετήν καί τήν γνῶσιν αἱ ἅγιαι δυνάμεις ἐπαναπαύονται ὧν σύμβολά ἐστι τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ τά κατασκηνοῦντα ἐν τοῖς κλάδοις σινάπεως τοῦ νάπυος ὅ σημαίνει τήν ἐνυπάρχουσαν ἐν ἡμῖν κατά δύναμιν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἐνεδρεύει ἐν ἀποκρύφῳ ὡς λέων ἐν τῇ μάνδρᾳ αὐτοῦ ἐνεδρεύει τοῦ ἁρπάσαι πτωχόν ἁρπάσαι πτωχόν ἐν τῷ ἑλκύσαι αὐτόν χρηστέον τούτῳ τῷ ῥητῷ πρός τούς πλουσίους ἕλκει μέν διά τοῦ λογισμοῦ ἁρπάζει δέ διά τῆς κατ ἐνέργειαν ἁμαρτίας μή ἐπιλάθῃ τῶν πενήτων εἰ ἐπελάθετο τῶν πενήτων ὁ κύριος ᾔδει τούς πένητας ὁ κύριος βλέπεις ὅτι σύ πόνον καί θυμόν κατανοεῖς τοῦ παραδοῦναι αὐτούς εἰς χεῖράς σου κ τ ἑ πόνους καί θυμούς ὁ σατανᾶς ἐργαζόμενος παραδίδωσι τάς ψυχάς εἰς κόλασιν τῷ κριτῇ ορφανός ὀρφανῷ σύ ἦσθα βοηθῶν ὀρφανός ἐστιν ὁ ἀποβαλών τόν πονηρόν πατέρα ̔υμεῖς ὑμεῖς γάρ φησίν ὁ σωτήρ ἐκ τοῦ πατρός ἡμῶν τοῦ διαβόλου ἐστέ σύντριψον oύντριψον τόν βραχίονα τοῦ ἁμαρτωλοῦ καί πονηροῦ κ τ ἑ εἰ ἡ συντριβή τοῦ βραχίονος ἀφανίζει τάς ἁμαρτίας τό δέ ἀπαλλαγῆναι τῶν ἁμαρτιῶν εὐεργεσία οὕτως ἐστιν τό συντριβῆναί τινος τόν βραχίονα εὐεργεσία ἐστίν οὕτω γάρ ἐγώ πείθομαι κολάζειν θεόν βραχίονα δέ λέγει εἶπεν τήν πονηρά κατεργασαμένην ψυχήν σύντριψον τόν βραχίονα τοῦ ἁμαρτωλοῦ καί πονηροῦ ̔1θ ́ αμαρτωλός ἁμαρτωλός ἐστιν ὁ ἐξ ἡδυπαθείας καί ἀκολασίας ἁμαρτάνων πονηρός δέ ὁ ἑκουσίως κακοποιητικός βασιλεύσει κύριος εἰς τόν αἰῶνα καί εἰς τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος κ τ ἑ εῖ δεῖ γάρ τόν κύριον βασιλεύειν διά τῶν αἰώνων ἄχρις ἄν οὗ θῇ πάντας τούς ἐχθρούς αὑτοῦ ὑπό τούς πόδας αὐτοῦἡ αὐτοῦ ἡ γάρ βασιλεία αὐτοῦ ἐστιν ἡ θεωρία πάντων τῶν γεγονότων καί γενησομένων αἰώνων δι ἧς θεωρίας καί οἱ ἐχθροί φίλοι γίνονται ἀπολεῖσθε ἔθνη ἐκ τῆς γῆς αὐτοῦ γῆ κυρίου ἡ θεωρία πάντων τῶν γεγονότων τῶν γεγονότων αἰώνων ἤ γενησομένων ἐστίν ἥν καί βασιλείαν οὐρανῶν εἶναί φαμεν κυρίου εἶναι φαμέν τήν ἐπιθυμίαν τῶν πενήτων εἰσήκουσε εἰσήκουσεν κύριος κ τ ἑ το τηνικαῦτα εἰσακούει ἐπακούει τῆς ἐπιθυμίας ὁ κύριος ὁπηνίκα ἄν τό ἐπιθυμητόν παράσχῃ τῇ ἐπιθυμούσῃ ἐπιθυμησάσῃ ψυχῇ οτι ὅτι ἰδού οἱ ἁμαρτωλοί ἐνέτειναν τόξον ἡτοίμασαν βέλη εἰς φαρέτραν τοῦ κατατοξεῦσαι ἐν σκοτομήνῃ τούς εὐθεῖς τῇ καρδίᾳ κ τ ἑ τόξον ἐστίν ἀκάθαρτος νοῦς βέλος ἐστίν ἐμπαθής λογισμός ἡτοίμασαν βέλη εἰς φαρέτραν βέλος ἐστί λογισμός ἐμπαθής φαρέτρα δέ ἕξις χειρίστη λογισμῶν ἀκαθάρτων πεπληρωμένη σκοτομήνη ἐστίν τοῦ κατατοξεῦσαι ἐν σκοτομήνῃ τούς εὐθεῖς τῇ καρδίᾳ σκοτόμηνά ἐστιν ἄγνοια ψυχῆς λογικῆς οἱ ὀφθαλμοί αὐτοῦ εἰς τόν πένητα ἀποβλέπουσι τά βλέφαρα αὐτοῦ ἐξετάζει τούς υἱούς τῶν ἀνθρώπων ἀποβλέπουσιν εἰ οἱ ὀφθαλμοί κυρίου εἰς πένητας ἀποβλέπουσι τόν πένητα ἐπιβλέπουσιν γενώμεθα πένητες ἵνα οἱ ὀφθαλμοί κυρίου εἰς ἡμᾶς ἐπιβλέπωσιν εἰ δέ οἱ πλούσιοι οὐκ εἰσί πένητες οἱ ὀφθαλμοί κυρίου εἰς τούς πλουσίους οὐκ ἀποβλέπουσι ἀποβλέπουσιν ὁ δέ ἀγαπῶν ἀδικίαν μισεῖ τήν ἑαυτοῦ ψυχήν εἰ ὁ ἀγαπῶν τήν ἀδικίαν μισεῖ τήν ἑαυτοῦ ψυχήν ὁ μισῶν δηλονότι τήν ἀδικίαν ἀγαπᾷ τήν ἑαυτοῦ ψυχήν πῦρ καί θεῖον καί πνεῦμα καταιγίδος ἡ μέρις μερίς τοῦ ποτηρίου αὐτῶν ποτήριον νῦν τήν κόλασιν ὀνομάζει ἐν ᾧ κακίας καί ἀγνωσίας ἀγνοίας ἐγκέκραται πόμα ὅτι δίκαιος κύριος καί δικαιοσύνας ἠγάπησεν κ τ ἑ δικαιοσύνας δικαιοσύνας νῦν λέγει τούς δικαίους λέγει ἀπό τῆς πράξεως ἕξεως αὐτούς ὀνομάσας τοιοῦτον καί ὀνομάζων τοιοῦτόν ἐστι καί τό ἡ ἀγάπη οὐ περισσεύεται πεπερεύεται ἀντί τοῦ ὁ ἔχων τήν ἀγάπην σῶσόν με κύριε ὅτι ἐκλέλοιπεν ὅσιος ὅτι ὠλιγώθησαν αἱ ἀλήθειαι ἀπό τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων εἰ οἱ μέν ὅσιοι ἐκλελοίπασιν αἱ δέ ἀλήθειαι ὠλιγώθησαν οὐκ ἐν μόνοις τοῖς ὁσίοις τοῖς ὁσίοις μόνοις αἱ ἀλήθειαι καί οὐκ ἐν τοῖς ἀληθέσιν ὁσιότης καί ἤ ἐπειδή οἱ ὅσιοι ἐκλελοίπασι διά τοῦτο ὠλιγώθησαν αἱ ἀλήθειαι καί τάχα ἡ σπάνις τῶν ὁσίων αἰτία γέγονε τῶν πολλῶν τούτων αἱρέσεων μάταια ἐλάλησεν ἕκαστος πρός τόν πλησίον αὐτοῦ κ τ ἑ ἐξολεθρεύσαι κύριος πάντα τά χείλη τά δόλια ἐπειδή δόλια ἐνενόησαν διά τοῦτο ἐλάλησαν ματαιότητας σύ κύριε φυλάξεις ἡμᾶς καί διατηρήσεις ἡμᾶς καί ἐλάλησαν δολιότητας κύκλῳ οἱ ἀσεβεῖς περιπατοῦσιν ἐπειδή ὁ κύκλος τῇ εὐθείᾳ ἐναντίος ἐστί κατά τήν σκολιότητα καί εὐθύτητα οἱ δέ ἀσεβεῖς κύκλῳ περιπατοῦσιν οἱ εὐσεβεῖς ἄρα εὐθείαν περιπατοῦσι διά τοῦτό φησι φυλάξεις ἡμᾶς ἐπειδή κυκλοῦντες κυκλοῦσιν ἡμᾶς οἱ ἀσεβεῖς ἐπιβουλεύοντες τῇ ἡμῶν σωτηρίᾳ οὗτοι δ ἄν εἶεν ἀντικείμεναι δυνάμεις περιπατοῦσιν κατά τό ὕψος σου ἐπολυώρησας τούς υἱούς τῶν ἀνθρώπων ἐπολυώρησας πολλῆς φροντίδος ἠξίωσας ἕως πότε κύριε ἐπιλήσῃ μου εἰς τέλος κ τ ἑ ἀποστρέψεις τό πρόσωπόν σου ἀπ ἐμοῦ τοῦτο τό πρόσωπον οἱ ἄγγελοι βλέπουσι διαπαντός φώτισον τούς ὀφθαλμούς μου μή ποτε μήποτε ὑπνώσω εἰς θάνατον κ τ ἑ φωτίσατε ἑαυτοῖς φῶς γνώσεως̔ μή ποτε εἴποι ὁ ἐχθρός μουἴσχυσα πρός αὐτόν ̔ γνώσεως οἱ θλίβοντές με ἀγαλλιάσονται ἐάν σαλευθῶ ὥσπερ χαίρουσιν οἱ ἄγγελοι χαίρουσιν ἐπί τοῖς μετανοοῦσιν οἱ δαίμονες οὕτω καί οἱ δαίμονες ἀγαλλιῶνται ἐπί τοῖς ἁμαρτάνουσιν ἀγάλλονται οἱ μέν γάρ τέ εἰσιν ἀρετῆς οἱ δέ κακίας ἐρασταί ἄσω εἰσίν ἐρασταί ᾄσω τῷ κυρίῳ τῷ εὐεργετήσαντί με καί ψαλῶ τῷ ὀνόματι κυρίου τοῦ ὑψίστου κ τ ἑ ὁ εὐεργετηθείς ᾀδέτω καί ὁ εὐθυμῶν ψαλλέτω εἶπεν ἄφρων εὐθυμεῖ γάρ τις ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ ὑμῖν ψαλλέτω τό καί ψαλῷ τῷ ὀνόματι κυρίου τοῦ ὑψίστου οὐκ ἔστι θεός ἔκειτο παρ οὐδενί ἐν τῷ τετρασελίδῳ οὔτε ἐν τῷ εὐσεβίου τοῦ παμφίλου οὔτε ἐν τῷ ἑβραϊκῷ διεφθάρησαν καί ἐβδελύχθησαν ἐν ἐπιτηδεύμασι κ τ ἑ εἰ ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασι διαφθείρονται οὐχ ἡ φαύλη ἔννοια διαφθείρει τινά τινά διαφθείρει ἀλλά τό ταύτης ἀποτέλεσμα ἡ κακία τῆς ἐννοίας καί ὁδόν εἰρήνης οὐκ ἔγνωσαν ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός φησίν ὁ σωτήρ καί αὐτός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν οὐκ ἔστι φόβος θεοῦ ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός φηςίν ὁ σωτήρ καί αὐτός ἐστιν εἰρήνη ἡμῶν τῷ γάρ φόβῳ κυρίου ἐκκλίνει πᾶς ἀπό κακοῦ οἱ κατεσθίοντες τόν λαόν μου βρώσει ἄρτου τόν κύριον οὐκ ἐπεκαλέσαντο ἐν τῷ ἐγγίζειν ἐπ ἐμέ κακοῦντας τοῦ φαγεῖν τάς σάρκας μου βουλήν πτωχοῦ κατῃσχύνατε ὅτι κύριος ἐλπίς αὐτοῦ ἐστι δι ἡμᾶς γάρ ἐπτώχευσεν ὁ κύριος πλούσιος ὤν ἵν ἡμεῖς τῇ ἐκείνου πτωχείᾳ πλουτίσωμεν τίς δώσει ἐκ σιών τό σωτήριον τοῦἰσραήλ τοῦ ἰσραήλ ἥξει ἐκ σιών ὁ ῥυόμενος καί ἀποστρέψει ἀσεβείας ἀπόἰακώβ ἀπό ἰακώβ εἰ δέ ἐκ σιών ἔρχεται ὁ σωτήρ αὐτός δέ ἐκ τοῦ πατρός ἐξῆλθε ἐξῆλθεν καί ἧκεν ἡ σιών νῦν σύμβολόν ἐστι τοῦ πατρός ἐν τῷ ἐπιστρέψαι κύριον τήν αἰχμαλωσίαν τοῦ λαοῦ αὐτοῦ ἀγαλλιάσθω ἰακώβ καί εὐφρανθήτω ἰσραήλ αἰχμαλωσία ἐστίν ἡ ἀπό γνώσεως καί ἀρετῆς ἐπί ἀγνωσίαν κακίαν καί κακίαν ἀγνωσίαν ἀκούσιος μετάβασις ἀγαλλιάσεταιἰακώβ καί εὐφρανθήσεταιἰσραήλἀγαλλιάσεται καί ἀγαλλιᾶται μέν ὁ πραττικήν πρακτικός ἀπάθειαν κτησάμενος εὐφραίνεται δέ ὁ γνωστικῆς γνωστικός θεωρίας καταξιωθείς κύριε τίς παροικήσει ἐν τῷ σκηνώματί σου καί τίς κατασκηνώσει ἐν τῷ ὄρει τῷ ἁγίῳ σου κ τ ἑ ὄρος ἅγιόν ἐστιν ἡ γνῶσις τοῦ χριστοῦ ἥτις ἐστί θεωρία τῶν γεγονότων πορευόμενος ἄμωμος καί ἐργαζόμενος δικαιοσύνην ὥσπερ ἐργάζεται ἐργάζεταί τις δικαιοσύνην οὕτω και καί σωφροσύνην καί ἀνδρείαν καί ἀγάπην καί τάς λοιπάς ἀρετάς ὅς καί ὀνειδισμόν οὐκ ἐδόλωσεν ἐν γλώσσῃ αὐτοῦ οὐδέ ἐποίησε τῷ πλησίον ἔλαβεν ἐπί τούς ἔγγιστα αὐτοῦ κακόν κ τ ἑ ο ὁ ἀνεπιλήπτως βιούς ὀνειδισμούς ὀνειδισμόν οὐ λαμβάνει ἐπί τούς ἔγγιστα αὐτοῦ τό ἀργύριον αὐτοῦ οὐκ ἔδωκεν ἐπί τόκῳ τοῦτο λεκτέον πρός τούς τοκιστάς ὡς κωλυτικόν τῆς ἐν τῷ ἁγίῳ ὄρει κατασκηνώσεως φύλαξόν με κύριε ὅτι ἐπί σοί ἤλπισα εἶπα τῷ κυρίῳ κύριός μου εἶ σύ ὅτι τῶν ἀγαθῶν μου οὐ χρείαν ἔχεις κ τ ἑ εἰ ἀγαθά πᾶσαι ἀρεταί χρῄζει δέ αἱ ἀρεταί τῶν δέ ἀρετῶν χρῄζει ἡ γνῶσις τῶν ἀρετῶν πάντων ἀγαθῶν ἄρα χρῄζει τῶν ἀγαθῶν πάντων χρῄζει ἡ γνῶσις καί μήποτε ἀγαθά εἴρηται εἴρηκεν τά μέσα ὧν ἡ δικαία χρῆσις ἡμᾶς ἀγαθούς καί οὐ τόν θεόν ἐργάζεται εἰ γάρ ἀπεργάζεται εἰ γάρ τά ἀγαθά φησίν ἰώβ ἐδεξάμεθα ἐκ χειρός κυρίου τά κακά οὐχ ὑποίσομεν ἐνταῦθα γάρ ἀγαθά τά ὑπάρχοντα ὠνόμασεν ἅπερ παρά τήν χρῆσιν τήν καλήν γίνεται ἀγαθά κύριος ἡ μερίς τῆς κληρονομίας μου καί τοῦ ποτηρίου μου σύ εἶ ὁ ἀποκαθιστῶν τήν κληρονομίαν μου ἐμοί κ τ ἑ κληρονομία κληρονομία ἐστί φύσεως λογικῆς ἐστιν ἡ θεωρία τῶν γεγονότων καί τῶν γενησομένων αἰώνων κληρονομία δέ χριστοῦ ἡ γνῶσις ἐστιν ἡ γνῶσις ἡ τοῦ θεοῦ σχοινία ἐπέπεσάν μοι ἐν τοῖς καλλίστοις καί γάρ ἡ κληρονομία μου καλλίστη μοι ἐστίν κ τ ἑ κρατίστοις εἰ τό σχοινίον μέτρον ἐστί πῶς γέγραπται ἐν τῷ κατάἰωάννην κατά ἰωάννην εὐαγγελίῳ τό οὐ γάρ ἐκ μέτρου δίδωσιν ὁ θεός τό πνεῦμα καί τό ἐκχεῶ ἀπό τοῦ πνεύματός μου ἤ τάχα τό μέτρον οὐ πρός αὐτήν τήν γνῶσιν τήν γνῶσιν αὐτήν ὀνομάζεται ἀλλά παρά ἀλλ πρός τόν ὑποδεχόμενον αὐτήν τῷ μή εἶναι αὐτόν μείζονος γνώσεως δεκτικόν καί γάρ αὐτός ὁ ὑετός αὐτός ἀμέτρητος μέν ἄμετρός ἐστι ἐστιν μετρεῖται δέ ἐν τοῖς ὑποδεχομένοις αὐτόν ἀγγείοις διά τοῦτο ηὐφράνθη ἡ καρδία μου καί ἠγαλλιάσατο ἡ γλῶσσά μου κτἑ ἀντί τοῦ ὁ νοῦς μουἔθος μου ἔθος γάρ τῇ θείᾳ γραφῇ ἀντί τοῦ νοῦ τήν καρδίαν λαμβάνειν κατά τό καρδίᾳ ὑπό τοῦ ἀποστόλου καρδίᾳ γάρ πιστεύεται εἰς δικαιοσύνην στόματι δέ ὁμολογεῖται εἰς σωτηρίαν νοῦς δέ ἐστιν ὁ πιστεύων ὅστις καί ῥήματα διακρίνει κατά τόνἰώβ γλῶσσαν δέ νῦν τόν ἰώβ καί ἠγαλλιάσατο ἡ δόξα μου δόξαν νῦν λέγει τό χάρισμα τοῦ ἁγίου πνεύματος λέγει δόξα δόξα μου γάρ μου φησί φησί καί ὑψῶν τήν κεφαλήν μου πρός τόν κύριονὁ δέ κύριον ὁ δέ κύριος τό πνεῦμά ἐστι κατά τόνἀπόστολον ὡς καί ὁ ἀπόστολός φησιν ἔτι δέ καί ἠγαλλιάσατο ἡ γλῶσσά ἡ σάρξ μου ε ́ κατασκηνώσει ἐπ ἐλπίδι ἀντί τοῦ ἡ ἐμψύχωσίς μου οὕτω καί τοῦτο γάρ καί ὁ ἰώβ φησι σάρκα με καί κρέας ἐνέδυσας ὅτι οὐκ ἐγκαταλείψεις τήν ψυχήν μου εἰς ᾅδην οὐδέ δώσεις τόν ὅσιόν σου ἰδεῖν διαφθοράν κ τ ἑ τοῦτο πέτρος ἐν ταῖς πράξεσι πράξεσιν τῶν ἀποστόλων εἰς χριστόν λαμβάνει ἐπί τοῦ σωτῆρος ἡμῶν λαμβάνει ζητήσεις δέ εἰ ὅλον τόν ψαλμόν ἐφαρμόσαι δεῖ τῷ χριστῷ διά τό ἔτι δέ καί ἕως νυκτός ἐπαίδευσάν με οἱ νεφροί μου καί διά τό σχοινία ἐπέπεσόν μοι καί τά ἑξῆς ἐκ προσώπου σου τό κρῖμα κρίμα μου ἐξέλθοι κ τ ἑ εἰ πᾶσαν τήν κρίσιν δέδωκεν ἔδωκεν ὁ πατήρ τῷ υἱῷ ἐκ προσώπου δέ δέ τοῦ προσώπου αὐτοῦ τό κρῖμα κρίμα ἐξέρχεται ἐκ τοῦ υἱοῦ ἄρα αὐτοῦ ἄρα τό κρίμα ἐξέρχεται εἰκών γάρ ἐστι τοῦ πατρός ὁ χριστός εδοκίμασας ἐδοκίμασας τήν καρδίαν μου ἐπεσκέψω νυκτός εἰ ἡ θλῖψις ὑπομονήν κατεργάζεται ἡ δέ ὑπομονή δοκιμασίαν δοκιμήν ἡ θλῖψις ἄρα δοκιμασίαν δοκιμήν κατεργάζεται εἰ δέ ἡ δοκιμασία τήν δοκιμήν ἐν νυκτί διέδραμεν διδόαμεν ἡ νύξ ἐνταῦθα τήν θλῖψιν σημαίνει ἐν ᾗ σκοτοῦται πταιομένη πιεζομένη ψυχή λογική ἐδοκίμασας τήν καρδίαν μου ἐπεσκέψω νυκτός ἐπύρωσάς με καί οὐχ εὑρέθη ἐν ἐμοί ἀδικίαὅπως ἄν μή λαλήσῃ τό στόμα μου τά ἔργα τῶν ἀνθρώπων διά τούς λόγους τῶν χειλέων σου ἐγώ ἐφύλαξα ὁδούς σκληράς κ τ ἑ εἰσέλθετε διά τῆς στενῆς πύλης καί τεθλιμμένης ὁδοῦ τουτέστι διά τῆς πρακτικῆς ἥτις εἰ καί νῦν δοκεῖ πρός τό παρόν ὀδύνης καί οὐ χαρᾶς ἀλλ εἶναι πρόξενος ὕστερον καρπῶν μέντοι καρπούς δικαιοσύνης γίνεται πρόξενος ἀποδίδωσι τοῖς δι αὐτῆς γεγυμνασμένοις τό στέαρ αὐτῶν συνέκλεισαν στέαρ ἐστί νοητόν ἡ ἐκ τῆς κακίας τῷ ἡγεμονικῷ παχύτης ἐπισυμβαίνουσα ἐκβαλόντες ἐκβάλλοντές με νυνί περιεκύκλωσάν με τούς ὀφθαλμούς αὐτῶν ἔθεντο ἐκκλῖναι ἐν τῇ γῇ κ τ ε τοῦτον κυκλοῦσιν οἱ δαίμονες ὅν ἐκβάλλουσι τῆς ἀρετῆς διό καλῶς λέγεται τό ἐάν πνεῦμα τοῦ ἐξουσιάζοντος ἀναβῇ ἐπί σέ τόπον σου μή ἀφῇς καί τό μή δῶτε μή δότε τόπον τῷ πονηρῷ ὡσεί ἔλεγενἐάν ὡσεί ἔλεγεν ἐάν πνεῦμα πορνείας ἀναβῇ ἐπί σέ σωφροσύνην σου μή ἀφῇς καί πνεῦμα μίσους ἐάν ἀναβῇ ἐπί σέ ἀγάπην σου μή ἀφῇς πλήν προσεκτέον πότερον ὁ ἀπό πασῶν τῶν ἀρετῶν ἐκπεσών κυκλοῦται ἤ ἀπό πολλῶν ἤ ἀπό μιᾶς καί ἐάν μέν ἀντακολουθοῦσιν ἀντακολουθῶσιν ἀλλήλαις αἱ κακίαι ὥσπερ καί αἱ ἀρεταί ὁ ἀπό μιᾶς ἐκπεσών ἀρετῆς κυκλοῦται ἐάν δέ μή ἀντακολουθοῦσιν ἀντακολουθῶσιν ἀλλήλαις αἱ κακίαι οὐχ ὁ ἀπό μιᾶς ἐκβληθείς ἀρετῆς κυκλοῦται ἀλλ ὁ ἀπό πασῶνἤ πασῶν ἤ τάχα ἧστινός τις ἀρετῆς ἐκπίπτει ὑπό τῆς ἀντικειμένης ταύτῃ κακίας κυκλοῦται ὑπέλαβόν με ὡσεί λέων ἕτοιμος εἰς θήραν καί ὡσεί σκύμνος οἰκῶν ἐν ἀποκρύφοις κ τ ἑ διά τοῦ ἀκαθάρτου λογισμοῦ ὑπολαμβάνει τόν νοῦν ἡμῶν ὁ ἀντικείμενος ἡμῖν λέων ῥῦσαι τήν ψυχήν μου ἀπό ἀσεβοῦςῥομφαίαν ἀσεβοῦς ῥομφαίαν σου ἀπό ἐχθρῶν τῆς χειρός σου ὥσπερ τήν πλήξασαν αὐτόν δύναμιν ὁ ἰώβ χεῖρα λέγει θεοῦ ἡ χείρ γάρ σου φησίν μή με στροβείτω οὕτω καί τούς ἐχθρούς τῆς εὐεργετικῆς χειρός τοῦ θεοῦ καλεῖ ὁ δαυίδ ῥομφαίαν θεουχείρ θεοῦ χείρ δέ εὐεργετική θεου θεοῦ οἱ ἅγιοι ἄγγελοι ἄγγελοί εἰσι δι ὧν προνοεῖ τοῦ κόσμου τοῦ αἰσθητοῦ οἷς ἀντίκεινται δαίμονες οἱ μή βουλόμενοι πάντας ἄνθρώπους βουλόμενοι πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν ̓14 εχορτάσθησαν καί τῶν κεκρυμμένων σου ἐπλήσθη ἡ γαστήρ αὐτῶν ἀντί τοῦ ἀκαθαρσίας ἐχορτάσθησαν υἱῶν καί ἀφῆκαν τά κατάλοιπα τοῖς νηπίοις αὐτῶν κ τ ἑ υἱῶν ἀντί τοῦ ἀκαθαρσίας οὐ μόνον δέ αὑτοί γάρ αὑτοί ἀκάθαρτοι γεγόνασιν ἀκάθαρτοι ἀλλά ἀλλά γάρ καί τοῖς τέκνοις αὐτῶν τῆς ἀκαθαρσίας μετέδωκαν ἀγαπήσω σε κύριε ἰσχύς μου κύριος στερέωμά μου καί καταφυγή μου καί ῥύστης μου ὁ θεός μου βοηθός μου ἐλπιῶ ἐπ αὐτόνὑπερασπιστής μου καί κέρας σωτηρίας μου καί ἀντιλήπτωρ μου κ τ ἑ διά τοῦ ὁμοίου τό ὅμοιον ἐπιγινώσκομεν καί ἡ ἰσχύς μου διά τῆς ἀγάπης τήν ἀγάπην καί διά ἐπιγινώσκομεν καί τοῦ δικαίου τήν δικαιοσύνην ἐκ γάρ τοῦ ὁμοίου τό ὅμοιον ἐπιγινώσκεται περιέσχον με ὠδῖνες θανάτου καί χείμαῤῥοι ἀνομίας ἐξετάραξάν μεὠδῖνες ᾅδου περιεκύκλωσάν με προέφθασάν με παγίδες θανάτου κ τ ἑ ὠδῖνες θανάτου ἤτοι αἱ τόν θάνατον τίκτουσαι τικτοῦσαι ἤ αἱ συνειλημμέναι ἐκ τοῦ θανάτου ὅστις ἔσχατος ἐχθρός καταργηθησόμενος ὑπό παύλου κεκήρυκται χείμαῤῥοι ἀνομίας καί χείμαρροι ἀνομίας ἐξετάραξάν με ὠδῖνες ᾅδου περιεκύκλωσάν με προέφθασάν με παγίδες θανάτου χείμαρροι ἀνομίας εἰσιν οἱ παράνομοι λογισμοί οἵτινες οὗτοι δέ καί αὐτοί καί ὠδῖνες καλοῦνται χρονίζοντες ἐν ἡμῖν καί πάλιν παγίδες θανατοῦντες ἡμᾶς διά τῆς κατ ἐνέργειαν ἁμαρτίας καί ἐν τῷ θλίβεσθαί με ἐπεκαλεσάμην τόν κύριον καί πρός τόν θεόν μου ἐκέκραξαἤκουσεν ἤκουσεν ἐκ ναοῦ ἁγίου αὐτοῦ τῆς φωνῆς μου καί ἡ κραυγή μου ἐνώπιον αὐτοῦ εἰσελεύσεται εἰς τά ὦτα αὐτοῦ κ τ ἑ̓δ ́ ναός ναός μέν θεοῦ ὁ χριστός χριστοῦ δέ ναός δέ χριστοῦ αἱ νοεραί καί ἅγιαι δυνάμεις διό καί ὁ χριστός 1228 νῦν λέγεται καθέζεσθαι νῦν καθέζεσθαι λέγεται ἐπί θρόνου δαυΐδ δαυίδ τοῦ πατρός αὐτοῦ καί ἐσαλεύθη καί ἔντρομος ἐγενήθη ἡ γῆ καί τά θεμέλια τῶν ὀρέων ἐταράχθησαν καί ἐσαλεύθησαν ὅτι ὠργίσθη αὐτοῖς ὁ θεός ἀνέβη καπνός ἐν ὀργῇ αὐτοῦ καί πῦρ ἀπό προσώπου αὐτοῦ κατεφλόγισεν ἄνθρακες ἀνήφθησαν ἀπ αὐτοῦ κ τ ἑ καί πῦρ ἀπό προσώπου αὐτοῦ κατεφλόγισεν κατακαῖον ξύλα χόρτον καλάμην τουτέστιν ἀναλίσκον τάς ἕξεις καταναλίσκον τάς πονηράς ἕξεις μοχθηράς οὕτω κατέκαυσέ ποτε τελώνην μέν ὄντα τόν ματθαῖον παῦλον δέ διώκτην καί ὑβριστήν καί ἐπέβη ἐπί χερουβίμ καί ἐπετάσθη ὁ θεός ἐν μέν τοῖς ἁγίοις ἀνθρώποις ἐνοικεῖ καί ἐμπεριπατεῖ ἵπταται δέ ἐν τοῖς χερουβίμ καί ἔθετο σκότος ἀποκρυφήν αὐτοῦ κύκλῳ αὐτοῦ ἡ σκηνή αὐτοῦ σκοτεινόν ὕδωρ ἐν νεφέλαις ἀέρων κ τ ἑ ἐπειδή ἔθετο σκότος ἀποκρυφήν αὐτοῦ καί ἔστι ἔστη κύκλῳ αὐτοῦ ἡ σκηνή αὐτοῦ διά τοῦτο τό σκοτεινόν ὕδωρ ἐν νεφέλαις ἀέρων σκοτεινόν ἐστι τό ὕδωρ τό ἐν ταῖς νεφέλαις τουτέστι τό ἐν τοῖς προφήταις ἐντελοῦμαι γάρ φησί φησίν ταῖς νεφέλαις τοῦ μή βρέξαι ἐπ αὐτούς ὑετόν καί ἔσται λιμός οὐ λιμός ἄρτου ἀλλά λιμός τοῦ ἀκοῦσαι λόγον κυρίου εἰ εἰ δέ ὁ θεός ἡμῶν φῶς ἐστι πῶς καλύπτεται σκότει οἶμαι δέ ὅτι αὐτόν οὕτω καλύπτει σκότος καλύπτεσθαι σκότει ὡς καί τῇ ἀγνοίᾳ τό γινωσκόμενον ἀνακαλύπτεται καλύπτεται ἥτις ὡς πρός τόν γινώσκοντα καί οὐ πρός τό γινωσκόμενον λέγεται σκηνήν δέ αὐτοῦ τήν σάρκα ὠνόμασεν ἐν ᾗ χριστός ἐκαθέζετο ἔτι εὖ δέ καί τό φάναι σκηνήν διά τό πρόσκαιρον τῆς σαρκώσεως εἰ γάρ ἐγνώκαμεν φησί χριστόν κατά σάρκα ἀλλά νῦν οὐκέτι γινώσκομεν ἤ τάχα σκηνήν τό σῶμα ὠνόμασε ὠνόμασεν διά τήν ἄμπελον ἥν ἐξ αἰγύπτου μετῇρεν μετῆρεν ἵνα φυλάξῃ αὐτήν ἄχρις οὗ πεπανθῇ ὁ βότρυς αὐτῆς καί μή λυμαίνηται λυμήνηται αὐτήν ὗς ἐκ δρυμοῦ δύναται δέ σκηνήν λέγειν καί τήν σωματικήν φύσιν ἐν ᾗ θεός διά τοῦ λόγου τῶν λόγων ὁρᾶται εἴ γε εἴγε ἐκ καλλονῆς κτισμάτων ἀναλόγως ὁ γενεσιουργός θεωρεῖται καί διά τῶν ποιημάτων νοούμενος καθορᾶται καί ἐξαπέστειλε βέλη καί ἐσκόρπισεν αὐτούς καί ἀστραπάς ἐπλήθυνε καί συνετάραξεν αὐτούς καί ὤφθησαν αἱ πηγαί τῶν ὑδάτων καί ἀνεκαλύφθη τά θεμέλια τῆς οἰκουμένης ἀπό ἐπιτιμήσεώς σου κύριε ἀπό ἐμπνεύσεως πνεύματος ὀργῆς σου κ τ ἑ ὅτε τά ὅτε πνευματικά πνευματικοῖς συγκρίνομεν τότε ποιοῦμεν τάς ἀστραπάς τήν ἀπ αὐτῶν γνῶσιν ἐμφαίνοντες πηγάς ἐκφαίνοντες καί ὤφθησαν αἱ πηγαί τῶν ὑδάτων πηγάς ὑδάτων λέγει τάς ἀρετάς λέγει ἐξ ὧν ἐκ γάρ τούτων ἐξέρχεται γνῶσις μακάριοι γάρ φησίν οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν θεόν ὄψονται καί ἀνεκαλύφθη τά θεμέλια τῆς οἰκουμένης θεμέλιον γάρ ἄλλον οὐδείς δύναται θεῖναι παρά τόν κείμενιν κείμενον ὅς ἐστι χριστός ἐξαπέστειλεν ἐξ ὕψους καί ἔλαβέ με προσελάβετό με ἐξ ὑδάτων πολλῶνῥύσεταί ῥύσεταί με ἐξ ἐχθρῶν μου δυνατῶν καί ἐκ τῶν μισούντων με ὅτι ἐστερεώθησαν ὑπέρ ἐμέ κ τ ε ἐντεῦθεν γινώσκομεν ὅτι ἰσχυρότεροι ἡμῶν ἦσαν πρό τῆς ἐπιδημίας τοῦ σωτῆρος ἰσχυρότεροι ἡμῶν ἦσαν ἡμῶν οἱ δαίμονες νῦν νυνί δέ τούτων γεγόναμεν ἡμεῖς ἐπικρατέστεροι οἷς αὐτῶν ἰσχυρότεροι ἔδωκεν ὁ χριστός γάρ ἡμῖν ὁ κύριος πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων καί ἐπί πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ καί ἀνταποδώσει μοι κύριος κατά τήν δικαιοσύνην μου καί κατά τήν καθαριότητα τῶν χειρῶν μου ἀνταποδώσει μοι ὅτι ἐφύλαξα τάς ὁδούς κυρίου κ τ ἑ καθαρειότης ψυχῆς καθαριότης χειρῶν ἐστιν ἀπάθεια ψυχῆς ἐκ χάριτος θεοῦ προσγινομένης προσγινομένη θεοῦ καί σπουδῆς τοῦ ἀνθρώπου καί ἔσομαι ἄμωμος μετ αὐτοῦ καί φυλάξομαι ἀπό τῆς ἀνομίας μου κ τ ἑ ἄμωμός ἐστιν ὁ ἔχων ἐν ἑαυτῷ τήν ὁδόν τοῦ θεοῦ τόν χριστόν ἥτις ἐστίν ὁ χριστός ἐγώ γάρ φησίν εἰμί εἰμι φησίν ἡ ὁδός ἄμωμον δέ ταύτην τήν ὁδόν τήν ὁδόν ταύτην καί αὐτός ὁ δαυΐδ ἔφη δαυίδ ὠνόμασε λέγων ὁ θεός μου κύριε ἄμωμος ἡ ὁδός σου μόνος ὁ μετά θεοῦ ὤν δύναται ἄμωμος εἶναι καί ἀνταποδώσει μοι κύριος κατά τήν δικαιοσύνην μου κ τ ἑ ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε ἀντιμετρηθήσεται ὑμῖνἁγίων ὑμῖν ἁγίων δέ αὕτη ἡ φωνή τῶν διά πολλήν παῤῥησίαν παρρησίαν δυναμένων λέγειν ̓ανταπόδος ἀνταπόδος τῷ δούλῳ σου μετά ὁσίου ὁσιωθήσῃ καί μετά ἀνδρός ἀθώου ἀθῶος ἀθῴου ἀθῷος ἔσῃ καί μετά ἐκλεκτοῦ ἐκλεκτός ἔσῃ καί μετά στρεβλοῦ διαστρέψεις κ τ ἑ ἐν μέν τοῖς ὁσίοις ὅσιός ἐστιν ὁ θεός ἐν δέ τοῖς ἀθώοις ἀθῶος ἀθῴοις ἀθῷος ἐν δέ τοῖς ἐκλεκτοῖς ἐκλεκτός ἐν δέ τοῖς στρεβλοῖς οὐ στρεβλός ἀλλά συστρεβλούμενος αὐτοῖς διά τό εὔφημον στρεβλόν γάρ τόν θεόν εἰπεῖν εἰπεῖν τόν θεόν ἐφυλάξατο τούτους τούς στίχους οἱ ἁπλούστεροι ἐπί τῶν ἀνθρώπων πολλάκις λαμβάνουσιν οὕτω δέ συστρεβλοῦται θεός ὡς ἐν τῷ δευτερονομίῳ λέγει ἐάν εἰσελεύσησθε πρός μέ με πλάγιοι εἰσελεύσομαι κἀγώ πρός ὑμᾶς ἐν θυμῷ πλαγίῳ ὁλύχνος ὅτι σύ φωτιεῖς λύχνον μου κύριε ὁ θεός μου φωτιεῖς τό σκότος μου ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός καί εἰ οὖν τό ἐν σοί φῶς σκότος ἐστί τό σκότος πόσον λύχνον δεͅ δέ νῦν τόν νούν νοῦν ὀνομάζει οὗτος γάρ ἐστι φωτοͅς φωτός δεκτικός τουτέστι γνώσεως φωτίσατε γάρ φησίν ἑαυτοῖς φῶς γνώσεως σῶμα δέ θυμόν καί ἐπιθυμίαν ἅπερ γνωσεώς γνώσεώς εἰσιν ἀνεπίδεκται ὅτι τίς θεός πλήν τοῦ κυρίου καί τίς θεός πλήν τοῦ θεοῦ ἡμῶνὁ θεός ὁ περιζωννύων με δύναμιν καί ἔθετο ἄμωμον τήν ὁδόν μου ὁ καταρτιζόμενος τούς πόδας μου ὡσεί ὡς ἐλάφου καί ἐπί τά ὑψηλά ἱστῶν με κ τ ἑ καταρτίζονται δέ οἱ πόδες ὡς ἐλάφων τοῦ τρέχοντος καλῶς καί τόν δρόμον πληροῦντος καί ἐπί τά ὑψηλά ἱστῶν με ἴδιά τινα ὕψη ἐστίν ἑκάστου ἀφ ὧν κατέπεσεν ἤ καταβέβηκε τοῦ αὐτοῦ ἡ ἔλαφος ἀναιρεῖ τούς ὄφεις καταρτίζονταί τινος οἱ πόδες ὡσεί ἐλάφου διά τῆς πρακτικῆς ὑψοῦνται δέ διά τῆς θεωρίας διότι ἡ ἔλαφος ἀναιρεῖ τούς ὄφεις διδάσκων χεῖράς μου εἰς πόλεμον καί ἔθου τόξον χαλκοῦν τούς βραχίονάς μου κ τ ἑ ὁ χαλκός σύμβολόν ἐστι πρακτικῆς διέφθειρε γάρ διέφθειρες γάρ φησί τόν χαλκόν σου φησίνἰεζεχιήλ ἰεζεκιήλ πρός τήνἱερουσαλήμ καί ἔδωκάς μοι ὑπερασπισμόν σωτηρίας μου τήν ἱερουσαλήμ καί ἡ δεξιά σου ἀντελάβετό μου καί ἡ παιδεία σου ἀνώρθωσέ ἀνώρθωσέν με εἰς τέλος καί ἡ παιδεία σου αὐτή με διδάξει κ τ ἑεπλάτυνας ἐπλάτυνας τά διαβήματά μου ὑποκάτω μου καί οὐκ ἠσθένησαν τά ἴχνη μου ὁ ἐν δεξιᾷ καθήμενος τοῦ πατρός οὗτος καλεῖται δεξιά καί διά μέν τῆς προτέρας παιδείας ἡμᾶς ἡμᾶς ἀνορθοῖ διά δέ τῆς δευτέρας διδάσκει πολιτεία γάρ ὀρθή ἀνίστησι ψυχήν γνῶσις δέ ἀληθής πλατύνει αὐτήν τό καί ἡ παιδεία σου αὕτη με διδάξει θεοδοτίωνός ἐστιν ἀντί τοῦ καί ἡ παιδεία σου ἀνώρθωσέν με ρἰς εἰς τέλος εἰρημένου τοῖς ο ́ καταδιώξω τούς ἐχθρούς μου καί καταλήψομαι αὐτούς καί οὐκ ἀποστραφήσομαι ἕως ἄν ἐκλείπωσινἐκθλίψω αὐτούς καί οὐ μή δύνωνται στῆναι πεσοῦνται ὑπό τούς πόδας μου κ τ ἑ οὗτος καταδιώκει τούς ἐχθρούς ὁ μή ἐῶν ἐμπαθεῖς ἐν ἑαυτῷ ἀυτῷ γίνεσθαι λογισμούς ἀπό γάρ τούτων ἐπισυμβαίνουσιν ἡμῖν αἱ ἁμαρτίαι ἔκλειψιν ἐχθρῶν ἐκθλίψω αὐτούς καί οὐ μή δύνωνται στῆναι ἔκλειψιν τῶν ἐχθρῶν ἡ ἀπάθεια κατεργάζεται καί τούς ἐχθρούς μου ἔδωκάς μοι νῶτον καί τούς μισοῦντάς με ἐξωλόθρευσας κ τ ἑ νῶτον διδόασιν οἱ ἐχθροί μηκέτι λογισμούς ἐμπαθεῖς ἐμβαλεῖν δυνάμενοι τῇ ψυχῇ λαός ὅν οὐκ ἔγνων ἐδούλευσέ μοι εἰς ἀκοήν ὠτίου ὑπήκουσέ μοι κ τ ἑ υἱοί ἀλλότριοι ἐπαλαιώθησαν καί ἐχώλαναν ἀπό τῶν τρίβων αὐτῶν ἕως πότε ὑμεῖς χωλανεῖτε ἐπ ἀμφοτέραις ταῖς ἰγνύαις ὑμῶν τρίβοι δέ ἀνθρώπων πρᾶξις καί θεωρία καί ὑποτάξας λαούς ὑπ ἐμέ ἰδοῦ δέδωκα ὑμῖν τήν ἐξουσίαν πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων καί ἐπί πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ ὁ ῥύστης μου ἐξ ἐχθρῶν μου ὀργίλων ἀπό τῶν ἐπανιστανομένων ἐπ ἐμέ ὑψώσεις με ἀπό ἀνδρός ἀδίκου ῥύσῃ με κε ἐν οἷς θυμός ἐπικρατεῖ ἐν τούτοις καί ὀργιλότης εἰ δέ ἐχθροί ἡμῶν ὄργιλοί εἰσιν ὀργίλοι εἰσίν οἱ ἐχθροί ἡμῶν ἄρα θυμωδεῖς εἰσιν θυμώδεις εἰσίν θυμός γάρ αὐτῶν φησί αὐτοῖς φησίν κατά τήν ὁμοίωσιν τοῦ ὄφεως καί ἐν τῷ ὀργισθῆναι τόν θυμόν αὐτοῦ αὐτῶν ἐφ ἡμᾶς οἱ οὐρανοί διηγοῦνται δόξαν θεοῦ εἰ οἱ οὐρανοί διηγοῦνται δόξαν θεοῦ οἱ δέ οὐρανοί ἀπολοῦνται οἱ οὐρανοί γάρ φησίν γάρ φησίν ἀπολοῦνται σύ δέ διαμένεις ÿ οἱ διηγούμενοι ἆρα ἄρα τήν δόξαν τοῦ θεοῦ ἀπολοῦνται ἀλλά μήν οὐδείς διηγούμενος τήν δόξαν τοῦ θεοῦ ἀπολεῖται τούς γάρ δοξάζοντας με δοξάζοντάς με φησίν ὁ θεος δοξάσω ÿ δοξάσω οὐκ ἄρα οἱ οὐρανοί ἀπολοῦνται ἀλλ οἱ μέν διηγούμενοι οὐρανοί τήν δόξαν τοῦ θεοῦ τῆς νοερᾶς εἰσι φύσεως οὐρανοί λεγόμενοι διά τό ἔχειν ἐν ἑαυτοῖς τόν τῆς δικαιοσύνης ἥλιον οἱ δέ ἀπολλύμενοι οὐρανοί τῆς σωματικῆς εἰσιν οὐσίας εν ἐν τῷ ἡλίῳ ἔθετο τό σκήνωμα αὐτου καί αὐτός ὡς νυμφίος ἐκπορευόμενος ἐκ παστοῦ αὐτου εἰ ὁ κύριος ἡμῶν ἥλιος τῆς δικαιοσύνης ἐστίν ἐν τούτῷ δέ κατεσκήνωσεν ὁ πατήρ ̔ο ὁ πατήρ γάρ φησίν ἐν ἐμοί μένων ποιεῖ τά ἔργαÿ ἔργα καλῶς εἴρηκεν ὁ ἀπόστολος ὅτι θεός ἦν ἐν χριστῷ κόσμον καταλλάσσων ἑαυτῳ ἑαυτῷ ἀλλά καί νυμφίος ἐστίν ὁ χριστός ̔ο ὁ γάρ ἔχων φησίν τήν νύμφην νυμφίος ἐστιν ἐστίν καί οὐκ ἐστίν ἔστιν ὅς ἀποκρυβήσεται τήν θέρμην αὐτοῦ πῦρ γάρ ἦλθεν φησί φησίν ἦλθον βαλεῖν ἐπί τήν γῆν ὁ νόμος τοῦ κυρίου ἄμωμος ἐπιστρέφων ψυχάς ζητητέον πότερον ἀπό κακίας ἐπιστρέφων ἐπί τήν ἀρετήν ἤ ἀπό τῶν αἰσθητῶν ἐπί τά νοητά καί τάχα τό δεύτερον τό γάρ πρότερον ἡ ἐντολή πέφυκεν ποιεῖν ὁ φόβος κυρίου ἁγνός διαμένων εἰς αἰῶνα αἰῶνος ἁγνεία ἐστίν ἁμαρτημάτων ἀποχή διό καί ἁγνός εἴρηται ὁ φόβος ὡς ἁγνούς ποιῶν τῷ γάρ φόβῳ κυρίου ἐκκλίνει πᾶς ἀπό κακοῦ αἰώνιος δέ ὤν ὁ φόβος ἐν οἷς ἄν ἐγγένηται καί αὐτούς αἰωνίους ποιεῖ μνησθείη πάσης θυσίας σου καί τό ὁλοκαυτωμά ὁλοκαύτωμά σου πιανάτω κ τ ε ̔ τά μέν ἄλογα ζῶα ζῷα πιαινόμενα θύεται καί ὁλοκαυτοῦται τά δέ λογικά μετά τό ὁλοκαυτωθῆναι πιαίνεται εἴ γε εἴγε μετά τήν ἐκ τοῦ ἁγίου πυρός κάθαρσιν καταξιοῦται γνώσεως ἀγαλλιασόμεθα ἐν τῷ σωτηρίῳ σου κ τ ἑ οἱ μέν ἄνθρωποι ἐν πλούτῳ ἀγαλλιῶσιν ἤ ἐν δόξῃ ἤ ἐν εὐγενείᾳ ὁ δέ ἅγιος ἐν τῷ σωτηρίῳ τοῦ θεοῦ πληρώσαι κύριος πάντα τά αἰτήματά σου κ τ ἑ πληροῦται δέ πληροῖ κύριος τά αἰτήματα τοῦ αἰτοῦντος μεγάλα καί ἐπουράνιαἀλλ οὐ τά κακά αἰτήματα αὐτοί συνεποδίσθησαν οὗτοι ἐν ἅρμασιν καί ἔπεσαν κ τ ἑ οὗτοι ἐν ἵπποις ἡμεῖς δέ ἐν ὀνόματι κυρίου θεοῦ ἡμῶν μεγαλυνθησόμεθα οἱ μέν ἀντικείμενοι μετά τῆς κακίας ἡμῖν ἐφορμῶσιν ἡμεῖς δέ μετά τῆς χριστοῦ γνώσεως αὐτοῖς ἀπαντῶμεν ἔθηκας ἐπί τήν κεφαλήν αὐτοῦ στέφανον ἐκ λίθου τιμίου κ τ ἑ στέφανος μέν χριστοῦ ὁ θεός χριστός στέφανος δέ τῆς λογικῆς φύσεως ὁ χριστός εὑρεθείη ἡ χείρ σου πᾶσι τοῖς ἐχθροῖς σου ἡ δεξιά σου εὕροι πάντας τούς μισοῦντάς σε οἱ μέν ἐχθροί τοῦ κυρίου θεοῦ εὑρίσκουσιν αὐτόν οἱ δέ μισοῦντες αὐτόν εὑρίσκονται παρ ὑπ αὐτοῦ καί διά μέν τοῦ νόμου εὑρίσκομεν θεόν διά δέ τῶν εὐαγγελίων εὑρισκόμεθα παρ ὑπ αὐτοῦ ἤ διά πρακτικῆς μέν εὑρίσκομεν αὐτόν διά δέ γνώσεως εὑρισκόμεθα ὑπ αὐτοῦ ἐχθροί ὄντες τό πρότερον καί ξένοι τῶν διαθηκῶν τοῦ θεοῦ ἐλπίδα μή ἔχοντες καί ἄθεοι ἐν τῷ κόσμῳ ἤ διά πρακτικῆς μέν εὑρίσκομεν θεόν διά δέ γνώσεως εὑρισκόμεθα παρ αὐτοῦ κύριος ἐν ὀργῇ αὐτοῦ συνταράξει καί καταφάγεται αὐτούς κ τ ἑ πῦρ ἐπειδή εἰσι ξύλα χόρτος καλάμη τόν καρπόν αὐτῶν ἀπό γῆς ἀπολεῖς καί τό σπέρμα αὐτῶν ἀπό υἱῶν ἀνθρώπων κ τ ἑ εὐεργεσία δέ ἐστιν ἐκπεσεῖν εὐεργεσία ἐστίν ἁμαρτιῶν ἐκπεσεῖν καί ἐννοιῶν πονηρῶν σπέρμα γάρ ἁμαρτίας λογισμός πονηρός ὅτι ἔκλιναν εἰς σέ κακά διελογίσαντο βουλήν ἥν οὐ μή δύνωνται στῆσαι κ τ ἑ τότε κλινόμεθα ὅτε ὅταν παρά φύσιν κινούμεθα ὁ θεός ὁ θεός μακράν ἀπό τῆς σωτηρίας μου πρόσχες μοι ἵνα τί ἐγκατέλιπές με κ τ ἑ ὡς ἔλεγε οἱ λόγοι τῶν παραπτωμάτων μου ὡσανεί ἔλεγεν μακράν με ποιοῦσι τῆς σωτηρίας αἱ ἁμαρτίαι σύ δέ ἐν ἁγίῳ ἁγίοις κατοικεῖς ὁ ἔπαινος τοῦἰσραήλ̔ ἐντεῦθεν μανθάνομεν ὅτι αὐτοέπαινός ἐστιν ὁ κύριος καί ἰσραήλ ὁ ἐπαινούμενος ὑπό τοῦ ἰσραήλ ἤ ὁ αὐτός ἔπαινος ὤν ἐγώ δέ εἰμι σκώληξ καί οὐκ ἄνθρωπος κ τ ἑ ὁ σκώληξ οὐκ ἐκ συνδυασμοῦ γεννᾶται ἀλλ ἀπό ξύλου καί ὁ σκώληξ κατεσθίει ξύλα χόρτον καλάμην τάχα καί τάχα δέ καί χόρτον καί καλάμην ὁ θεός ἡμῶν πῦρ ἐστι καταναλίσκον τήν μοχθηράν καί εὔπρηστον ὕλην γάρ ἡμῶν ἐστι πῦρ καταναλίσκον εἰ δέ ξύλα καί αἱ λογικαί ὀνομάζονται φύσεις σε` σέ γάρ φησίν ἐζήλωσαν πάντα τά ξύλα τοῦ παραδείσου ἐν δέ ταύταις πέφυκε γεννᾶσθαι χριστός ὡς σοφία καί δικαιοσύνη καλῶς καί σκώληξ ὁ χριστός ὀνομάζεται σκώληξ ἐν τοῖς τοιούτοις ξύλοις γενόμενος γεννώμενος ὅτι σύ εἶ ὁ ἐκσπάσας με ἐκ γαστρός ἡ ἐλπίς μου ἀπό μαστῶν τῆς μητρός μου κ τ ἑ ἐπειδή γάρ τάχα τόν χριστόν μόνον ἐκ τῆς μαρίας ἐξέσπασεν ὁ θεός τῶν ἄλλων ἀνθρώπων οὐκ ἐκσπωμένων ἀλλ ἐξερχομένωνἐξῆλθε ἐξερχομένων ἐξῆλθεν γάρ φησίν ἡσαῦ ᾧ ἡ δορά δασύς rondeau notes cf r10 μόνον δέ τόν σωτῆρα αὐτός ἐξέσπασεν ὁ πατήρ ἀπό τῆς γαστρός ὥστε αὐτόν τοῦ ἐξαιρέτου αἰσθανόμενον εἰρηκέναι τό ὅτι σύ εἶ ὁ ἐκσπάσας με ἐκ γαστρός τῶν ἄλλων ἀνθρώπων οὐκ ἐκσπασμένων ἀλλ ἐξερχομένων ἐξῆλθε γάρ φησίν ὁἡσαῦ ὁ ἡσαῦ ὡσεί δορά δασύς ἡ ἐλπίς μου ἀπό μαστῶν τῆς μητρός μου ἐπί σέ ἐπεῤῥίφην ἐκ μήτρας κ τ ἑ ἐνώς ἐνώς μέν ἤλπισεν ἐπικαλεῖσθαι τόν θεόν ἀλλ οὐκ ἀπό μαστῶν τῆς μητρός πάντες γάρ ἄνθρωποι γεννώμενοι πρότερον τῇ κακίᾳ προσέρχονται ὁ δέ χριστός κύριος ἡμῶν πρίν ἤ γνωσθῆναι γνῶναι ἀγαθόν ἤ κακόν ἐξελέξατο τό ἀγαθόν ὥστε καλῶς οὗτος λέγεται ἠλπικέναι ἀπό μαστῶν τῆς μητρός οὐκ ἔστι οὐκ ἔστιν γάρ φησίν ἄνθρωπος ὅς ζήσεται καί οὐχ ἁμαρτήσει ὡσεί ὕδωρ ἐξεχύθην ἁμαρτήσεται καί διεσκορπίσθη πάντα τά ὀστᾶ μου κ τ ἑ τά ὀστᾶ τῆς σοφίας τά ἅγια δόγματα τῆς ἐκκλησίας ἐστίν ἅπερ ἐν τῷ πάσχα τοῖςἰουδαίοις πάσχᾳ μή συντρίβειν τοῖς ἰουδαίοις νενομοθέτηται ὀστοῦν γάρ φησίν γάρ αὐτοῦ φησίν οὐ συντρίψετε αὐτοῦ καί εἰς χοῦν θανάτου κατήγαγές με κ τ ἑ οὐκ εἰς θάνατον ἀλλ εἰς χοῦν θανάτου κατήχθη ὁ χριστός οὐ οὐκ ἐγκατελείφθη γάρ ἡ ψυχή αὐτοῦ εἰς ᾅδου κατελήφθη καί τόν ᾅδην οὐδέ ἡ σάρξ αὐτοῦ οὐκ οἶδε οἶδεν διαφθοράν διεμερίσαντο τά ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς καί ἐπί τόν ἱματισμόν μου ἔβαλον κλῆρον κ τ ἑ ἰουδαῖοι μέν τόν γραπτόν νόμον τηροῦντες καί τά αἰσθητά ἱμάτια τοῦ λόγου διαμερίζονται ἡμεῖς δέ τό πνεῦμα τοῦ λόγου νόμου φυλάσσοντες τά νοητά ἱμάτια τοῦ σωτῆρος ἡμῶν διαμεριζόμεθα εἰς χριστόν βαπτιζόμενοι καί αὐτόν χριστόν ἐνδυόμενοι ὡς σοφίαν καί ἀλήθειαν καί δικαιοσύνην ῥῦσαι ἀπό ῥομφαίας τήν ψυχήν μου κ τ ἑ καί πρός τήν μαριάμ ὁ συμεών φησι καί σοῦ δέ αὐτῆς τήν ψυχήν διελεύσεται ῥομφαία ῥομφαία τοίνυν ἐστί ψεκτή πειρασμός εἰς ἀπιστίαν θεοῦ προσκαλούμενος τήν ψυχήν ἤ γνῶσις ψευδώνυμος ἤ λογισμός ἀκάθαρτος εἰς ἁμαρτίαν ἐφελκόμενος τήν ψυχήν ὅπερ συμβαίνει τοῖς τήν πρακτικήν κατορθοῦν βουλομένοις καί ἐκ χειρός κυνός τήν μονογενῆ μου κ τ ἑ τά ἐκ τούτου τοῦ κυνός γεννώμενα καί αὐτά κυνάρια ὀνομάζεται περί ὧν εἴρηται οὐκ ἔστι καλόν οὐ καλόν γάρ φησίν ἔστι λαβεῖν τόν ἄρτον τῶν τέκνων καί βαλεῖν τοῖς κυναρίοις παρά σοῦ ὁ ἔπαινός μου ἐνἐκκλησίᾳ μεγάλῃ κ τ ἑ ἐν ἐκκλησίᾳ μεγάλῃ ἐν τῷ κυρίῳ ἐπαινεθήσεται ἡ ψυχή μου τουτέστιν οὐκ ἐν εὐγενείᾳ οὐδ ἐν πλούτῳ ἀλλ ἐν σοφίᾳ καί δικαιοσύνῃ φάγονται πένητες καί ἐμπλησθήσονται καί αἰνέσουσι κύριον οἱ ἐκζητοῦντες αὐτόν κ τ ἑ ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ἐκ ἀπό τοῦ οὐρανοῦ καταβάς μνησθήσονται καί ἐπιστραφήσονται πρός κύριον πάντα τά πέρατα τῆς γῆς κ τ ἑ μετά τήν γνῶσιν ἡ λήθη καί μετά τήν λήθην ἡ μνήμη ὅτι τοῦ κυρίου ἡ βασιλεία καί αὐτός δεσπόζει τῶν ἐθνῶν κ τ ἑ ιδιε ́ δεῖ γάρ αὐτόν βασιλεύειν ἄχρις ἄν οὗ θῇ πάντας τούς ἐχθρούς αὐτοῦ ὑπό τούς πόδας αὐτοῦὡσεί αὐτοῦ ἔφαγον καί προσεκύνησαν πάντες οἱ πίονες τῆς γῆς ἐνώπιον αὐτοῦ προπεσοῦνται πάντες οἱ καταβαίνοντες εἰς τήν γῆν ὡσεί ἔλεγεν ὅτι πάντες ἄδικοι γενόμενοι οἱ ἄδικοι γενήσονται δίκαιοι παυσάμενοι τοῦ γενέσθαι γίνεσθαι γήϊνοι καί φθαρτοί καί ἡ ψυχή μου αὐτῷ ζῇ κ τ ἑ μόνῳ μόνη ἡ ψυχή τοῦ θεοῦ χριστοῦ ζῇ τῷ θεῷ τήν γνῶσιν ἔχουσα οὐ μόνον τῶν γεγονότων ἀλλά καί αὐτοῦ τοῦ θεου θεοῦ ἀναγγελήσεται τῷ κυρίῳ γενεά ἡ ἐρχομένη γενεά πορεύεται καί γενεά ἔρχεται γενεά δέ σοφίας ἐστί κατά τόν σοφόν σολομῶντα φόβος κυρίου καί ἡ ψυχή μου αὐτῷ ζῇ πλοῦτος καί τό σπέρμα μου δουλεύσει αὐτῷ ̔ note rondeau designates this cf δόξα καί ταῦτα περί τῶν ἐθνῶν σημαίνει ζωή κύριος ποιμαίνει με καί οὐδέν με ὑστερήσει ῄ εἰς τόπον χλόης ἐκεῖ με κατεσκήνωσεν ἐπί ὕδατος ἀναπαύσεως ἐξέθρεψέν με ὥσπερ τό πρόβατον τρέφεται χλόῃ καί ὕδατι οὕτω καί ὁ ἄνθρωπος ζωοποιεῖται πρακτικῇ πράξει τε καί γνώσει ant 111 ὡδήγησέ ὡδήγησέν με ἐπί τρίβους δικαιοσύνης εἰ ἔστιν εἴ ἐστιν τρίβος δικαιοσύνης ἐστιν́ ἐστίν καί σωφροσύνης καί ἀγάπης καί ἐγκρατείας δι ὧν εἰσέρχεταί τις εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἡ ῥάβδος σου καί ἡ βακτηρία σου αὗταί αὐταί με παρεκάλεσαν ὥσπερ ῥάβδος παιδεύει οὕτω καί πρακτική μετριοπαθεῖν ἐκδιδάσκει καί ὥσπερ βακτηρία ἀναπαύει οὕτω καί γνῶσις εὐφραίνει ἡτοίμασας ἐνώπιόν μου τράπεζαν ἐξ ἐναντίας τῶν θλιβόντων με πρότερον μέν ὡς ποιμήν ὁ χριστός ποιμαίνει τά πρόβατα πρόβατας νυνί δέ λοιπόν ὡς φίλος καλεῖ τούς φίλους ἐπί τήν τράπεζαν οὐκέτι γάρ ὑμᾶς καλῶ δούλους φησίν ὁ σωτήρ ἀλλά φίλους καί δοῦλον μέν ποιεῖ φόβος θεοῦ φίλον δέ γνῶσις μυστηρίων τοῦ κυρίου ἡ γῆ καί τό πλήρωμα αὐτῆς ἡ οἰκουμένη καί πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ ταύτην λέγει τήν οἰκουμένην ἐν ἐφ ᾗ ηὐφραίνετο συντελειωθείς ἀθῶος χερσί εὐφραίνετο συντελεσθείσῃ τίς ἀναβήσεται εἰς τό ὄρος τοῦ κυρίου καί τίς στήσεται ἐν τόπῳ ἁγίῳ αὐτοῦ ἀθῷος χερσίν καί καθαρός τῇ καρδίᾳ κ τ ἑ ἰούδας ἀνέβη μέν ἰούδας μέν ἀνέβη εἰς τό ὄρος τοῦ κυρίου οὐκ ἔστη δέ ἐν τόπῳ ἁγίῳ αὐτοῦ οὐ γάρ διότι μηδέ ἀθῷος ἦν ἀθῶος χερσίν οὐδέ ταῖς χερσί μηδέ καθαρός τῇ καρδίᾳ ἀλλά κλέπτης κλέπτης γάρ ὤν τά βαλλόμενα βαστάζων ἐβάσταζεν αὕτη ἡ γενεά ζητούντων αὐτόνζητούντων αὐτόν ζητούντων τό πρόσωπον τοῦ θεοῦἰακώβ θεοῦ ἰακώβ εἰ ἀγγέλων ἐστί τό βλέπειν τό πρόσωπον τοῦ θεοῦ διαπαντός τοῦτο δέ τό πρόσωπον καί οἱ ἄνθρωποι ζητοῦσιν ἰδεῖν ἀγγέλων ἄρα καί οἱ ἄνθρωποι γνῶσιν ἐπιζητοῦσιν εἴγε δυνατόν ἄρτον ἀγγέλων φαγεῖν καί τόν ἄνθρωπον ἀρατε πύλας οἱ ἄρχοντες ὑμῶνκαί ὑμῶν καί ἐπάρθητε πύλαι αἰώνιοι ἀρατε ἄρατε πύλας ὑμῶν οἱ ἄρχοντες πύλας δέ λέγει τάς ἀρετάς ἀνοίξατε γάρ μοι φησί φησί πύλας δικαιοσύνης ὡς δέ δικαιοσύνης ἀνοίγονται πύλαι οὕτω καί σωφροσύνης καί ἀνδρείας καί ἀγάπης καί μακροθυμίας δι ὧν εἰσέρχεσθαι πέφυκε γνῶσις θεοῦ κύριος κραταιός καί δυνατός κύριος δυνατός ἐν πολέμῳ κ τ ἑ θαρσεῖτε φησίν ὁ σωτήρ θαρσεῖτε φησίν ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον νῦν ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐμβληθήσεται ἔξω καί τόν ἄρχοντα αὐτοῦ ἐξέβαλον ἔξω πρός σέ κύριε ἦρα τήν ψυχήν μου ὁ θεός μου ἐπί σοί πέποιθα μή καταισχυνθείην μηδέ καταγελασάτωσάν μου οἱ ἐχθροί μου καί γάρ πάντες οἱ ὑπομένοντές σε οὐ μή καταισχυνθῶσιν ἐν καιρῷ μαρτυρίου λεκτέον τούτους τούς λόγους αἰσχυνθήτωσαν πάντες οἱ ἀνομοῦντες διακενῆς κ τ ἑ ἔστι καί ἔστι γάρ ἀνομῆσαι μή διακενῆς ἀνομῆσαι ἐγενόμην ἐγενήθη γάρ τοῖς ἀνόμοις ὡς ἄνομος αὕτη ἡ ἀνομία οὐ διακενῆς ἐγένετο τάς ὁδούς σου κύριε γνώρισόν μοι καί τάς τρίβους σου δίδαξόν με κ τ ἑ ὁ θέλων εἴ τις βούλετο γνῶναι τάς ὁδούς τοῦ κυρίου γενέσθω πραΰς διδάξει διδάσκει γάρ φησί πραεῖς ὁδούς αὐτοῦ τούς καταπαύσαντας πραεῖς δέ εἰσιν οἱ τήν ἄπιστον μάχην τήν ἐν τῇ ψυχῇ ἄπαυστον μάχην καταπεπαυκότες θυμοῦ καί ἐπιθυμίας καί τῶν τούτοις ὑποβεβλημένων παθῶν εἰδῶν ὁδήγησόν με ἐπί τήν ἀλήθειάν σουκαί σου καί δίδαξόν με ὅτι σύ εἶ ὁ θεός ὁ σωτήρ μου χρήσιμον τοῦτο τό ῥητόν ἐν προσευχῇ ἁμαρτίας νεότητός μου καί ἀγνοίας μου μή μνησθῇς κατά τό ἔλεός σου μνήσθητί μου ἕνεκεν τῆς χρηστότητός μνήσθητι τῶν οἰκτιρμῶν σου κύριε ἄνθρωποι μέν μνημονεύοντές τινων τάς τῶν προεγνωσμένων φαντασίας φαντασίας τῶν προεγνωσμένων ἀνακινοῦσιν ἐν ἑαυτοῖς θεός δέ μνημονεύων λογικῆς φύσεως ἐν αὐτῇ γίνεται οὐχί φαντασίας αὐτῆς λαμβάνει γνῶσις γάρ ἐστιν ὁ θεός οὐσιώδης ἀλλά γίνεται ἐν αὐτῇ τούτου γάρ λέγεται μεμνῆσθαι τοῦ ἐν ᾧ χωρεῖ οὐ χωρεῖ δέ καί πρότερον μέν διά τῆς θεωρίας τῶν γεγονότων θεωρίας ὁ κύριος χωρεῖ ἐν οἷς χωρεῖ ἔπειτα δέ καί διά τῆς γνώσεως τῆς ἑαυτοῦ χρηστός καί εὐθύς ὁ κύριος διά τοῦτο νομοθετήσει ἁμαρτάνοντας ἐν ὁδῷὁδηγήσει πραεῖς ἐν κρίσει διδάξει πραεῖς ὁδούς αὐτοῦ κ τ ἑ ὁδῷ δικαίῳ γάρ νόμος οὐ κεῖται οἱ ὀφθαλμοί μου διαπαντός πρός τόν κύριον ὁ πάντα πράττων καί λέγων τῆς τοῦ θεοῦ γνώσεως ἕνεκεν τούς ὀφθαλμούς τῆς ψυχῆς διαπαντός ἔχει πρός τόν κύριον ἐπίβλεψον ἐπ ἐμέ καί ἐλέησόν με ὅτι μονογενής καί πτωχός εἰμι ἐγώ εἴ τις υἱοθεσίας οὐκ ἔλαβε πνεῦμα οὐδέ ἀδελφός γέγονε τῶν ἁγίων δυνάμεων καί αὐτοῦ τοῦ χριστοῦ γέγονεν ἀδελφός λεγέτω μονογενής εἶναι λεγέτω μονογενῆ ἑαυτόν καί πτωχός ἐστερημένος πτωχόν ἐστερημένον τοῦ πλούτου τῆς γνώσεως οἶμαι δέ τόν δαυΐδ δαυίδ μετριάζοντα τούτους ᾄδειν τούς λόγους τά ἄδηλα γάρ καί τά κρύφια τῆς σοφίας αὐτοῦ δεδήλωκεν αὐτῷ ὁ θεός αἱ θλίψεις τῆς καρδίας μου ἐπληθύνθησαν ἐκ τῶν ἀναγκῶν μου ἐξάγαγέ μεἴδε ἴδε τήν ταπείνωσίν μου καί τόν κόπον μου καί ἄφες πάσας τάς ἁμαρτίας μου κ τ ἑ οὐ πᾶς κόπος περιαιρεῖ ἁμαρτίας ἀλλ ὁ διά τόν κύριον τῇ πρακτικῇ προσγινόμενος ἴδε τούς ἐχθρούς μου ὅτι ἐπληθύνθησαν καί μῖσος ἄδικον ἐμίσησάν με οἱ τούς δικαίους ὡς δικαίους μισοῦντες μῖσος ἄδικον μισοῦσιν αὐτούς μή καταισχυνθείην ὅτι ἤλπισα ἐπί σε ἡ γάρ ἐλπίς οὐ καταισχύνει θυγάτηρ γάρ ἐστι δοκιμῆς ἔκγονον δέ ὑπομονῆς δοκιμή δοκιμή ὑπομονή δέ ἐκ θλίψεων πέφυκε γίνεσθαι ὧν πρόξενοι γίνονται αἱ ἀρεταί αἷς ἕπεται γνῶσις θεοῦ πύρωσον τούς νεφρούς μου κ τ ἑ καί τήν καρδίαν μου νεφροί μέν σύμβολόν εἰσι τοῦ παθητικοῦ μέρους τῆς ψυχῆς τουτέστι θυμοῦ καί ἐπιθυμίας καρδία δέ τοῦ λογιστικοῦ ὅτι ὁ ἔλεός σου κατέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μου ἐστί καί εὐηρέστησα ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου κ τ ἑ εἰ ἡ εἰ ἀλήθειά ἐστι χριστός ὁ θεός ἡμῶν ὡς εἶπεν ἡμῶν ἐγώ εἰμι γάρ φησίν εἰμί ἡ ἀλήθεια ἐν δέ τῇ ἀληθείᾳ εὐηρέστησε δαυΐδ εὐηρέστει ὁ δαυίδ τῷ θεῷ ἐν τῷ θεῷ χριστῷ ἄρα εὐηρέστει ἄρα ὁ δαυΐδ ὁ δαυίδ τῷ θεῷ ἐμίσησα ἐκκλησίαν πονηρευομένων καί μετά ἀσεβῶν οὐ μή καθίσω λεκτέον ταῦτα πρός τούς θεωροῦντας ἱπποδρομία ἱπποδρόμια καί θέατρα ἔτι δέ καί πρός τούς γενομένους κοινωνούς κοινωνούς γενομένους τῶν αἱρέσεων νίψομαι ἐν ἀθώοις τάς χεῖράς μου καί κυκλώσω τό θυσιαστήριόν σου κύριε κ τ ἑ λογικόν θυσιαστήριον θεοῦ ὁ νοῦς ἡμῶν ἐστιν ἐφ οὗ καίομεν τῷ παρά τοῦ πατρός εἰς τήν γῆν βληθέντι πυρί πάντα λογισμόν ἄλογον ἀποσκιρτῶντα τῆς ἀγέλης τοῦ δεσπότουὅτε τῆς τοῦ δεσπότου τῷ πυρί τῷ βληθέντι ὑπό τοῦ σωτῆρος ἡμῶν εἰς τήν γῆν περί δέ τοῦτο τό θυσιαστήριον τήν ἐμψύχωσιν καλουμένην εἶναι φαμέν ὅταν τοίνυν ἡ ψυχή οὐκ αὕτη μή πρός τά ἔξω νεύει ἀλλά βλέπει πρός ἑαυτήν καί βλέπῃ ἀλλά πρός τό ἴδιον κέντρον νεύῃ κυκλοῖ τό θυσιαστήριον τοῦ θεοῦ μηδεμίαν γωνίαν ἐργαζομένη κατεργαζομένη φθορᾶς δεκτικήν τήν γάρ ἀφροσύνην παρά γωνίαν παρεδρεύειν ὁ σοφός φησι σολομώνἔστι ὁ σολομών ἡμᾶς ἐδίδαξεν δύναται δέ θυσιαστήριον σωμάτων θεωρία λέγειν καί τήν θεωρίαν σωμάτων καί ἀσωμάτων ἐν ᾗ ἐφ ἧς καθαίρεται νοῦς ἥν ὁ κυκλώσας τουτέστιν ἐγνωκώς διηγεῖται πάντα τά θαυμάσια τοῦ θεοῦ ἐγώ δέ ἐν ἀκακίᾳ μου ἐπορεύθην κύριε ἠγάπησα εὐπρέπειαν οἴκου σου ὁ τήν τῆς ψυχῆς ἀπάθειαν προθύμως διαφυλάττων ταῦτα λέγει τά ῥήματα κύριε ἠγάπησα εὐπρέπειαν οἴκου σου καί τόπον σκηνώματος δόξης σου τόπος κυρίου εἰρήνη ψυχῆς ἐγενήθη γάρ φησίν ἐν εἰρήνῃ ὁ τόπος αὐτοῦ μή συναπολέσῃς μετά ἀσεβῶν τήν ψυχήν μου ὡς δυναμένου καί δικαίου συναπολέσθαι τοῖς ἀσεβέσι ταῦτά φησι καί ὁἀβραάμ ὁ ἀβραάμ δέ πρός τόν θεόν μή συναπολέσῃς φησί φησί δίκαιον μετά ἀσεβοῦς καί ἔσται ὁ δίκαιος ὡς ἀσεβής χρηστέον δέ τούτῳ τῷ ῥητῷ πρός εὐλαβεῖς ἄνδρας ἤ γυναῖκας συζῶντας ἤ συζούσας συζώσας κακοῖς ἡ δεξιά αὐτῶν ἐπλήσθη δώρων ἐπειδή εἰργάζοντο ἀνομίαν διά τοῦτο τήν δεξιάν αὐτῶν ἐπλήρουν δώρων ἐν τῷ ἐγγίζειν ἐπ ἐμέ κακοῦντας τοῦ φαγεῖν τάς σάρκας μου οἱ θλίβοντές με καί οἱ ἐχθροί μου αὐτοί ἠσθένησαν καί ἔπεσαν κ τ ἑ α ́ τοῦ αὐτοῦ εἰ ἡμεῖς τάς τοῦ χριστοῦ σάρκας ἐσθίομεν ὁ τρώγων γάρ μου φησί τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα τάς δέ ἡμετέρας οἱ δαίμονες μήποτε καί τάς τοῦ χριστοῦ ἄρα σάρκας οἱ δαίμονες ἐσθίουσι τάς ἐν ἡμῖν ἀρετάς καί τά ἀληθῆ δόγματα διαφθείρειν σπουδάζοντες λέγεται γάρ τό φαγεῖν καί ἐπί τοῦ διαφθείρειν ἐάν γάρ ἐάν γάρ θέλητε φησίν φησί καί εἰσακούσητέ μου τά ἀγαθά τῆς γῆς φάγεσθεἐάν φάγεσθε ἐάν δέ μή θέλητε μηδέ εἰσακούσητέ μου μάχαιρα ὑμᾶς κατέδεται τό γάρ στόμα κυρίου ἐλάλησε ἐλάλησεν ταῦτα ἐνταῦθα γάρ τό κατέδεται κατέδεται ἀντί τοῦ διαφθείρει διαφθερεῖ κεῖται μάχαιρα γάρ ἐσθίειν οὐ πέφυκενἤ τάς σάρκας ἡμῶν λέγονται ἐσθίειν οἱ δαίμονες ἀντί τοῦ τά ἐκ τῆς σαρκός φυόμενα φανερά δέ ἐστι φησίν ἐστί τά ἔργα τῆς σαρκός ὁ ἱερόςἀπόστολός φησιν ἱερός ἀπόστολός ἅτινά ἐστι μοιχεῖαι πορνεῖαι ἀσέλγειαι εἰδωλολατρεῖαι καί τά ἑξῆς ἐάν παρατάξηται ἐπ ἐμέ παρεμβολή οὐ φοβηθήσεται ἡ καρδία μου κ τ ἑ ὁ μέν πρακτικός διά τῶν ἀρετῶν πολεμείτω τοῖς ἀλλοφύλοις ὁ δέ θεωρητικός τοῖς ἀληθέσι δόγμασι καθαιρεῖ τό χρώμενος δόγμασι καθαιρείτω πᾶν ὕψωμα κατά τῆς ἐπαιρόμενον κατά τῆς γνώσεως τοῦ θεοῦ γνώσεως ἐπαιρόμενον ἐάν ἐπαναστῇ ἐπ ἐμέ πόλεμος ἐν ταύτῃ ἐγώ ἐλπίζω γ́́ τουτέστιν ἐν τῇ καρδίᾳἐφωτίσθη καρδίᾳ ἐφωτίσθη γάρ ὅτι ἔκρυψέ ἔκρυψέν με ἐν σκηνῇ αὐτοῦ ἐν ἡμέρᾳ κακῶν μου κ τ ἑ ἐσκέπασέν με ἐν ἀποκρύφῳ τῆς σκηνῆς αὐτοῦ ἐνταῦθα σκηνήν τόν χριστόν ὀνομάζει ἐν ᾧ καί κατεσκήνωσεν ὁ θεός εν ἐν τῷ ἡλίῳ γάρ φησίν ἔθετο τό σκήνωμα αὐτοῦ ἥλιος δέ δικαιοσύνης τῆς δικαιοσύνης ἐστί κατά τόν προφήτην ὁ κύριος καί νῦν ἰδού ὕψωσε τήν κεφαλήν μου ἐπ ἐχθρούς μου πάλιν ὁ παῦλος διότι φησί θεός ἦν ἐν χριστῷ κόσμον καταλλάσσων ἑαυτῷ ἐκύκλωσα καί ἔθυσα ἐν τῇ σκηνῇ αὐτοῦ θυσίαν ἀλαλαγμοῦ κ τ ἑ εἰ ὁ κυκλώσας θύει θυσία δέ ἐστι πνεῦμα συντετριμμένον ὁ συντρίψας τήν ἑαυτοῦ ψυχήν κύκλῳ κύκλον αὐτήν πεποίηκε σχῆμα γωνίας μή ἔχουσαν ἐπιδεχομένην ἔχων ἐπιδεχομένης φθοράν καί τήν ἀφροσύνην αὐτήν ἥ φησί σολομών ἥτις πέφυκε κατά τόν σολομῶντα ταῖς γωνίαις παρεδρεύει παρεδρεύειν καί τό πῦρ δέ τό κατελθόν δέ ἐπί τούς παῖδαςἰώβ πῦρ ἐπί τά παιδία τοῦ ἰώβ τῶν τεσσάρων ἥψατο γωνιῶν τοῦ οἴκου σοί εἶπεν ἡ καρδία μουἐξεζήτησα τό πρόσωπόν σου γωνιῶν τό πρόσωπόν σου κύριε ζητήσω κτἑ δι ὧν καθαίρει τις ἑαυτόν δείκνυσι ζητῶν τό πρόσωπον τοῦ θεοῦ ὅπερ οἱ ἄγγελοι διά παντός διαπαντός λέγονται βλέπειν καί μή ἐγκαταλίπῃς με ὁ θεός ὁ σωτήρ μου ὅτι ὁ πατήρ μου καί ἡ μήτηρ μου ἐγκατέλιπόν με κ τ ἑ μακάριος ὁ ἐγκαταλειφθείς ὑπό τοῦ πατρός τοῦ διαβόλου καί τῆς συζύγου αὐτοῦ γυναικός τούτου κακίας ἐξ μεθ ἧς τίκτει τούς παρανόμους τούτου υἱούςὥσπερ υἱούς ὥσπερ γάρ παῦλος διά τοῦ εὐαγγελίου γεννᾷ τούς γαλάτας οὕτω καί διά τῆς κακίας ὁ διάβολος γεννᾷ τούς πονηρούς μή παραδῷς με εἰς ψυχάς θλιβόντων με ἐν καιρῷ συκοφαντίας ταῦτα λεκτέον πιστεύω τοῦ ἰδεῖν τά ἀγαθά κυρίου ἐν γῇ τῶν ζώντων αὐτός μέν ὁ θεός ἐστιν ἐν τῷ οὐρανῷ τά δέ ἀγαθά αὐτοῦ ἐν τῇ γῇ τῶν ζώντων ἐστιν ἀνδρίζου καί κραταιούσθω ἡ καρδία σου κ τ ἑ αὕτη ἐστίν ἀνδρεία καί κραταιακαρδία καί ψυχή ἐστιν κραταιά καρδία ἡ μή ἔχουσα λογισμούς ἀκαθάρτους καί δόγματα ψευδῆ ὁ θεός μου μή παρασιωπήσῃς ἀπ ἐμοῦ μήποτε παρασιωπήσῃς ἐπ ἐμοί ἀπ ἐμοῦ καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον τοῦ νοῦ λάκκος ἡ ἄγνοιά ἐστιν εἰς ἥν ἐμπίπτει παρασιωπησάσης αὐτῷ τῆς τοῦ θεοῦ σοφίας καί μή λεγούσης τόἰδού τό ἰδού πάρειμι εἰσάκουσον κύριε τῆς δεήσεώς μου ψυχῆς δέ ἡ κακία ἐν τῷ δέεσθαι με πρός σέ ἐν τῷ αἴρειν με με αἴρειν χεῖράς μου πρός ναόν ἅγιόν σου κ τ ἑ εἰ ναός ἐστιν ὁ ἔχων θεόν ὁ θεός δέ ἦν ἐν χριστῷ κόσμον καταλλάσσων ἑαυτῷ ναός ἄρα ἐστίν ἅγιος ὁ χριστός πρός ὅν αἴρει τις καί ὑψοῖ τήν ἑαυτοῦ ψυχήν διά τῶν ἀρετῶν ὅτι οὐ συνῆκαν εἰς τά ἔργα κυρίου καί εἰς τά ἔργα τῶν χειρῶν αὐτοῦ κ τ ἑ δ ́ ἔργα μέν κυρίου τάχα ἐστί τά νοητά ἔργα δέ χειρῶν αὐτοῦ τά αἰσθητά νομίζω νομίζω εἶναι τά αἰσθητά οὐχί ἡ χείρ μου φησίν ἐποίησε ταῦτα πάνταἤ πάντα ἤ τάχα ἔργα μέν κυρίου εἰσίν αἱ ἀρεταί ἔργα δέ χειρῶν αὐτοῦ οἱ λόγοι τῶν γεγονότων καθελεῖς αὐτούς καί οὐ μή οἰκοδομήσεις οἰκοδομήσῃς αὐτούς καθελεῖ κύριος τάς ἕξεις τάς πονηράς μοχθηράς καί οὐ μή ἔτι συγχωρήσει συγχωρήσῃ τοῖς οἰκοδομοῦσιν οἰκοδομῆσαι αὐτάς καί ἀνέθαλεν ἡ σάρξ μου κ τ ἑ σάρκα μέν σάρκα νῦν ὠνόμασε τήν ψυχήν διά τό κεκολλῆσθαι αὐτήν τῇ σαρκί κατά τό ὄψεται πᾶσα σάρξ τό σωτήριον τοῦ θεοῦ ἡμῶνἤ τάχα ἤ τάχα καί ἡ αἰσθητή θάλλει σάρξ ἀποθεμένη τά πάθη σῶσον τόν λαόν σου καί εὐλόγησον τήν κληρονομίαν σου καί ποίμανον αὐτούς καί ἔπαρον αὐτούς ἕως τοῦ αἰῶνος κ τ ἑ κληρονομίαν νῦν λέγει τήν κληρονομοῦσαν αὐτόν φύσιν λογικήν ἐνέγκατε τῷ κυρίῳ υἱοί θεοῦ κ τ ἑ παῦλος ὁ ἅγιος υἱός θεοῦ γέγονε γεγονώς διά τοῦ εὐαγγελίου ἐγέννα δέ καί αὐτός υἱούς καί προσῆγε προσῆγεν τῷ θεῷ ἐνέγκατε τῷ κυρίῳ δόξαν καί τιμήν τιμή ἐστιν θεοῦ σεβάσμιος ἀποδοχή μετ εὐχαριστίας φωνή κυρίου ἐπί τῶν ὑδάτων κ τ ἑ ὁ θεός τῆς δόξης ἐβρόντησεν κύριος ἐπί ὑδάτων πολλῶν φωνή μέν κυρίου ἁπλῶς ἐπί τῶν ὑδάτων αὐτός δέ ὁ κύριος ἐπί ὑδάτων πολλῶν λογικάς δέ φύσεις νῦν σημαίνει τά ὕδατα γενηθήτω φησί τό γενηθήτω γάρ φησί στερέωμα ἐν μέσῳ τοῦ ὕδατος καί ἔστω διαχωρίζον ἀνά μέσον ὕδατος καί ὕδατος καί συντρίψει κύριος τάς κέδρους τοῦ λιβάνου καί λεπτυνεῖ αὐτάς ὡς τόν μόσχον τοῦ λιβάνου κ τ ἑ μόσχος λιβάνου ὁ πονηρός ἐνώπιον κυρίου παντοκράτορος τραχηλιάσας καί ἀποῤῥίψας τόν εὐαγγελικόν ἀγγελικόν ζυγόν καί θεός εἶναι βιαζόμενος φωνή κυρίου διακόπτοντος φλόγα πυρός κ τ ἑ ἡ φωνή κυρίου σβέννυσι τά πεπυρωμένα βέλη τοῦ πονηροῦ ἥτις ἐστί διδασκαλία πνευματική πρός σοφήν ὀρθήν πολιτείαν ἐκκαλουμένη τόν πεπιστευκότα τῷ χριστῷ φωνή κυρίου συσσείοντος ἔρημον καί συσσείσει κύριος τήν ἔρημον κάδης κ τ ἑ ἐγώ ἐγώ φησί φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳἑτοιμάσατε ἐρήμῳ ἑτοιμάσατε τήν ὁδόν κυρίουἔρημός κυρίου ἔρημος δέ ἐστι ψυχή λογική ἐστερημένη θεοῦ φωνή κυρίου καταρτιζομένου ἐλάφους καί ἀποκαλύψει δρυμούς ἄνευ φωνῆς κυρίου οὐκ ἄν γένοιτό τις ἔλαφος διαφθείρων τούς ὄφεις ὁποῖος ἦν ὁ παῦλος κατά ἀνθρώπων θηριομαχῶν ἐν ἐφέσῳ καί ἀποκαλύπτων δρυμούς ἐν οἷς αἱ ἀλώπεκες εἶχον φωλεούς καί τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσεις ὁ δέ υἱός τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔχει εἶχεν ποῦ τήν κεφαλήν κλίνῃ εἰς τό τέλος ψαλμός ᾠδῆς τοῦ ἐγκαινισμοῦ τοῦ οἴκου τοῦ δαυΐδ κ τ ἑ τῷ δαυίδ οἰκοδομεῖ μέν οἶκον βίος ὀρθός ἐγκαινίζει δέ τοῦτον γνῶσις θεοῦ ὑψώσω σε κύριε ὅτι ὑπέλαβές με καί οὐκ εὔφρανας ηὔφρανας τούς ἐχθρούς μου ἐπ ἐμέ τούς μέν πρακτικούς ὑπολαμβάνει ὁ κύριος διά τῶν ἀρετῶν τούς δέ ἐπιπλέον προκεκοφότας διά τῆς φυσικῆς θεωρίας ἐφ οἷς αἷς οὐκ εὐφραίνεσθαι λέγονται οἱ ἐχθροί αἱ μέν γάρ φεύγουσι τήν κακίαν ἡ δέ τά ψευδῆ δόγματα διελέγχει γνῶσις οὖσα θεοῦ πνευματική τό δέ ὑπέλαβες ἀντί τοῦ μετεώρισαςἀνθ οὗἀκύλας εἶπενἀνέσωσάς με ψάλατε τῷ κυρίῳ οἱ ὅσιοι αὐτοῦ καί ἐξομολογεῖσθε τῇ μνήμῃ τῆς ἁγιωσύνης αὐτοῦ κ τ ε πᾶς ὁ μεμνημένος τῆς τοῦ θεοῦ φιλανθρωπίας ἁγιωσύνης αὐτοῦ ἐξομολογεῖται αὐτῷ τῷ θεῷ ὅτι ὀργή ἐν τῷ θυμῷ αὐτοῦ καί ζωή ἐν τῷ θελήματι αὐτοῦ κ τ ἑ γὥσπερ ὥσπερ ἐκ τοῦ λεγομένου θυμοῦ κυρίου ἐξέρχεται ὀργή οὕτω καί ἐκ τοῦ θελήματος αὐτοῦ γεννᾶται ζωή καί εἰ ἡ ζωή τήν γνῶσιν σημαίνει ἐγώ γάρ ἐγώ γάρ εἰμι φησί χριστός φησίν ἡ ζωή ἡ ὀργή τήν ἀγνωσίαν δηλοῖ τῇ ζωῇ δέ ἀλλά τῇ ζωῇ ἀντίκειται ὁ θάνατος οὐκοῦν ἡ ὀργή τόν νῦν θάνατον σημαίνει τήν καταστέρησιν τόν κατά στέρησιν τῆς θεωρίας ἐπισημαίνουσα ἐπισυμβαίνοντα καλῶς οὖν λέγεται τό ζωή καί θάνατος ἐν χειρί γλώσσης τό ἑσπέρας αὐλισθήσεται κλαυθμός καί εἰς τό πρωΐ ἀγαλλίασις ὥσπερ μετά πειρασμῶν καί δακρύων κατορθοῦται βίος ὀρθός οὕτω κατά μετά ἀγαλλιάσεως καί χαρᾶς ἐπιφαίνεται γνῶσις κύριε ἐν τῷ θελήματί σου παρέσχου παράσχου τῷ κάλλει μου δύναμινἀπέστρεψας δύναμιν τῷ κάλλει ἡμῶν τῷ ἐκ προαιρέσεως προστίθησιν ὁ κύριος δύναμιν ἀπέστρεψας δέ τό πρόσωπόν σου καί ἐγενήθην τεταραγμένος κ τ ε τοῦτο τό πρόσωπον οἱ ἄγγελοι βλέπουσι διαπαντός εἰ δέ κατά τήν σοφήν γυναῖκα τήν θεκωϊτίδα οἱ ἄγγελοι πάντα οἴδασι τά ἐπί γῆς τό πρόσωπον τοῦ θεοῦ οἱ λόγοι εἰσί τῶν ἐπί γῆς οἱ χαρακτηρίζοντες τόν δημιουργικόν αὐτοῦ λόγον πρός σέ κύριε κεκράξομαι καί πρός τόν θεόν μου δεηθήσομαι τίς ὠφέλεια ἐν τῷ αἵματί μου ἐν τῷ καταβῆναί με εἰς διαφθοράν κ τ ἑ μή ἐξομολογήσεταί σοι χοῦς ἀντί τοῦ οὐ δοξάσει χοϊκόςἀλήθεια ὁ χριστός ἤ τάχα τήν ἐν πράγμασι λέγει ἀλήθειαν σε χοϊκός ἔστρεψας τόν κοπετόν μου εἰς χαράν ἐμοί κ τ ἑ ὥσπερ τόν κόπον δέχεται ὥσπερ κοπετόν διαδέχεται χαρά οὕτω καί τήν πρακτικήν γνῶσις θεοῦ διέρρηξας τόν σάκκον μου καί περιέζωσάς με εὐφροσύνην ὁ σάκκος κακίαν καί ἀγνωσίαν σημαίνει ἐπειδή καί αἱ τρίχες τῶν ἐρίφων εἰσίν τῶν ἱσταμένων ἐξ εὐωνύμων καί τοῦ ἀποπομπαίου τράγου ὅπως ἄν ψάλῃ σοι ἡ δόξα μου καί οὐ μή κατανυγῶ ἡ κατάνυξις ἐπί ταῖς ἁμαρτίαις εἴωθε γίνεσθαι γέγραπται γάρ ἐώρακας ἑώρακας ὡς κατενύγη ἀχαάβ ἐπί σοί κύριε ἤλπισα μή καταισχυνθείην εἰς τόν αἰῶνα ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ῥῦσαί με καί ἐξελοῦ με κ τ ἑ οὐ μόνον ἐν τῇ δικαιοσύνῃ ῥύεται ἡμᾶς ὁ θεός ἀλλά γάρ καί ἐν σωφροσύνῃ καί ἀνδρείᾳ καί ἀγάπῃ νῦν δέ τέθεικε τήν δικαιοσύνην ἐπειδή περιεκτική ἐστι πασῶν τῶν ἀρετῶνἤ τάχα δικαιοσύνην λέγει τόν χριστόν αὐτός γάρ ἐγενήθη ἡμῖν σοφία ἀπό θεοῦ δικαιοσύνη τε καί ἁγιασμός καί ἀπολύτρωσις γενοῦ μοι εἰς θεόν ὑπερασπιστήν καί εἰς οἶκον καταφυγῆς τοῦ σῶσαί με κ τ ἑ οἶκος καταφυγῆς γνῶσις τοῦ θεοῦ ὅτι κραταίωμά μου καί καταφυγή μου εἶ σύ καί ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου ὁδηγήσεις με καί διαθρέψεις με κ τ ἑ ὁδηγεῖ μέν διά τῆς πίστεως τῆς ὀρθῆς καί διά τῆς πρακτικῆς τρέφει δέ διά τῆς γνώσεως αὐτοῦ εἰς χεῖράς σου παραθήσομαι τό πνεῦμά μου κ τ ἑ νῦν τό πνεῦμα σημαίνει τόν νοῦν ὁ γάρ κολλώμενος τῷ κυρίῳ νοῦς ἕν γίνεται πνεῦμα ἐμίσησας τούς διαφυλάσσοντας ματαιότητας διακενῆς ἐγώ δέ ἐπί τῷ κυρίῳ ἤλπισα κ τ ἑ εἰ οἱ ἁμαρτωλοί ἐν τῇ παρούσῃ ζωῇ ζωῇ ταύτῃ ἠλπικότες εἰσί μόνον αὕτη δέ κατά τόν ἡ ζωή κατά τόν σοφόν σολομῶντα ματαιότης ἐστί ματαιοτήτων ὁ ταύτην τήν ζωήν διαφυλάττων ματαιότητας ματαιότητα ἄρα φυλάττει διακενῆς καί οὐ συνέκλεισάς με εἰς χεῖρας ἐχθροῦ ἔστησας ἐν εὐρυχώρῳ τούς πόδας μου κ τ ἑ οἱ λόγοι τῶν πειρασμῶν θεωρούμενοι εὐρυχωρίαν παρέχουσι τῇ ψυχῇ ἐταράχθη ἐν θυμῷ ὁ ὀφθαλμός μου κ τ ἑ οὐδέν οὕτω σκοτεῖ οὐδέν οὕτως ἐπισκοτεῖ διάνοιαν ὡς θυμός ταραττόμενος ταρασσόμενος ἐπελήσθην ὡσεί νεκρός ἀπό καρδίας νεκρός μέν ἀπό καρδίας ἐστίν ὁ ἐστερημένος γνώσεως νεκρός δέ ἀπό ψυχῆς ὁ ἐστερημένος ἀρετῶν τοῦ λαβεῖν τήν ψυχήν μου ἐβουλεύσαντοἐγώ δέ ἐπί σοί κυριε ἤλπισα ἐβουλεύσαντο διά τῆς ψυχῆς τήν καρδίαν λαμβάνουσιν διά γάρ θυμοῦ καί ἐπιθυμίας τόν νοῦν θανατοῦσιν ἐν ταῖς χερσί σου οἱ κλῆροί μου ῥῦσαί με ἐκ χειρός ἐχθρῶν μου καί ἐκ τῶν καταδιωκόντων με κ τ ἑ κλῆροι τῶν δικαίων ἀνθρώπων εἰσίν αἱ ὑπό τῶν ἁγίων ἀγγέλων γινωσκόμεναι θεωρίαι ῥῦσαί με ἐκ χειρός ἐχθρῶν μου καί ἐκ τῶν καταδιωκόντων με φεύγετε τήν πορνείαν φησίν ὁ παῦλος ἀπόστολος εἰ δέ διώκει ἡ πορνεία διώκει δηλονότι καί ἡ μοιχεία καί ἡ πλεονεξία καί θυμός καί ὀργή καί τά λοιπά ἄλαλα γενηθήτω τά χείλη τά δόλια τά λαλοῦντα κατά τοῦ δικαίου ἀνομίαν ἐν ὑπερηφανίᾳ καί ἐξουδενώσει κ τ ἑ εὐεργετεῖται ὁ λαλῶν δολιότητας ἐάν γένηται ἄλαλος ἀποβάλλει γάρ δηλονότι τήν δολιότητα κατακρύψεις αὐτούς ἐν ἀποκρύφῳ τοῦ προσώπου σου κ τ ἑ ἀπό ταραχῆς ἀνθρώπων σκεπάσεις αὐτούς ἐν σκηνῇ ἀπό ἀντιλογίας γλωσσῶν ὥσπερ τό πρόσωπον τοῦ θεοῦ κρύπτει τήν ψυχήν ἀπό ταραχῆς ἀνθρώπων ἀπάθειαν διά τῆς πρακτικῆς χαριζόμενον οὕτω καί οὕτως ἡ σκηνή τόν νοῦν διά τῆς ἀληθοῦς γνώσεως φυλάττει ἀπό λόγων ἐναντίων καί δογμάτων ψευδῶν εὐλογητός κύριος ὅτι ἐθαυμάστωσε ἐθαυμάστωσεν τό ἔλεος αὐτοῦ ἐν πόλει περιοχῆς κ τ ἑ ψυχή ἀπαθής πόλις ἐστί περιοχῆς ἀντί τοῦ τετειχισμένη ὅπερ τεῖχος καθελόντες οἱ ἐχθροί μετά βηρσαβεέ εἰσῆλθον πρός δαυΐδ διό καί δεῖται τόν δαυίδ διόπερ καί ἐν τῷ νʹ ψαλμῷ οἰκοδομηθῆναι παρακαλεῖ τόν κύριον ἵν οἰκοδομηθῇ τά τείχη ἱερουσαλήμ ὅτι ἀληθείας ἐκζητεῖ κύριος κ τ ἑ ἀληθείας ἀντί τοῦ ἀληθινοῦἀληθινόν ἀληθινούς ἀληθινῶν γάρ στόμα τουτέστι νοῦν ἐμπλήσει γέλωτος ἀντί τοῦ γνώσεως καί ἀνταποδίδωσι τοῖς περισσῶς ποιοῦσιν ὑπερηφανίαν μακροθυμεῖ μέν ὁ κύριος ἐπί τοῖς ὑπερηφάνοις τοῖς δέ περισσῶς ποιοῦσιν ὑπερηφανίαν καί ἀνταποδίδωσι μακάριοι ὧν ἀφέθησαν αἱ ἀνομίαι καί ἀπεκαλύφθησαν ὧν ἐπεκαλύφθησαν αἱ ἁμαρτίαι κ τ ἑ ἀφίενται μέν αἱ ἀφίενται μέν ἀνομίαι διά τοῦ ἁγίου βαπτίσματος καλύπτονται ἐπικαλύπτονται δέ αἱ ἁμαρτίαι διά τῆς πικρᾶς ἁμαρτίας μετανοίας ὅτι ἐσίγησα ἐπαλαιώθη τά ὀστᾶ μου ἀπό τοῦ κράζειν με ὅλην τήν ἡμέραν κ τ ε ἀπό τοῦ κράζειν διηνεκῶς πρός τόν κραζόντων μέν ἡμῶν πρός θεόν οὐ παλαιοῦνται αἱ τῆς ψυχῆς δυνάμεις αἱ τῆς ψυχῆς ἀλλ ἀεί ἀνανεοῦνται ἀνακαινοῦνται ἡμέρᾳ καί ἡμέρᾳ σιωπώντων δέ παλαιοῦνται τόν παλαιόν ἀναλαμβάνουσαι ἄνθρωπον τόν φθειρόμενον κατά τάς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης τήν ἁμαρτίαν μου ἐγνώρισα καί τήν ἀνομίαν μου οὐκ ἐκάλυψα εἶπαἐξαγορεύσω εἶπα ἐξαγορεύσω κατ ἐμοῦ τήν ἀνομίαν μου τῷ κυρίῳ κ τ ἑ δίκαιος ἑαυτοῦ κατήγορος ἐν πρωτολογίᾳ καί λέγε σύ φησί τάς ἁμαρτίας σου πρῶτος πρῶτος τάς ἀνσμίας μου μή γίνεσθε ὡς ἵππος καί ἡμίονος οἷς οὐκ ἔστι σύνεσις κ τ ἑ ε ́ τήν ἄλογον κίνησιν τῆς ψυχῆς λέγει ἵππον καί ἡμίονον σύνεσις δέ ὀνομάζει σύνεσίς ἐστι λογική διάγνωσις πολλαί αἱ μάστιγες τοῦ ἁμαρτωλοῦ κ τ ἑ τῶν ἁμαρτωλῶν αἱ πολλαί θλίψεις τῶν δικαίων πολλαί μάστιγες λέγονται τῶν ἁμαρτωλῶν καί καυχᾶσθε πάντες οἱ εὐθεῖς τῇ καρδίᾳ κ τ ἑ εἰ οἱ καυχώμενοι εὐθεῖς εἰσι τῇ καρδίᾳ οὐ πάντων ἐστί τό ἐν κυρίῳ καυχᾶσθαι διότι μηδέ πάντες εἰσιν εὐθεῖς τῇ καρδίᾳ ἀγαλλιᾶσθε δίκαιοι ἐν τῷ κυρίῳ α ́ εἰ εἰ ὁ κύριος ἡμῶν σοφία ἐστίν οἱ δέ δίκαιοι ἐν κυρίῳ ἀγαλλιῶσιν οἱ δίκαιοι ἄρα ἐν σοφίᾳ ἀγαλλιῶσιν ἐξομολογεῖσθε τῷ κυρίῳ ἐν κιθάρᾳ κιθάρα ἐστί ψυχή πρακτική ὑπό τῶν ἐντολῶν τοῦ χριστοῦ κινουμένη ἐν ψαλτηρίῳ δεκαχόρδῳ ψάλατε αὐτῷ ψαλτήριον ἐστί ψαλτήριόν ἐστι νοῦς καθαρός ὑπό πνευματικῆς κινούμενος γνώσεως ἀγαπᾷ ἐλεημοσύνην καί κρίσιν δ ́ ἀντί τοῦ ἐλεήμονα καί διακριτικόν συνάγων ὡς ἀσκόν ὕδατα θαλάσσης ὡς ἐν ἀσκῳ ἀσκῷ συνάγων τά ὕδατα τῆς θαλάσσης τιθείς ἐν θησαυροῖς ἀβύσσους̔ ς ́ ἀβύσσους οἱ λόγοι τῆς ἀβύσσου ἐν τοῖς θησαυροῖς εἰσι τοῦ θεοῦ φοβηθήτω τόν κύριον πᾶσα ἡ γῆ ἀπ αὐτοῦ δέ σαλευθήτωσαν πάντες οἱ κατοικοῦντες τήν οἰκουμένην κ τ ἑ ζ ́ σάλος ἐστίν ἐπαινετός ψυχῆς λογικῆς ἀπό κακίας καί ἀγνωσίας ἐπ ἀρετήν καί γνῶσιν μετάθεσις ὅτι αὐτός εἶπε εἶπεν καί ἐγενήθησαν αὐτός ἐνετείλατο καί ἐκτίσθησαν κ τ ἑ η ́ ἡ μέν γένεσις τήν τῶν λογικῶν οὐσίωσιν δηλοῖ ἡ δέ κτίσις τήν ἀπό τοῦ κρείττονος χείρονος ἐπί τό χεῖρον κρεῖττον σημαίνει μεταβολήν εἴ τις γάρ γάρ ἐν χριστῷ καινή κτίσις ἀνακαινίζεται κύριος διασκεδάζει βουλάς ἐθνῶν ἀθετεῖ δέ λογισμούς λαῶν καί ἀθετεῖ βουλάς ἀρχόντων κ τ ἑ θ ́ αἱ βουλαί τῶν ἐθνῶν καί οἱ λογισμοί τῶν λαῶν καί αἱ βουλαί τῶν ἀρχόντων ἀθετοῦνται ὑπό κυρίου ὡς ἐναντιούμεναι τῷ θελήματι αὐτοῦ τοῦ πάντας ἀνθρώπους θέλοντος σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν ὁ πλάσας κατά μόνας τάς καρδίας αὐτῶν ὁ συνιείς πάντα τά ἔργα αὐτῶν κ τ ἑ ι ́ ὁ μόνος πλάσας μόνος καί γινώσκει διό καλῶς λέγεται ὁ θεός μόνος καρδιογνώστης ῥύσασθαι ἐκ θανάτου τάς ψυχάς αὐτῶν καί διαθρέψαι αὐτούς ἐν λιμῷ κ τ ἑ ια ́ πρότερον δεῖ τινα ῥύσασθαι ῥυσθῆναι ἀπό θανάτου εἶθ οὕτως οὕτω διατραφῆναι καί διά μέν πρακτικῆς ῥύεταί τινα ἀπό θανάτου ὁ κύριος διά δέ γνώσεως τρέφει ἡ δέ ψυχή ἡμῶν ὑπομενεῖ τῷ κυρίῳ ὅτι βοηθός καί ὑπερασπιστής ἡμῶν ἐστιν ὅτι ἐν αὐτῷ εὐφρανθήσεται ἡ καρδία ἡμῶν καί ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἁγίῳ αὐτοῦ ἠλπίσαμεν ιβ ́ ἡ τοῦ δικαίου καρδία οὐκ εὐφραίνεται ἐν βρώμασιν ἤ ἐν πόμασιν ἀλλ ἐν δικαιοσύνῃ καί γνώσει καί σοφίᾳ τῷ δαυιδ δαυίδ ὁπότε ἠλλοίωσεν τό πρόσωπον αὐτοῦ ἐναντίον ἀβιμέλεχ ὁ τό φεῦγον πρόσωπον μή ἐπιδείξας ὡς φεῦγον ἀλλ ὡς ἀποσταλμένον ἀποσταλέν οὗτος ἠλλοίωσε το`πρόσωπον το πρόσωπον πρόσωπον δέ νῦν τό τῆς ψυχῆς λέγει κατάστημα ἀλλ ὡς ἄλλως γάρ προσποιεῖται φεύγουσα καί ἄλλως ἀποσταλεῖσα πρόσωπον δέ ἀνθρώπου ἡ γραφή πολλάκις καί τόν λόγον λέγει οὕτως καί ὁ ἄγγελος πρός τόν λώτ φησιν ἰδου ἐθαύμασα σου τό πρόσωπου καί ἐπί τῷ ῥήματι τούτῳ μή καταστρέψαι τήν πόλιν περί ἧς ἐλάλησας ἐν τῷ κυρίῳ ἐπαινεθήσεται ἡ ψυχή μου κ τ ἑ οὐκ ἐν ἄλλῳ τινί ἐπαινεθήσομαι ἀλλ ἐν σοφίᾳ ὁ γάρ κύριος ἡμῶν σοφία ἐστίν ἐξεζήτησα τόν κύριον καί ἐπήκουσέ μου κ τ ἑ ἐπήκουσέν μου πᾶς γάρ ὁ ζητῶν εὑρίσκει ὁ δέ κακῶς ζητῶν οὐχ εὑρίσκει προσέλθετε προσέλθατε πρός αὐτόν καί φωτίσθητε κ τ ἑ διά μέν πολιτείας ὀρθῆς προσερχόμεθα διά δέ γνώσεως φωτιζόμεθα φωτίσατε γάρ φησίν ἑαυτοῖς φῶς γνώσεως οὗτος ὁ πτωχός ἐκέκραξε καί ὁ κύριος εἰσ ήκουσεν αὐτοῦ κ τ ἑ οὐ πάντων ἐπακούει τῶν κραζόντων ὁ κύριος ἀλλά τῶν διά τήν γνῶσιν τήν τοῦ θεοῦ παρεμβαλεῖ ἄγγελος κυρίου κύκλῳ τῶν φοβου μένων φοβουμένων αὐτόν κ τ ἑ καί ῥύσεται αὐτούς ὁ ἄγγελος τοῦ κυρίου ὅλης παρεμβολῆς λόγον ἐπέχει εἷς ὤν γεύσασθε καί ἴδετε ὅτι χρηστός ὁ κύριος εἰ γευστός ἐστιν ὁ κύριος διά τῆς πίστεώς ἐστι γευστός καί εἰ χρηστός διά τῆς γνώσεώς ἐστι χριστός χρηστός φοβήθητε τόν κύριον οἱ ἅγιοι αὐτοῦ ὅτι οὐκ ἔστιν ὑστέρημα τοῖς φοβουμένοις αὐτόν κ τ ἑ εἰ οὐκ ἔστιν ὑστέρημα τοῖς φοβουμένοις αὐτόν πῶς οἱ ἅγιοι ἦσαν ὑστερούμενοι θλιβόμενοι κακουχούμενοι ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος ἀλλ εἰ καί ὑστεροῦντο ἐν βρώμασι καί πόμασιν οὐ μήν καί ἐν γνώσει δεῦτε τέκνα ἀκούσατέ μου φόβον κυρίου διδάξω ὑμᾶς κ τ ἑ παρά τοῦ ἁγίου δαυΐδ δαυίδ διδασκόμεθα τίνα δεῖ ποιεῖν τε καί λέγειν τόν φοβούμενον τόν θεόν ἔκκλινον ἀπό κακοῦ καί ποίησον ἀγαθόν κ τ ἑ τό ἐκκλῖναι ἀπό κακοῦ ὁ φόβος διδάσκει τό δέ ποιῆσαι τό ἀγαθόν ἡ ἀγάπη διό μείζων ὁ ἀγαπῶν τοῦ φοβουμένου ἐγγύς κύριος τοῖς συντετριμμένοις τήν καρδίαν καί τούς ταπεινούς τῷ πνεύματι σώσει κ τ ἑ εἰ εἰ θυσία τῷ θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον τοῖς δέ συντετριμμένοις τήν καρδίαν ἐγγίζει ὁ κύριος ταύτῃ ἄρα τῇ θυσίᾳ καί οὐκ ἄλλῃ ἐγγίζει ὁ κύριος φυλάσσει κύριος κύριος φυλάσσει πάντα τά ὀστᾶ αὐτῶν ἕν ἐξ αὐτῶν οὐ συντριβήσεται κ τ ἑ ὀστᾶ νῦν λέγει τάς δυνάμεις τῆς ψυχῆς ἤ τά δόγματα τά ἀληθῆ τά συνέχοντα τήν ζωήν τῆς ψυχῆς θάνατος ἁμαρτωλῶν πονηρός κ τ ἑ πονηρός ἐπίπονος πικρόςἔοικε δέ λέγειν θάνατον τήν κόλασιν χωρίζουσαν ψυχήν ἀπό κακίας λυτρώσεται κύριος ψυχάς δούλων αὐτοῦ κτἑ καί οὐ μή πλημμελήσωσιν πάντες οἱ ἐλπίζοντες ἐπ αὐτόν λύτρον ἐστί δόμα τι τοῖς πολεμίοις διδόμε νον διδόμενον πρός τῶν ἡττηθέντων ἤ πρός τοῦ τῶν ἡττηθέν των ἡττηθέντων προνοουμένου ἐπί σωτηρίᾳ καί ἀφέσει τῶν αἰχμαλωτισθέντων δίκασον κύριε τούς ἀδικοῦντάς με πολέμησον τούς πολεμοῦντάς με α ́ οὐδέν οὕτως ἀνθίσταται τοῖς δαίμοσιν ὡς δικαιοσύνη καί γνῶσις ἐπιλαβοῦ ὅπλου ἔκχεον ῥομφαίαν καί θυρεοῦ καί ἀνάστηθι εἰς βοήθειάν μοι β ́ σύγκλεισον ἐξ ἐναντίας τῶν καταδιωκόντων με εἰ ὁ νικήσας ἐν πολέμῳ καταδουλοῦται τούς πολεμίους χριστός δέ νενίκηκε τόν κόσμον θαρσεῖτε γάρ φησίν ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον χριστός ἄρα τόν κόσμον κατεδουλώσατο ἵνα γένωνται πάντες πάντες γένωνται δοῦλοι χριστου χριστοῦ εἶπον τῇ ψυχῇ μου σωτηρία σου ἐγώ εἰμι αὐτό τοῦτο σωτηρία ἐστί ψυχῆς τό εἰπεῖν αὐτῇ τόν κύριον σωτηρία σου ἐγώ εἰμι καί ἐπ ἄλλου τινός οὐκ ἄν οὕτω νοηθείη ἀποστραφήτωσαν εἰς τά ὀπίσω δ ́ ́ εὐεργετοῦνται οἱ ἀπό τῆς ἀρετῆς ἐπί τήν κακίαν ὁδεύοντες ἐάν εἰς τά ὀπίσω ἀποστραφῶσιν καί καταισχυνθήτωσαν οἱ λογιζόμενοί μοι κακά ἡ αἰσχύνη αὕτη πάθος ἐστίν ἐπαινετόν εἰς συναίσθησιν ἄγον τόν ἁμαρτάνοντα καί ἡ θήρα ἥν ἔκρυψε συλλαβέτω αὐτόν καί ἐν τῇ παγίδι πεσεῖται ἐν αὐτῃ ς ́ ἐλθέτω αὐτοῖς παγίς ἥν οὐ γινώσκουσιν νομίζω περί τοῦ σταυροῦ λέγειν αὐτόν εἰς ὅν ἐμπέπτωκεν ὁ διάβολος ἀγνοῶν εἰ γάρ ἔγνω ἔγνω οὐκ ἄν αὐτόν αὐτόν κύριον τῆς δόξης ἐσταύρωσε ῥυόμενος πτωχόν ἐκ χειρός στερεωτέρων αὐτου ζ ́ἐντεῦθεν ἐντεῦθεν γινώσκομεν ὅτι χωρίς κυρίου πολεμεῖν τοῖς ἐχθροῖς οὐκ ἰσχύομεν στερεώτεροι γάρ ἡμῶν εἰσιν ἀναστάντες μάρτυρες ἄδικοι ἅ οὐκ ἐγίνωσκον ἐπηρώτων ἠρώτων με η ́ οἱ οἱ ἀναστάντες μάρτυρες ἄδικοι κατά τοῦ σωτῆρος ἔλεγον οὗτος εἶπεν λύσατε τόν ναόν τοῦτον καί ἐν τρισίν ἡμέραις ἐγερῶ αὐτόν τοῦτο δέ αὐτό οὐκ ἐγίνωσκον πῶς ἔλεγεν πῶς ἔλεγον δύναται γάρ τό ῥητόν τοῦτο καί ἐπί τοῦ σωτῆρος λαμβάνεσθαι ἤ τάχα καί ὅλος ὁ ψαλμός ἀφ ἑαυτῶν μέν οἱ ἄνθρωποι οὐ γινώσκουσι τήν κακίαν ἐρωτώμενοι δέ ὑπό τῶν ἐχθρῶν διά τῶν λογισμῶν εἰς γνῶσιν ἔρχονται τῆς κακίας νῦν δέ γνῶσιν τήν πεῖραν λέγω λέγεται γάρ καί ἡ πεῖρα γνῶσις ἔγνω φησίν ἀδάμ εὔαν τήν γυναῖκα αὐτοῦ ἀνταπεδίδοσάν μοι πονηρά ἀντί ἀγαθῶν καλῶν καί ἀτεκνίαν τῇ ψυχῇ μου θ ́ ἄτεκνός ἐστι ψυχή ἡ μηδέν γεννήσασα ἀγαθόν ἤ μηδενί ἀνθρώπῳ ἀνθρώπων ποιήσασα ἀγαθόν καί ἐταπείνουν ἐν νηστείᾳ τήν ψυχήν μου ι ́ οὐδέν οὕτω ταπεινοῖ τήν ψυχήν ὡς νηστεία καί ἡ προσευχή μου εἰς κόλπον μου ἀποστραφήσεται ια ́ κόλπον νῦν τόν νοῦν ὀνομάζει μή ἐπιχαρείησάν μοι οἱ ἐχθραίνοντές μοι ματαίως ιβ ́ ἀδίκως οἱ τῷ δικαίῳ διά τήν δικαιοσύνην ἐχθραίνοντες ἀδίκως αὐτῷ ἐχθραίνουσι ὅτι ἐμοί μέν εἰρηνικά ἐλάλουν καί ἐπ ὀργῇ δόλους διελογίζοντο ιγ ́ ̓́εσεσθε ἔσεσθε γάρ φησίν ὡς θεοί γινώσκοντες καλόν καί πονηρόν εἰρηνικός γάρ οὗτος ὁ λόγος μηδέ εἴποισαν μή εἴπαισαν ἐν καρδίαις αὐτῶν εὖγε εὖγε τῇ ψυχῇ ἡμῶν μηδέ εἴπαισαν κατεπίομεν αὐτόν ιδ ́ καί ὁ παῦλός φησι παῦλος περί τοῦ ἐν κορίνθῳ πεπορνευκότος μήποτε τῇ περισσοτέρᾳ λύπῃ καταποθῇ ὁ τοιοῦτος ενδυσάσθωσαν ἐνδυσάσθωσαν αἰσχύνην καί ἐντροπήν οἱ μεγαλοῤῥημονοῦντες μεγαλορρημονοῦντες ἐπ ἐμέ ιε ́ οἱ μέν εἰς τόν χριστόν βαπτιζόμενοι τόν χριστόν ἐνδύονται τουτέστι δικαιοσύνην καί σοφίαν οἱ δέ εἰς τόν σατανᾶν βαπτιζόμενοι αἰσχύνην ἐνδύονται καί ἐντροπήν καί εἰπάτωσαν διά παντός μεγαλυνθήτω ὁ κύριος οἱ θέλοντες τήν εἰρήνην τοῦ δούλου αὐτοῦ ις ́ἀγγέλων ἀγγέλων μέν τό διά παντός διαπαντός μεγαλύνειν τόν κύριον ἀνθρώπων δέ τό μή διά παντός διαπαντός δαιμόνων δέ τό μήτε διά παντός μήτε ποσοῦν διαπαντός μήθ ὁπωσοῦν οὐκ ἔστι φόβος θεοῦ ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ κ τ ἑ τῷ γάρ φόβῳ κυρίου ἐκκλίνει πᾶς ἀπό κακοῦ ὅτι ἐδόλωσεν ἐνώπιον αὐτοῦ τοῦ εὑρεῖν τήν ἀνομίαν αὐτοῦ καί μισῆσαι κ τ ἑ τό εὑρεῖν τό εὑρεῖν ἀντί τοῦ ἐπιγνῶναι ἐπιγνῶναι κεῖται πλήν ζητητέον εἰ ὁ ἐγνωκώς τήν ἀνομίαν ὡς ἀνομίαν πάντως καί μισεῖ κύριε ἐν τῷ οὐρανῷ τό ἔλεός σου καί ἡ ἀλήθειά σου ἕως τῶν νεφελῶν κ τ ἑ ἐντεῦθέν τινες ἀπατηθέντες τά ὑπό τήν σελήνην ἀπρονόητα ἀπεφήναντο εἶναι ὧν ἐστι καί ὁἀριστοτέλης ὁ ἀριστοτέλης μεθυσθήσονται ἀπό πιότητος τοῦ οἴκου σου κ τ ἑ ͂ὁ ὁ ταύτην τήν μέθην μή ἐκνήφων οὐ δικαίως ποιεῖ διό ἐπί τῆς ψεκτῆς μέθης εἴρηται ἐκνήψατε δικαίως καί μή ἁμαρτάνετε ὅτι παρά σοί πηγή ζωῆς κ τ ἑ εϛ ́ εἰ ἡ πηγή ἐστιν ἡ ζωή ἡ ζωή δέ ἐστιν ὁ χριστός ἡ πηγή ἐστιν ὁ χριστός ἐν τῷ φωτί σου ὀψόμεθα φῶςἐν φῶς ἐν τῇ θεωρίᾳ τῶν γεγονότων ὀψόμεθα τόν χριστόν ἤ ἐν τῇ γνώσει τῇ τοῦ χριστοῦ ὀψόμεθα τόν θεόν μή ἐλθέτω μοι ποῦς ὑπερηφανίας κ τ ἑ πούς ὑπερηφανίας εἰ ἡ ὑπερηφανία ἕξις ἐστί χειρίστη πῶς ἔχει πόδαςἤ πόδας ἤ τάχα περί τοῦ ζώου ζῴου λέγει τοῦ ἐνεργοῦντος τήν ὑπερηφανίαν μή παραζήλου ἐν πονηρευομένοις κ τ ἑ ἐνταῦθα ζῆλον τήν μίμησιν λέγει μή παραζήλου ἐν πονηρευομένοις μηδέ ζήλου τούς ποιοῦντας τήν ἀνομίαν εἰ οὖν πρόσκαιρος ἐνταῦθα ζῆλον τήν μίμησιν λέγει ὅτι ὡσεί χόρτος ταχύ ἀποξηρανθήσονται καί ὡσεί λάχανα χλόης ταχύ ἀποπεσοῦνται εἰ πρόσκαιρα ὁ χόρτος καί τό λάχανον εἰ τά λάχανα οἱ δέ ἁμαρτωλοί τούτοις ἀπεικάζονται πρόσκαιροι ἄν εἶεν καί οἱ ἁμαρτωλοί πάλιν εἰ λάχανον καί χόρτος χόρτος καί λάχανον ἐπισυμβαίνει τῇ γῇ χόρτῳ δέ καί λαχάνῳ ὁμοιοῦται ὁμοίωται ἡ κακία ἐπισυμβατή ἄρα καί ἡ κακία καί ἐξοίσει ὡς φῶς τήν δικαιοσύνην σου φῶς δέ δικαιοσύνης γνῶσις ἐπειδή καί ἡ δικαιοσύνη κανών ἐστιν ἀρετῶν ὑποτάγηθι τῷ κυρίῳ καί ἱκέτευσον αὐτόν κ τ ἑ ε ́ ἡ ὑποταγή αὕτη ἐστί φύσεως λογικῆς πρός τήν γνῶσιν τοῦ θεοῦ ἑκούσιος συγκατάθεσις πολλά γᾶρ εἴδη τῆς ὑποταγῆς μή παραζήλου ἐν τῷ κατευοδουμένῳ ἐν τῇ ὁδῷ αὐτοῦ ἐν ἀνθρώπῳ ποιοῦντι παρανομίας νῦν εὐόδωσιν τήν ἐπί τό χεῖρον προκοπήν λέγει ὡς καί τό πονηροί δέ ἄνθρωποι καί γόητες προκόψουσιν ἐπί τό χεῖρον παῦσαι ἀπό ὀργῆς καί ἐγκατάλιπε θυμόν κ τ ἑ μή ἴδῃς αὐτῶν τήν εὐημερίαν ἀλλά πρόσμεινον τό τέλος καί ὄψει τόν ὄλεθρον ὀργή ἐστιν ὄρεξις τιμωρίας τιμωρία δέ ἐστιν κακοῦ ἀνταπόδοσις θυμός ἐστιν ὀργή ἐπιθυμίας ἡμέρου ψυχῆς κατ ἐξοχήν ἀμύνης ὅτι οἱ πονηρευόμενοι ἐξολοθρευθήσονται κ τ ἑ τό ἐξολοθρευθῆναι οὐδέν ἕτερόν ἐστιν ἤ τό ἐκπεσεῖν ἐκ θεοῦ οἱ δέ πραεῖς κληρονομήσουσι γῆν κτἑ ὑπομένοντες τόν κύριον αὐτοί κληρονομήσουσιν γῆν ἡ γῆ νῦν γνῶσιν σημαίνει ὡς γάρ ἐν τόπῳ τῇ θεωρίᾳ λέγεται εἶναι ὁ νοῦς καί ἔτι ὀλίγον καί οὐ μή ὑπάρξῃ ὁ ἁμαρτωλός καί ζητήσεις τόν τόπον αὐτοῦ καί οὐ μή εὕρῃς κ τ ἑ ι ́ τόπος ἁμαρτωλοῦ ἡ κακία οἱ δέ πρᾳεῖς πραεῖς κληρονομήσουσιν γῆν καί κατατρυφήσουσιν ἐπί πλήθει εἰρήνης τρυφή δικαίου πλῆθος εἰρήνης πλῆθος δέ εἰρήνης ἐστίν ἐστί ἀπάθεια ψυχῆς μετά γνώσεως τῶν ὄντων ἀληθοῦς υποστηρίζει κρεῖσσον ὀλίγον τῷ δικαίῳ ὑπέρ πλοῦτον ἁμαρτωλῶν πολύν κρεῖσσον ὀλίγη γνῶσις πνευματική ὑπέρ πλῆθος σοφίας ἐθνῶν ὑποστηρίζει δέ τούς δικαίους ὁ κύριος κ τ ἑ κύριος οὐδέν οὕτως ὑποστηρίζει τόν δίκαιον ὡς χάρισμα πνευματικόν ἵνα μεταδῷ ὑμῖν χάρισμα πνευματικόν εἰς τό στηριχθῆναι ὑμᾶς φησίν ὁ ἀπόστολος γινώσκει κύριος τάς ὁδούς ἡμέρας τῶν ἀμώμων τάς τῆς ψυχῆς ἡμέρας αἵτινες γίνονται ὑπό τῷ ἡλίῳ τοῦ ἡλίου τῆς δικαιοσύνης καί ἡ κληρονομία αὐτῶν εἰς αἰῶνα ἔσται κ τ ἑ τόν αἰῶνα ἔσται κληρονομία ἐστί τῆς λογικῆς φύσεως ἡ γνῶσις ἡ τοῦ θεοῦ οὐ καταισχυνθήσονται ἐν καιρῷ πονηρῷ κ τ ἑ ις καιρόν πονηρόν λέγει τόν τῆς κρίσεως χρόνον καί ἐν ἡμέραις λιμοῦ χορτασθήσονται ἡμέρας λιμοῦ ὀνομάζει ἐν αἷς πολλοί τῶν ἀκαθάρτων στερίσκονται τοῦ ἄρτου τοῦ εἰπόντος ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ἀπό τοῦ οὐρανοῦ καταβάς ἐκλείποντες ἐκλιπόντες ὡσεί καπνός ἐξέλιπον κ τ ἑ τοῦτον τόν καπνόν ἀποδιώκει ἀπό τῶν λογικῶν ξύλων τό πῦρ ὅ ἦλθε ἦλθεν βαλεῖν ἐπί τήν γῆν ὁ χριστός παρά κυρίου τά διαβήματα ἀνθρώπου κατευθύνεται καί τήν ὁδόν αὐτοῦ θελήσει ὁδός κυρίου ψυχή καθαρά καί οὐκ εἶδον δίκαιον ἐγκαταλελειμμένον οὐκ εἶπεν ἐγκαταλειφθέντα ἀλλ ἐγκαταλελειμμένον τουτέστιν ἕως ἥξω ὅτι γάρ ἐγκαταλίμπάνονται ἐγκαταλιμπάνονται οἱ δίκαιοι πρός καιρόν δοκιμῆς χάριν ὁ κύριος πρός τόν ἰώβ μή με οἴου ἄλλως σοι κεχρηματικέναι ἤ ἵνα ἀποφανῇς δίκαιος οὐδέ τό σπέρμα αὐτοῦ ζητοῦν ἄρτους εἰ ἡ δικαιοσύνη ἀρετή ἐστι τά δέ σπέρματα τῶν ἀρετῶν καί αὐταί ἀρεται καλῶς τό σπέρμα τῶν ἀρετῶν ὅπερ ἐστίν ἡ ἀρετή οὐ ζητεῖ ἄρτους ἄρτον δέ λέγει τήν γνῶσιν εἴ τις ἥτις οὐχ ὑστερεῖ ἐν τῷ σπέρματι τοῦ δικαίου σπέρμα δέ δικαίου τροπικῶς ὁ λόγος εἴρηται ὁ καταβαλλόμενος ἐν ταῖς ψυχαῖς τῶν ἀκουόντων σπέρμα δικαίων πλησθήσεται γνώσεως σπέρμα δέ πονηρῶν ἐν ἐνδείᾳ ἔσται ὅλην τήν ἡμέραν ἐλεεῖ ἐλεᾷ καί δανείζει ̔ο καί τό σπέρμα αὐτοῦ εἰς εὐλογίαν ἔσται ὁ δανείζων λόγους καθαίροντας ψυχήν εὐλογηθήσεται ὁ δέ μή ἐπιδιδούς αὐτοῖς ἀποδιδούς αὐτούς ἐπικατάρατος ἔσται ἔκκλινον ἀπό κακοῦ καί ποίησον ἀγαθόν τό ἐκκλίναι ἐκκλῖναι ἀπό κακοῦ ὁ τοῦ κυρίου φόβος παρέχει τό δέ ποιῆσαι τό ἀγαθόν ἡ ἀγαπή προστάσσει ὅτι κύριος ἀγαπᾷ κρίσιν κρίσιν δικαιοκρισίαν οὐ τήν δικαστικήν ἀλλά τήν ἐξ ἀπλανοῦς καί ὑγιοῦς κριτηρίου ὁ δέ κύριος οὐ μή ἐγκαταλίπῃ αὐτόν εἰς τάς χεῖρας αὐτοῦ οὔτε μή καταδικάσαι αὐτόν ὅταν κρίνηται αὐτῷ μή καταδικάσαι κατανοεῖ ὁ ἁμαρτωλός τόν δίκαιον καί ζητεῖ τοῦ θανατῶσαι αὐτόν δηλονότι ὁ ἀντίδικος εἶδον ἀσεβῆ ὑπερυψούμενον καί ἐπαιρόμενον ὡς τάς κέδρους τοῦ λιβάνου καί παρῆλθον καί ἰδού οὐκ ἦν ὡς δύσκολον τό παρελθεῖν τόν ἀσεβῆ μηδέν παθόνταἤ τάχα ἡ θεία τοῦτο λέγει γραφή αὐτά ἐννοεῖν βουλόμενος θεωρήσω οὐδέ τόπον ἐν ᾧ ἑστάναι ἐδόκουν δεδύνημαι εὑρεῖν ὅπου γάρ ἄν αὐτός αὕτη παρέλθῃ καθαιρεῖ πᾶν ὕψωμα ἐπαιρόμενον κατά τῆς γνώσεως τοῦ θεοῦ καί ἴδε φύλασσε ἀκακίαν καί ἰδέ εὐθύτητα τό καί ἴδε εὐθύτητα ἀντί τοῦὄψει τοῦ καί ὄψῃ εὐθύτητα ψαλμός τῷ δαυίδ εἰς ἀνάμνησιν περί σαββάτου κύριε μή τῷ θυμῷ σου ἐλέγξῃς με μηδέ τῇ ὀργῇ σου παιδεύσῃς με α ́ παιδεύει ἡμᾶς ὁ κύριος εἰς ἀνάμνησιν ἄγων τῆς ἀρετῆς ὁ δέ ἅγιος οὐ τόν ἔλεγχον ἤ τήν παιδείαν ἔλεγχον ἤ τήν παιδείαν παραιτεῖται ἀλλά τήν μετ ὀργῆς καί θυμοῦ ὀργῆς καί θυμοῦ ὅτι αἱ ἀνομίαι μου ὑπερῆραν τήν κεφαλήν μου ὡσεί φορτίον βαρύ ἐβαρύνθησαν ἐπ ἐμέ β ́ δεῦτε πάντες φησίν ὁ χριστός οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς προσώζεσαν καί ἐσάπησαν οἱ μώλωπές μου ἀπό προσώπου τῆς ἀφροσύνης μου γ ́ἐντεῦθεν ἐντεῦθεν τήν φύσιν τῆς ἁμαρτίας γινώσκομεν ὁποία τίς ἐστιν πλήν ὅτι ἀπό ἀφροσύνης ἀφροσύνης ἡμῖν ἐπισυμβαίνουσιν αἱ ἁμαρτίαι εἰ ἡ φρόνησις φρόνησίς ἐστιν ἐπιστήμη ἀγαθῶν καί κακῶν καί οὐθετέρων ἡ ἀφροσύνη ἐστίν ἄγνοια ἀγαθῶν καί κακῶν καί οὐδετέρων ὅτι αἱ ψύαι μου ἐπλήσθησαν ἐμπαιγμῶν λεκτέον τοῦτο πρός τούς γελῶντας πολλά ἤ́ τερπομένους ἐπί γελῴοις γεοίοις κύριε ἐναντίον σου πᾶσα ἡ ἐπιθυμία μου αὕτη ἐστί ἡ φυσική κίνησις τοῦ ἐπιθυμητικοῦ μέρους τῆς ψυχῆς τό ἐφίεσθαι τοῦ θεοῦ ἡ καρδία μου ἐταράχθη ἐγκατέλιπέ με ἡ ἰσχύς μου καί τό φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου οὐκ ἔστι καί αὐτό οὐκ ἔστιν μετ ἐμοῦ ζ ́ τό φῶς τῶν ὀφθαλμῶν ἐστιν ἡ θεωρία ἥτις ἐν καιρῷ πειρασμοῦ διαφεύγει τόν νοῦν καί οἱ ἔγγιστά μου μακρόθεν ἔστησαν τάχα δυνάμεις τινάς λέγει ἁγίας ὑποχωρούσας ἐν καιρῷ πειρασμοῦ πρός δοκιμήν τοῦ πειραζομένου ἤ πρός κόλασιν ant 617 ἐγώ δέ ὡσεί κωφός οὐκ ἤκουον καί ὡσεί ἄλαλος οὐκ ἀνοίγων τό στόμα αὐτοῦ κ τ ἑ θ ́ἐδέχετο ἐδέχετο μέν τούς λογισμούς τοῦ πειράζοντος οὐκ ἤκουε ἤκουεν δέ αὐτῶν μή ἐνεργῶν κατ αὐτούς κωφότης δέ ἐστιν ἡ ἀπάθεια δι ἥν οὐκ ἤκουεν αὐτῶν ὅτι εἶπα μήποτε ἐπιχαρῶσίν μοι οἱ ἐχθροί μου καί ἐν τῷ σαλευθῆναι πόδας μου ἐπ ἐμέ ἐμεγαλορρημόνησαν ι ́ἐπί ἐπί μέν τοῖς μετανοοῦσιν οἱ ἄγγελοι χαίρουσιν χαίρουσιν ἐπί δέ τοῖς σαλευομένοις οἱ δαίμονες οἱ δέ ἐχθροί μου ζῶσιν καί κεκραταίωνται ὑπέρ ἐμε ια ́ ἐμέ οὐ ταύτην τήν ζωήν ζωήν τήν εἰποῦσαν ̓εγώ ἐγώ εἰμι ἡ ζωή οἱ ἀνταποδιδόντες κακά ἀντί ἀγαθῶν ἐνδιέβαλόν με ἐπεί κατεδίωκον δικαιοσύνην ιβ ́ἀνταπεδίδοσαν ἀνταπεδίδοσαν κακά ἀντί ἀγαθῶν οὐ τῶν εἰς ἐκείνους γενομένων ἀλλά τῶν ἁπλῶς γινομένων διά τόν κύριον μή ἐγκαταλίπῃς με κύριε ὁ θεός μου μή ἀποστῇς ἀπ ἐμοῦ πρόσχες εἰς τήν βοήθειάν μου κύριε τῆς σωτηρίας μου ιγ ́ καλόν προοίμιον προσευχῆς τό μή ἐγκαταλίπῃς με κύριε ὁ θεός μου μή ἀποστῇς ἀπ ἀπό ἐμοῦ πρόσεχε πρόσχες εἰς τήν βοήθειάν μου κύριε τῆς σωτηρίας μου ἔχει γάρ ἐν ἑαυτῷ καί τήν ἁγίαν τριάδα εἰς τό τέλος τῷ ἰδιθούμ ᾠδή τῷ δαυίδ ἰδιθούμ αἱματίζοντος αὐτούς ἤ πηδῶντος αὐτούς ἐκωφώθην καί ἐταπεινώθην καί ἐσίγησα ἐξ ἀγαθῶν κ τ ἑ ̓̓εν ἐν τοῖς πειρασμοῖς φεύγει τά ἀγαθά ἐξ ἀφ ἡμῶν καί σιωπᾷ ἡ ψυχή ἐξ αὐτῶνἐκεῖνα ἀπ αὐτῶν ἐκεῖνα γάρ φθέγγεται ἡ ψυχή ἅ γινώσκει καί κἀκεῖνα σιωπᾷ ἅ οὐ γινώσκειἀγαθά μή γινώσκει ἀγαθά δέ εἶπε νῦν νῦν εἴρηκεν τάς ἀρετάς καί τάς γνώσεις αἵτινες ἐν καιρῷ πειρασμοῦ διαφεύγουσι τούς πειραζομένους ἐθερμάνθη ἡ καρδία μου ἐντός μου κ τ ἑ δυνατόν μέν τοῦ τῆς ὀργῆς ἐπιστάντος δαίμονος μή ὀργισθῆναι ἀδύνατον δέ τάχα μή θερμανθῆναι γνώρισόν μοι κύριε τό πέρας μου κ τ ἑ πέρας ἐστί τῆς λογικῆς φύσεως ἡ γνῶσις τῆς ἁγίας τριάδος πλήν τά σύμπαντα ματαιότης πᾶς ἄνθρωπος ζῶν κ τ ἑ μέντοιγε ἐν εἰκόνι διαπορεύεται ἄνθρωπος τά σωματικά πάντα ματαιότης ἐστίν ἡ γάρ ἀσώματος φύσις κατ εἰκόνα γεγένηται θεοῦ θησαυρίζει καί οὐ γινώσκει τίνι συνάξει αὐτά τοῦτο λεκτέον πρός τούς ἄπαιδας πλουσίους πλεονεκτοῦντας καί μηδένα τῶν πτωχῶν ἐλεοῦντας ἀπόστησον ἀπ ἐμοῦ τάς μάστιγάς σου ἀπό τῆς ἰσχύος τῆς χειρός σου ἐγώ ἐξέλιπον μάστιγας τούς πειρασμούς λέγει ἐν ἐλεγμοῖς ὑπέρ ἀνομίας ἐπαίδευσας ἄνθρωπον παιδεύων ἡμᾶς ὁ κύριος ὑπέρ τῶν ἀνομιῶν ἡμᾶς παιδεύει ὡς καί τόν ἐν εὐαγγελίῳ παραλυτικόν εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου κύριε καί τῆς δεήσεώς μου ἐνώτισαι τῷ εὐαγγελίῳ παραλυτικόν τῶν δακρύων μου μή παρασιωπήσῃς προτρεπτικόν εἰς τό μετά δακρύων προσεύχεσθαι ὅτι πάροικος ἐγώ εἰμι ἐν τῇ γῇ παρά σοί καί παρεπίδημος καθώς πάντες οἱ πατέρες μου κ τ ἑ πάντες οἱ τῶν δικαίων ὡς δικαίων πατέρες πάροικοί εἰσι καί παρεπίδημοι σκιάν ἡγούμενοι τόν βίον τόν ἐπί τῆς γῆς ἄνες μοι ἵνα ἀναψύξω πρό τοῦ με ἀπελθεῖν καί οὐκέτι μή ὑπάρξω οὐχ ὑπάρξω τοιοῦτος οἷος ἦν ἄν γενοίμην γενοίμην ἐκ τῆς πρός σοῦ μοι γενομένης ἀνέσεως ἄνεσις δέ θεοῦ ἐστιν ἀπάθεια ψυχῆς μετά γνώσεως τῶν ὄντων ἀληθῶς ἀληθοῦς καί ἀνήγαγέ ἀνήγαγέν με ἐκ λάκκου ταλαιπωρίας καί ἀπό πηλοῦ ἰλύος λάκκος γάρ ταλαιπωρίας κακία καί ἀγνωσία ἀνήγαγέ με ἐκ λάκκου ταλαιπωρίας κ τ ἑ β ́γ ́ λάκκος ταλαιπωρίας κακία καί ἀγνωσία καί ἔστησεν ἐπί πέτραν τούς πόδας μου πέτρα ἐστί ἐστίν ἡ πίστις χριστοῦ καί κατεύθυνε καί κατηύθυνεν τά διαβήματά μου διά τῆς πρακτικῆς καί τῶν ἀληθινῶν δογμάτων καί ἐνέβαλεν εἰς τό στόμα μου ᾆσμα καινόν κ τ ἑ μετά τήν ἀπάθειαν ᾄδομεν ᾆσμα καινόν ἀνακαινισθέντος τοῦ οἴκου ἡμῶν καί ἐνέβαλεν εἰς τό στόμα μου ᾆσμα καινόν ὕμνον τῷ θεῷ ἡμῶν ὕμνος ἐστίν ἔκπληξις μετά δοξολογίας ἐπί τῇ θεωρίᾳ τῶν γεγονότων πολλά ἐποίησας σύ κύριε πρῶτον ὁ θεός μου τά θαυμάσιά σου ἀνάγει τινά ἐκ λάκκου ταλαιπωρίας δεύτερον ἐπί πέτραν ἵστησιν τούς πόδας αὐτοῦ τρίτον κατευθύνει τά διαβήματα τέταρτον ᾆσμα χαρίζεται καινόν πένμπτον ὕμνον τῷ θεῷ πλήν σημειωτέον ὅτι ὁ ἐμπεσών εἰς τόν λάκκον ποτέ οὐκ ἦν ἐν τῷ λάκκῳ ζητήσεις δέ πότερον αὐτός ἐμπέπτωκεν ἀφ ἑαυτοῦ ἤ ὑφ ἑτέρου τινός ἐνεβλήθη ἤ καί ὑφ ἑαυτοῦ καί ὑφ ἑτέρου ἀπήγγειλα καί ἐλάλησα ἐπληθύνθησαν ὑπέρ ἀριθμόν ἤτοι ὡς μή ὄντα τῇ φύσει ἀριθμητά ἤ ὡς ὑπερβαίνοντα διά τό πλῆθος τήν φύσιν τοῦ ἀριθμου ἀριθμοῦ ὁλοκαύτωμα καί περί ἁμαρτίας οὐκ ᾔτησας κ τ ἑ ὁλοκαυτώματα αἰσθητά οὐ ζητεῖ ὁ θεός θυσία γάρ τῷ θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον ὁλοκαυτοῦται ψυχή τῷ πυρί τῷ ἁγίῳ ἀποτιθεμένη κακίαν καί ἀγνωσίαν ἐν κεφαλίδι βιβλίου γέγραπται περί ἐμοῦ πᾶσαν τήν θεόπνευστον γραφήν μίαν εἴρηκεν κεφαλίδα βιβλίου διά τό πᾶσαν αὐτήν ἐφ ἕνα νεύειν σκοπόν καλῶς οὖν ὁ σολωμών παρεγγυᾷ μή κτᾶσθαι βιβλία πολλά τήν πεπλανημένην αἰνιττόμενος διά τοῦ πλήθους ὡς οἶμαι σοφίαν τήν δικαιοσύνην σου οὐκ ἔκρυψα ἐν τῇ καρδίᾳ μου τήν ἀλήθειάν σου καί τό σωτήριόν σου εἶπα οὐκ ἔκρυψα τό ἔλεός σου καί τήν ἀλήθειάν σου ἀπό συναγωγῆς πολλῆς ἀποκαλύπτει ὁ χριστός τούς περί ἐλέους καί ἀληθείας λόγους τῇ φύσει τῇ λογικῇ καί τούς περί σωτητίας καί τούς μέν περί ἐλέους καί ἀληθείας λόγους εὑρήσεις ἐν τῇ θεωρίᾳ τούς μέν περί ἐλέους καί σωτηρίας τούς δέ περί σωτηρίας ἐν τῇ πρακτικῇ ὅτι περιέσχον με κακά ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός καί ἡ καρδία ἐγκατέλιπέ με καρδίαν νῦν λέγει τήν ποιάν τοῦ νοῦ διάθεσιν κατέλαβόν με κατέλαβόν με αἱ ἀνομίαι μου καί οὐκ ἠδυνήθην τοῦ βλέπειν κ τ ἑ ἡ μνήμη τῶν παλαιῶν πταισμάτων πέφυκεν ἐπισκοτεῖν ἡμῖν τῇ διανοίᾳ καί ἡ καρδία μου ἐγκατέλιπέν με καρδίαν νῦν λέγει τήν ποιάν τοῦ νοῦ διάθεσιν καταισχυνθείησαν καί ἐντραπείησαν ἅμα οἱ ζητοῦντες τήν ψυχήν μου τοῦ ἐξᾶραι αὐτήν κ τ ε οὐ κατ οὐσίαν ἐξαίρουσιν ἀλλά διά τῆς κακίας ἀπό τῆς ἀρετῆς καί τῆς γνώσεως αὐτήν ἐξαίρουσιν ἀγαλλιάσαιντο καί εὐφρανθείησαν ἐπί σοί πάντες οἱ ζητοῦντές σε κύριε οὐκ εἶπε δέ εἶπεν οἱ ζητήσαντες ἀλλ οἱ ζητοῦντες ζητοῦντές σε κύριε καί γάρἰούδας γάρ ἰούδας ὁ προδότης ἐζήτησε ἐζήτησεν μέν ποτε ποτέ οὐ ζητεῖ δέ νῦν κύριος βοηθήσαι αὐτῷ ἐπί κλίνης ὀδύνης αὐτοῦ κλίνη ὀδύνης τό σῶμά ἐστι τῆς ταπεινώσεως ὅλην τήν κοίτην αὐτοῦ ἔστρεψας ἐν τῇ ἀῤῥωστίᾳ ἀρρωστίᾳ αὐτοῦ ἆρον τόν κράββατον φησί φησί τόν κράβατόν σου καί περιπάτει τοῖς μέν γάρ ὑγιαίνουσι ὑγιαίνουσιν κατά διάνοιαν ἕπεται τό σῶμα οἱ δέ ἀῤῥωστοῦντες ἀρρωστοῦντες ἀκολουθοῦσιν τῷ σώματι βαρύς οἱ ἐχθροί μου εἶπαν κακά μοι πότε ἀποθανεῖται καί ἀπολεῖται τό ὄνομα αὐτοῦ βαρύς γάρ ἐστιν ἡμῖν καί βλεπόμενος γάρ μή ὁ κοιμώμενος οὐχί προσθήσει τοῦ ἀναστῆναι ἀναγκαίως λέγει τῇ κοιμήσει τήν ἀνάστασιν ἕπεσθαιἡ ἕπεσθαι εἰ δέ κοίμησίς ἐστιν ὁ θάνατοςἀναγκαίως θάνατος ἀναγκαίως τῷ θανάτῳ ἀκολουθήσει καί ἡ ἀνάστασις μέχρι τούτου τοῦ ψαλμοῦ καθ ἑβραίους ἡ πρώτη βίβλος τῶν ψαλμῶν πότε ἥξω καί ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ τοῦ θεοῦ εἰ τό πρόσωπον τοῦ θεοῦ πατρός οἱ ἄγγελοι βλέπουσι διά παντός διαπαντός οὗτος δέ τό πρόσωπον ἐπιθυμεῖ ἰδεῖν τοῦ θεοῦ ἄγγελος ἄρα ὁ δαυίδ ἐπιθυμεῖ γενέσθαι ὁ δαυΐδ καί βλέπειν τό πρόσωπον τοῦ θεοῦ α ἐγενήθη μοι τά δάκρυά μου ἄρτος ἡμέρας καί νυκτός τροφιμώτατός τροφιμώτατος ὁ τοιοῦτός ἐστι κλαυθμός ὁ τρέφων τήν ψυχήν μακάριοι ψυχήν μακάριοι γάρ οἱ κλαίοντες νῦν ὅτι γελάσονται 5 αὐτοί γελάσονται ἐν τῷ λέγεσθαί μοι καθ ἑκάστην ἡμέραν ποῦ ἐστιν ὁ θεός σου ὁ θεός μέν ὡς ὡς μέν δημιουργός ἐστιν ἐν πᾶσι ἐν πᾶσίν ἐστι τοῖς γεγονόσιν ὡς δέ ἀρετή καί σοφία ἐν πάσαις ταῖς ἁγίαις δυνάμεσιν εἰ δέ καί κατά δύναμιν λαμβάνοιτο ἡ ἀρετή καί ἡ σοφία καί ἐν ταῖς ἀντικειμέναις δυνάμεσιν εἰ δέ πή πῄ μέν δυνάμει πή πῄ δέ ἐνεργείᾳ καί ἐν ἀνθρώποις ἐστίν ὁ ὑπάρχει θεός τό γάρ ἀεί ἐνεργεῖν κατά θεόν ἀγγέλων ἐστί ἐστίν τό δέ μηδέποτε ἐνεργεῖν κατά θεόν δαιμόνων τό δέ ποτέ μέν ποτε μέν ἐνεργεῖν καλῶς ποτέ δέ οὐκ μή ἐνεργεῖν ὀρθῶς ἀνθρώπων ἐστίν πρός ἐμαυτόν ἡ ψυχή μου ἐταράχθη δ ́ φυσική κίνησις τοῦ θυμοῦ διά τοῦτο μνησθήσομαί σου ἐκ γῆς ἰορδάνου καί ἑρμωνιείμ ἀπό ὄρους μικροῦ ἰορδάνης κατάβασις αὐτῶν ἑρμονιείμ ἀναθεματισμός ἐν τῷ λέγειν αὐτούς μοι καθ ἑκάστην ἡμέραν ποῦ ἐστιν ὁ θεός σου τάχα τόν ἅγιον λυπεῖ τό ποῦ ἐπί θεοῦ λεγόμενον ὅπερ ἐστί τόπου σημαντικόν τῆς ἐσχάτης δέ ἀγνοίας τό ἐν τόπῳ νομίζειν εἶναι τόν θεόν ὄγκῳ γάρ συνυφίσταται τόπος ὄγκου δέ τό θεῖον ἐλεύθερον ἵνα τί περίλυπος εἶ ψυχή καί ἵνα τί συνταράσσεις με ̓ἀναγκαῖα ἀναγκαῖα ταῦτα ἐν καιρῷ λύπης ἐπαγόμενα ἐπᾳδόμενα τῇ ψυχῇ ἐξαπόστειλον τό φῶς σου καί τήν ἀλήθειάν σου αὐτά με ὡδήγησαν καί ἤγαγόν με εἰς ὄρος ἅγιόν σου καί εἰς τά σκηνώματά σου ἐγώ εἰμι τό φῶς τοῦ κόσμου φησίν ὁ σωτήρ ὁ σωτήρ ἐν τοῖς εὐαγγελίοις φησί καί πάλιν ἐγώ εἰμι ἡ ἀλήθεια αὐτά με ὡδήγησαν καί ἤγαγόν με εἰς ὄρος ἅγιόν σου καί εἰς τά σκηνώματά σου ὄρος ἅγιόν ἐστι τοῦ θεοῦ ὁ χριστός σκηνώματα δέ αὐτοῦ αἱ ἅγιαι δυνάμεις ἐν αἷς κατοικεῖ ὁ θεός ἐν τοῖς ὠσίν ἡμῶν ἠκούσαμεν1 ἠκούσαμεν ἐκ προσώπου τῶν ἐν τῇ διασπορᾷ ὁ παρών ἐστι ψαλμός ἤ ἐκ προσώπου τῶν ἀπό τῶν ἐθνῶν οἵτινες ἐπίστευσαν ἐξ ἀκοῆς μεταπαραλαβόντες τόν λόγον ἀπό τοῦἰσραήλ ἡ χείρ σου ἔθνη ἐξωλόθρευσε κ τ ἑ ἐξωλέθρευσεν καί κατεφύτευσας αὐτούς κακίαν μέν καί ἀγνωσίαν ἐξολοθρεύει θεός ἀρετήν δέ καί γνῶσιν καταφυτεύει πᾶσα γάρ φυτεία ἥν οὐκ ἐφύτευσεν ὁ θεός ἐκριζωθήσεται οὐ γάρ ἐν τῇ ῥομφαίᾳ αὐτῶν ἐκληρονόμησαν γῆν ἐφ ἡμῖν μέν ἐστι τό κατορθῶσαι τήν ἀρετήν σύν τῇ δυνάμει τοῦ θεοῦ τό δέ καταξιωθῆναι γνώσεως πνευματικῆς οὐκ ἔστιν τῶν ἐφ ἡμῖν ἐν σοί τούς ἐχθρούς ἡμῶν κερατιοῦμεν καί ἐν τῷ ὀνόματί σου ἐξουδενώσομεν τούς ἐπανισταμένους ἡμῖν κ τ ἑ κέρας ψυχῆς νοῦς καθαρός καί διά μέν τῆς πρακτικῆς τούς ἐχθρούς κερατίζει διά δέ τῆς γνώσεως τούς ἐπανισταμένους αὐτῷ καί ἀντικειμένους τῇ πνευματικῇ θεωρίᾳ ἐξουθενεῖ ἐν τῷ θεῷ ἐπαινεθησόμεθα ἐπαινεσθησόμεθα ὅλην τήν ἡμέραν ὁ μέν μακάριος ἐπαινεῖται ὅλην τήν ἡμέραν τήν ἐν τῷ θεῷ τήν ἑαυτοῦ δηλονότι εἶπεν ζωήν ἥτις συνέστηκεν ἀπό ἀπαθείας καί γνώσεως θεοῦ ἀπέστρεψας ἡμᾶς εἰς τά ὀπίσω παρά τούς ἐχθρούς ἡμῶν ἔμπροσθεν ἡμῶν λέγονται εἶναι αἱ ἀρεταί ὄπισθεν δέ αἱ κακίαι διό προστασσόμεθα φεύγειν μέν τήν πορνείαν τήν δέ φιλοξενίαν διώκειν καί οἱ μισοῦντες ἡμᾶς διήρπαζον ἑαυτοῖς διά τῆς κακίας καί ἀγνωσίας ἁρπάζουσιν ἡμᾶς οἱ ἐχθροί ἀπέδου τόν λαόν σου ἄνευ τιμῆς καί οὐκ ἦν πλῆθος ἐν τοῖς ἀλλάγμασιν αὐτῶν ταῖς γάρ ἁμαρτίαις ἐπράθημεν ἀφ ὧν ἡμᾶς χριστός ὁ χριστός ἡμᾶς ἐξηγόρασεν καί ἡ αἰσχύνη τοῦ προσώπου μου ἐκάλυψέ ἐκάλυψέν με ἑαυτούς μέν αἰσχυνόμεθα κατά διάνοιαν ἁμαρτάνοντες τούς δέ ἀνθρώπους κατ ἐνέργειαν πλημμελοῦντες ἀπό φωνῆς ὀνειδίζοντος καί παραλαλοῦντος τοῦτο λεκτέον πρός τούς ἐν τοῖς διωγμοῖς ὑπομείναντας καί οὐκ ἠδικήσαμεν ἐν διαθήκῃ σου ἀδικεῖ τήν διαθήκην τοῦ θεοῦ πᾶς ὁ μή ζῶν κατ αὐτήν κατ αὐτήν πολιτευόμενος ὁτι ἐταπείνωσας ἡμᾶς ἐν τόπῳ κακώσεως τόπος κακώσεως τό ἀνθρώπινόν ἐστι σῶμα σῶμά ἐστι τό ἀνθρώπινον καί ὁ τούτου συγγενής κόσμοςἐν ἀλλοτρίᾳ φησίν ἡμᾶς εἶναι πεποίηκας ὅπερ οὐκ εἵα τάς λατρείας ἐπιτελεῖσθαι κόσμος καί εἰ διεπετάσαμεν χεῖρας ἡμῶν πρός θεόν ἀλλότριον κ τ ἑ εἴ τις οὐκ ἔστι γνῶσις οὐσιώδης ἤ ταύτην τήν γνῶσιν οὐκ ἔχει ἐν ἑαυτῷ θεός ἐστιν ἀλλότριος ὅτι ἕνεκά σου ἕνεκα σοῦ θανατούμεθα ὅλην τήν ἡμέραν ὁ παῦλός φησι καθ ἡμέραν ἀποθνήσκω ἀποθνῄσκω νή τήν ὑμετέραν καύχησιν ἥν ἔχω ἐν χριστῷἰησοῦ χριστῷ ἰησοῦ ἐξεγέρθητι ἵνα τί ὑπνοῖς κύριε ἐκάθευδέ ποτε ἐν τῷ πλοίῳ τῶν μαθητῶν ὁ χριστός ἀλλά γενομένου χειμῶνος ἐξήγειραν σφοδροτέρου προσπεσόντος ἀνέμου ἐξύπνισαν αὐτόν οἱ μαθηταί δεικνύντος τοῦ λόγου χειμῶνος λογισμῶν διδάσκοντες ἡμᾶς σφοδροτέρων λογισμῶν ἐν τῇ ψυχῇ γινομένων ὀργῆς ἤ ἀδικίας ἤ πορνείας ἤ γαστριμαργίας ἤ ὑπερηφανίας ἐξυπνίζειν ἀγάπην δικαιοσύνην σωφροσύνην ἐγκρακείαν τεπεινοφροσύνην γνῶσιν σοφίαν ἐξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν λόγος ἀγαθός ἐστι ἐστιν ὁ ἀρετήν ἤ γνῶσιν σημαίνων θεοῦ ̔̓ περίζωσαι τήν ῥομφαίαν σου ἐπί τόν μηρόν σου δυνατέ ὡραῖος κάλλει παρά τούς υἱούς τῶν ἀνθρώπων τήν σοφίαν τήν πνευματικήν καί τόν λόγον τοῦ θεοῦ συγκρίνει σοφίᾳ κοσμικῇ καί λόγῳ ἀνθρωπίνῳ περίζωσαι τήν ῥομφαίαν σου ἐπί τόν μηρόν σου δυνατέ τῇ ὡραιώτητί σου καί τῷ κάλλει σου αὕτη ἡ ῥομφαία χωρίζει ψυχήν ἀπό κακίας καί νοῦν ἀπό ἀγνωσίας τόν λεγόμενον παλαιόν ἄνθρωπον διαφθείρουσα καί ποιοῦσα καινόν ἐν χριστῷ κατ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος καί ἔντεινον καί κατευοδοῦ καί βασίλευε ἕνεκεν ἀληθείας καί πραΰτητος καί δικαιοσύνης οἱ ἀληθεῖς καί πραεῖς καί δίκαιοι βασιλεύονται ὑπό χριστοῦ καί ὁδηγήσει σε θαυμαστῶς ἡ δεξιά σου δεξιά τοῦ θεοῦ ἐστιν ὁ χριστός καί θεός λόγος ἐν αὐτῷ τά βέλη σου ἠκονημένα δυνατέ βέλη χριστοῦ αἱ πρακτικαί ἀρεταί καί τῇ μέν δικαιοσύνῃ τοξεύει τόν ἄδικον τῇ δέ φρονήσει τόν ἄφρονα τῇ δέ σωφροσύνῃ τόν πόρνον καί πάλιν τοξεύει τόν δειλόν τῇ ἀνδρείᾳ καί τῇ ἐγκρατείᾳ τόν ἀκόλαστον καί τῇ μακροθυμίᾳ τόν ὀργίλον καί τῇ πίστει τόν ἄπιστον φαίνεται δέ ὡς ἔοικε τό βέλος τῆς πίστεως πρό τῶν ἄλλων πεμπόμενον βελῶν εἴγε δεῖ πρῶτον πιστεῦσαι τόν προσερχόμενον τῷ θεῶ ὅτι ἔστι κατά τόν παῦλον διά τοῦτο ἔχρισέν σε ὁ θεός ὁ θεός σου ἔλαιον ἀγαλλιάσεως παρά τούς μετόχους σου ἡ εἰ πᾶσα δύναμις τῶν οὐρανῶν τῇ τῶν γεγονότων κέχρηται κέχρισται θεωρίᾳ ὁ δέ χριστός παρά πάντας κέχρηται κέχρισται τούς μετόχους αὐτοῦ τῇ τῆς μονάδος δηλονότι κέχρισται γνώσει διό καί μόνος λέγεται ἐν δεξιᾷ καθέζεσθαι τοῦ πατρός χριστόν δέ φημι τόν μετά τοῦ θεοῦ λόγου ἐπιδημήσαντα κύριον θυγατέρες βασιλέων ἐν τῇ τιμῇ σου παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη πεποικιλμένη οἱ ἅγιοι μαθηταί λαβόντες τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν γεγόνασι βασιλεῖς διόπερ καί αἱ ὑπ αὐτῶν γεννώμεναι κατ ἀρετήν ψυχαί θυγατέρες λέγονται βασιλέων πᾶσαι δέ αὗται αἱ ψυχαί κατά τήν πίστιν καί τήν ἀρετήν ἑνούμεναι μίαν ἀπεργάζονται βασιλίδα παρεστῶσαν ἐκ δεξιῶν τοῦ χριστοῦ καί νῦν μέν ἡ ἐκκλησία τοῦ θεοῦ κυρίου διάχρυσα ἔχει ἱμάτια ἐκ μέρους γινώσκουσα καί ἐκ μέρους προφητεύουσα ὅταν δέ ἔλθῃ τό τέλειον καί τό ἐκ μέρους καταργηθῇ τότε ὁλόχρυσα ἕξει τά ἱμάτια ἱμάτιον γάρ ἐστι φύσεως λογικῆς ἡ πολυποίκιλος σοφία τοῦ θεοῦ πᾶσα ἡ δόξα αὐτῆς θυγατρός βασιλέως ἔσωθενἐν κροσσωτοῖς χρυσοῖς περιβεβλημένη πεποικιλμένη ἔσωθεν πᾶσα ἡ δόξα τῆςἐκκλησίας τῆς ἐκκλησίας ἡμῶν ἐν τῷ ἔσω ἀνθρώπῳ ἐστί κατ ἀρετήν καί γνῶσιν ποικίλην θεωρουμένη αἱ πλησίον αὐτῆς ἀπενεχθήσονταί σοι πλησίον ἡμῶν εἰσιν ἤ πάντες οἱ τῆς ἀνθρωπίνης καταστάσεως ὄντες ἤ οἱ μή πάντη κατά τά δόγματα ἡμῖν ἐναντιούμενοι ἀντί τῶν πατέρων σου ἐγεννήθησάν ἐγενήθησάν σοι υἱοί ἀντίἀβραάμ καίἰσαάκ καίἰακώβ ἀντί ἀβραάμ καί ἰσαάκ καί ἰακώβ καί πάντων τῶν ἀπ αἰῶνος διά πίστεως εὐαρεστησάντων τῷ κυρίῳ ἐγεννήθησαν ἐγενήθησαν οἱ μαθηται μαθηταί καί δι αὐτῶν ἡμεῖς πάντες οἱ διά πίστεως κληρονομήσαντες ἐκείνους καί καταξιωθέντες τῆς αὐτῆς ἐκείνοις γνώσεως αὕτη γάρ ἐστιν ἡ κληρονομία τῆς λογικῆς φύσεώς φύσεως ἡ γνῶσις ἡ τοῦ θεοῦ ὁ θεός ἡμῶν καταφυγή καί δύναμις φεύγοντες τήν πορνείαν τῇ σωφροσύνῃ προσφύγομεν προσφεύγομεν καί κατά τῆς γαστριμαργίας μαχόμενοι μετά τῆς ἐγκρατείας μαχόμενοι αὐτῇ τῇ σωφροσύνῃ μαχόμεθα εἰ γάρ πάλιν φεύγοντες τήν ἀδικίαν τῇ δικαιοσύνῃ προσφεύγομεν καταφυγή ὀνομάζεται εἰ καί μαχόμενοι αὐτῇ μετά τῆς δικαιοσύνης μαχόμεθα ᾖ δέ σύν αὐτῇ μετ αὐτῆς πολεμοῦμεν δύναμις λέγεται διά τοῦτο οὐ φοβηθησόμεθα ἐν τῷ ταράσσεσθαι τήν γῆν καί μετατίθεσθαι ὄρη ἐν καρδίαις θαλασσῶν θαλάσσας καί ὄρη νῦν φύσεις λέγει ὀνομάζει φύσεις λογικάς ὑψουμένας καί ἐπαιρομένας κατά τῆς γνώσεως τοῦ θεοῦ τοῦ ποταμοῦ τά ὁρμήματα εὐφραίνουσι τήν πόλιν τοῦ θεου πόλις θεοῦ ἤτοι ἡἐκκλησία αὕτη ἡ ἡ ἐκκλησία αὐτοῦ ἤ λογική ψυχή ποταμοῦ δέ ὁρμήματα τά τοῦ πνεύματος χαρίσματα œ λέγει χαρίσματα τοῦ ἁγίου πνεύματος πνεύματος τοῦ ἁγίου ποταμοί γάρ φησίν ἐκ τῆς καρδίας κοιλίας αὐτοῦ ῥέουσιν ῥεύουσιν ὕδατος ζῶντοςἔλεγε ζῶντος ἔλεγεν δέ περί τοῦ πνεύματος eãdwken fwnhn autou= esaleuqh h gh= ἐα`ν οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτόν ἔδωκεν φωνήν αὐτοῦ ἐσαλεύθη ἡ γῆ ἐάν ἀκούσῃ φωνῆς φωνήν κυρίου ψυχή λογική σαλεύεται μεταβαίνουσα ἀπό κακίας πρός ἐπ ἀρετήν καί ἀπό ἀγνωσίας εἰς ἐπί γνῶσιν θεοῦ τόξον συντρίψει καί συγκλάσει ὅπλον καί θυρεούς κατακαύσει ἐν πυρί τόξον νῦν καί τό ὅπλον καί θυρεόν ὁ θυρεός κατάστασιν χειρίστην φησί σημαίνει καί λογισμούς πονηρούς σχολάσατε καί γνῶτε ὅτι ἐγώ εἰμι ὁ θεός σχολῆς χρεία πρός τό γνῶναι τόν κύριον θεόν πάντα τά ἔθνη κροτήσατε χεῖρας κ τ ἑ ἐπί ταῖς νίκαις πεφύκασιν οἱ ἄνθρωποι οἱ ἄνθρωποι πεφύκασιν τάς χεῖρας κροτεῖν τοιγαροῦν κροτήσωμεν καί ἡμεῖς ἐπί τῇ νίκῃ τοῦ εἰπόντος τῷ εἰπόντι θαρσεῖτε ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον ἀλαλαγμός ἐστιν ἐπινίκιος ᾠδή παρακελεύεται οὖν ἀλαλάζειν τά ἔθνη ἐπί τῇ καταπτώσει τῶν ἀντικειμένων δυνάμεων ὑπέταξε ὑπέταξεν λαούς ἡμῖν κ τ ἑ καί ἔθνη ὑπό τούς πόδας ἡμῶν ἔδωκεν ἡμῖν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων καί ἐπί πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ ἐξελέξατο ἡμῖν τήν κληρονομίαν αὐτοῦ τήν καλλονήνἰακώβ καλλονήν ἰακώβ ἥν ἠγάπησεν ἥν ἠγάπησεν καλλονήνἰακώβ ἡ γνῶσίς ἐστι ἐστιν τοῦ θεοῦ ψάλατε τῷ θεῷ ἡμῶν κ τ ἑ τῷ ψάλατε ψάλατε τῷ βασιλεῖ ἡμῶν ψάλατε τῶν κατά θεόν εὐθυμοῦντί ἐστι εὐθυμούντων ἐστί τό ψάλλειν κατά τό εὐθυμεῖ τις εὐθυμεῖ γάρ φησίν τις ἐν ὑμῖν ψαλλέτω ὁ θεός κάθηται ἐπί θρόνου ἁγίου αὐτοῦ κ τ ἑ θρόνος μέν θρόνος μέν τοῦ θεοῦ ὁ χριστός χριστοῦ δέ θρόνος δέ χριστοῦ ἡ φύσις ἡ λογική ἄρχοντες λαῶν συνήχθησαν μετά τοῦ θεοῦ ἀβραάμ ὅτι τοῦ θεοῦ οἱ κραταιοί τῆς γῆς σφόδρα ἐπῄρθησαν κ τ ἑ ὅσοι συνάγονται μετά τοῦἀβραάμ τοῦ ἀβραάμ οὗτοι τήν γνῶσιν ἔχουσι τοῦ ἀβραάμ εὐ ρίζων εὐρίζῳ ἀγαλλιάματι πάσης τῆς γῆς εὔριζον ἀγαλλίαμά ἐστιν ὁ χριστός τό ἀγαλλίαμα τό ἀγαλλίαμά μου γάρ φησί λύτρωσαί με ἀπό τῶν κυκλωσάντων με ῥίζα δέ αὐτοῦ ὁ θεός λόγος ὁ ἐν αὐτῷ ὄρη σιών τά πλευρά τοῦ βοῤῥᾶ βορρᾶ πρότερον μέν ἦν ὁ παῦλος πλευρά τοῦ βοῤῥᾶ βορρᾶ ἀφ οὗ ἐξεκαύθη πάντα τά κακά ἐπί τῆς γῆς νυνί δέ γέγονεν ὄρος σιών ἔχον ἔχων ἐν ἑαυτῷ λαλοῦντα τόν χριστόν τόν ἐλθόντα ἐκ σιών καί ἀποστρέψαντα ἀπό ἀσεβείας ἀπόἰακώβ ἀσεβείας ἀπό ἰακώβ ὅτι ἰδού οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς συνήχθησαν ἤλθοσαν ἐπί τό αὐτό ἵνα τοῦτό τό αὐτό εἴπωσι πάντες καί μή ᾖ ἐν αὐτοῖς σχίσματα ἐν πνεύματι βιαίῳ συντρίψεις πλοῖα θάρσις θάρσεις θαρσίς θαρσείς θαλάσσης λέγεται δέ θάρσεις θαρσείς μέρος αἰθιοπίας καί ταρσός ἡ πόλις παράἰωνᾷ θαρσεῖς παρά ἰωνᾷ θαρσείς καλεῖται καθάπερ ἠκούσαμεν οὕτως εἴδομεν ὅσα διά τῆς πίστεως ἀκούομεν περί θεοῦ ταῦτα διά τοῦ καθαροῦ βίου γινώσκομεν τῶν πεπιστευμένων τάς ἀποδείξεις διά τῆς ἀπαθείας λαμβάνοντες δικαιοσύνης πλήρης ἡ δεξιά σου ὁ χριστός ἐστιν ἡ δεξιά τοῦ θεοῦ πεπληρωμένος δικαιοσύνης διό καί ἐκ τοῦ πληρώματος αὐτοῦ ἡμεῖς πάντες ἐλάβομεν θέσθε τάς καρδίας ὑμῶν εἰς τήν δύναμιν αὐτῆς καί καταδιέλεσθε τάς βάρεις αὐτῆςὅπως αὐτῆς ὅπως ἄν διηγήσησθε εἰς γενεάν ἑτέραν ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ θεός ὁ θεός ἡμῶν εἰς τόν αἰῶνα καί εἰς τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος αὐτός ποιμανεῖ ἡμᾶς εἰς τούς αἰῶνας ταῦτα πάντα πληροῦνται ἐπί τῶν μαθητῶν μεριζομένων τήν οἰκουμένην πᾶσαν ἐπί τῷ διηγήσασθαι ὅτι ὁ χριστός ἐστι θεός ἡμῶν ὁ ποιμαίνων ἡμᾶς ἐγώ γάρ εἰμι φησίν ὁ ποιμήν ὁ καλός τό στόμα μου λαλήσει σοφίαν καί ἡ μελέτη τῆς καρδίας μου σύνεσιν κλινῶ εἰς παραβολήν τό οὖς μου ἀνοίξω ἐν ψαλτηρίῳ τό πρόβλημά μου κ τ ἑ εἰ ὁ εὐθυμῶν ψάλλει διά δέ τοῦ ψαλτηρίου ἀνοίγει τό πρόβλημα διά τῆς εὐθυμίας διαγινώσκει τό πρόβλημα εὐθυμία δέ ἐστιν ἀπάθεια ψυχῆς λογικῆς ἵνα τί φοβοῦμαι ἐν ἡμέρᾳ πονηρᾷ ἡ ἀνομία τῆς πτέρνης μου κυκλώσει με κ τ ἑ ἡμέραν πονηράν τήν ἡμέραν λέγει τῆς κρίσεως λέγει καί πτέρναν τήν ὁδόν καί τόν βίον ἀδελφός οὐ λυτροῦται λυτρώσεται ἄνθρωπος κ τ ἑ ἐπαπορητικῶς ἀναγνωστέον τό λυτρώσεται ἄνθρωπος καί ἐκοπίασεν καί ἐκόπασεν εἰς τόν αἰῶνα καί ζήσεται εἰς τέλος ὁ κοπιῶν διά τῆς πρακτικῆς ζήσεται εἰς τέλος διά τῆς γνώσεως ant 114 ὅτι οὐκ ὄψεται καταφθοράν ὅταν ἴδῃ σοφούς ἀποθνήσκοντας ἐπιτοαυτό ἄφρων καί ἄνους ἀπολοῦνται κ τ ἑ ἀποθνῄσκοντας ὀψόμεθα τούς σοφούς τοῦ κόσμου τούτου ἐν τῷ αἰῶνι τῷ μέλλοντι στερηθέντας τῆς ζωῆς τῆς εἰπούσης ἐγώ εἰμι ἡ ζωή καί οἱ τάφοι αὐτῶν οἰκίαι αὐτῶν εἰς τόν αἰῶνα κ τ ἑ ςζ ́ τάφος νοῦ ἀκάθαρτος ψυχή τάφος δέ ψυχῆς σῶμα τά δέ λοιπά ἐκέξυστο ἤ τάχα τό γήϊνον εἶχεν ἐπεκαλέσαντο τά ὀνόματα αὐτῶν ἐπί τῶν γαιῶν αὐτῶν οὐκ ἀπό ἀρετῶν ὀνομάζονται ἀλλ ἀπό γηΐνων πραγμάτων οὐ γάρ δίκαιοι καί σώφρονες λέγονται ἀλλά ῥήτορες καί γραμματικοί καί φιλόσοφοι καί τρίβουνοι τριβοῦνοι καί κόμητες καί μετά ταῦτα ἐν τῷ στόματι αὐτῶν εὐδοκήσουσιν κ τ ἑ ἐλπίς ἀγαθή τό μετά ταῦτα αὐτούς εὐδοκῆσαι ὡς πρόβατα ἐν ᾅδῃ ἔθεντο θανατός ποιμανεῖ αὐτούς κ τ ἑ θι ́ ἀγγέλους μέν ποιμαίνει ζωή ἀνθρώπους δέ θάνατος καί ζωή δαίμονας δέ μόνον θάνατος μόνος θάνατος καί κατακυριεύσουσιν αὐτῶν οἱ εὐθεῖς τό πρωΐ ἔσονται γάρ ἐπάνω πέντε πόλεων καί δέκα πόλεων οἱ εὐθεῖς ἐν τῷ αἰῶνι τῷ μέλλοντι καί ὁ σολομών δέ ἐν ταῖς παροιμίαις τό αὐτό τοῦτό φησι σπεύδει γάρ σπεύδει πλουτεῖν ἀνήρ βάσκανος καί οὐκ οἶδεν ὅτι ἐλεήμων κρατήσει αὐτοῦ μή φοβοῦ ὅταν πλουτήσῃ ἄνθρωπος ια καί ὅταν πληθυνθῇ ἡ δόξα τοῦ οἴκου αὐτοῦ ὅτι οὐκ ἐν τῷ ἀποθνήσκειν ἀποθνῄσκειν αὐτόν λήψεται λήμψεται τά πάντα ψάλατε τῷ θεῷ ἡμῶν ψάλατε ψάλατε τῷ βασιλεῖ ἡμῶν ψάλατε συνετῶς οὐδέν γάρ φησίν ὁ παῦλος εἰσηνέγκαμεν εἰς τόν κόσμον δηλονότι οὐδέ ἐξενεγκεῖν τι δυνάμεθα καί ὁ μέν παυλός καί οἱ κατ αὐτόν οὕτως οἱ δέ ἁμαρτωλοί ουχί οὐδέν ἀλλ οὐ πάντα τά μέν γάρ χρήματα ἐνταῦθα καταλιμπάνουσι τάς δέ ἐξ αὐτῶν ἁμαρτίας προσγενομένας μεθ ἑαυτῶν ἐκφέρουσιν ὅτι ἡ ψυχή αὐτοῦ ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ εὐλογηθήσεται ἐξομολογήσεταί σοι ὅταν ἀγαθύνῃς αὐτῷ ὁ μέν δίκαιος εὐλογεῖ τόν κύριον ἐν παντί καιρῷ ὁ δέ ἁμαρτωλός τό τηνικαῦτα ἐξομολογούμενος εὐλογεῖ τόν θεόν ὁπηνίκα ἄν ἀγαθόν τι αὐτῷ ἐκ θεοῦ πρόκειται προβῇ ὁ θεός ἐμφανῶς ἥξει εἰ ὁ θεός ἐμφανῶς ἥξει ὁ δέ θεός ἡμῶν ἐστιν ὁ χριστός ὁ χριστός ἐμφανῶς ἥξει ἀλλ ὁ χριστός ἐλήλυθεν ἐν σαρκι σαρκί τό ἐμφανῶς ἄρα τήν σάρκα δηλοῖ αἰσθητή γάρ ἦν ἡ σάρξ τοῦ χριστοῦ πῦρ ἐναντίον αὐτου καυθήσεται καί κύκλῳ αὐτοῦ καταιγίς σφόδρα πῦρ ἦλθε βάλλειν ἦλθεν βαλεῖν ἐπί τήν γῆν πῦρ δέ ἐνταῦθα τήν διδασκαλίαν τοῦ θεοῦ λόγου λέγει ὅπερ πῦρ καίει μέν τάς μοχθηράς ἕξεις δοκιμάζει δέ τούς καθαρούς διά γάρ τοῦτο κύκλῳ αὐτοῦ καταιγίς σφόδρα ὅσοι γάρ θέλουσιν ζῇν ζῆν εὐσεβῶς ἐν χριστῷ διωχθήσονται ἀλλά και θλῖψιν φησίν ἕξετε ἐν τῷ κόσμῳ προσκαλέσεται τόν οὐρανόν ἄνωκαί ἄνω καί τήν γῆν διακρῖναι τόν λαόν αὐτοῦ ζώντων γάρ καί νεκρῶν ἐστι κριτής διότι πᾶσαν τήν κρίσιν ἔδωκεν ὁ πατήρ τῷ υἱῷ ὅτι ὁ θεός κριτής ἐστιν ἐνταῦθα προδήλως τόν χριστόν λέγει θεόν πᾶσαν γάρ τήν κρίσιν ἔδωκεν ὁ πατήρ τῷ υἱῷ bis εἰ πᾶσαν τήν κρίσιν δέδωκεν ὁ πατήρ τῷ υἱῷ ὁ δέ θεός κριτής ἐστιν ὁ χριστός ἄρα θεός ἐστιν ἔγνωκα πάντα τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ πάντα λέγει εἶναι ὑπό τήν πρόνοιαν τοῦ θεοῦ οὐχί γάρ δύο στρουθία τοῦ ἀσσαρίου πωλεῖται καί ἕν ἐξ αὐτῶν οὐ πεσεῖται ἄνευ τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς θῦσον τῷ θεῷ θυσίαν αἰνέσεως ἀναιρεῖ θυσίας αἰσθητάς θυσία γάρ θυσία γάρ τῷ θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον τῷ δέ ἁμαρτωλῷ εἶπεν ὁ θεόςἵνα θεός ἵνα τί σύ διηγῇ τά δικαιώματά μου ὅτι οὐ δεῖ ἁμαρτωλόν ὄντα τινα τινά ἐν διδασκάλου προκαθέζεσθαι τάξει σύ δέ ἐμίσησας παιδείαν παιδεία ἐστί μετριοπάθεια παθῶν καί μετά μοιχῶν τήν μερίδα σου ἐτίθεις μερίς ἡμῶν ἐστιν ἡ γνῶσις ἡ τοῦ θεοῦ ταύτην δέ τίθεμεν μετά μοιχῶν τήν ἐκείνων ἕξιν ἀναλαμβάνοντες ὑπέλαβες ἀνομίαν ὅτι ἔσομαί σοι ὅμοιος κ τ ἑ ὁμοίωσίς ἐστιν ἡ διά τῶν ἀγαθῶν πράξεων μίμησις διόπερ οὐ τοῖς ἁμαρτάνουσιν ἀλλά τοῖς κατορθοῦσιν ἐξομοιοῦται ὁ κύριος σύνετε δή ταῦτα οἱ ἐπιλανθανόμενοι τοῦ θεοῦ μήποτε ἁρπάσῃ καί οὐ μή ᾖ ὁ ῥυόμενος κ τ ἑ ἁρπάζεται ψυχή παντελῶς ἐκπεσοῦσα θεοῦ σοί μόνῳ ἥμαρτον κ τ ἑ κατ ἐνέργειαν ἁμαρτάνοντες καί ἀνθρώποις καί θεῷ ἁμαρτάνομεν κατά δέ διάνοιαν διάνοιαν δέ πλημμελοῦντες θεῷ μόνῳ ἐξαμαρτάνομενἤ ἐξαμαρτάνομεν ἀντί τοῦ σοί μόνῳ ἔγνωσται τό ἡμαρτημένον ἁμάρτημά μου ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε νικᾷ θεός πάντα τά συντελοῦντα ποιήσας πρός σωτηρίαν ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καταρισθήσομαι πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι ὁ ὕσσωπος τό ὕσσωπον σύμβολόν ἐστιν ἀπαθείας καί ἡ πλύσις γνῶσιν σημαίνει καί διά μέν ἀπαθείας καθαριζόμεθα διά δέ τῆς γνώσεως γλυκαινόμεθα λευκαινόμεθα ἀκουτιεῖς με ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην ἀγαλλιάσονται ὀστᾶ τεταπεινωμένα ἀγαλλίασίς ἐστι χαρά ἐπί καλοῖς καί οἰκοδομηθήτω τά τείχηἱερουσαλήμ οἱ ἀγαπῶντες περιβάλλουσιν ἑαυτοῖς τεῖχος τήν μακράν ἀπάθειαν ὑπέρ οὗ τείχους εὔχεται ὁ δαυίδ λέγων οἰκοδομηθήτω τά ταίχη ἱερουσαλημ τουτέστι τῆς τοιᾶσδε ψυχῆς τά πεπτωκότα δηλονότι ἐκ τῆς τοῦ οὐρίου προφάσεως τά τείχηἱερουσαλήμ τείχη ἱερουσαλήμ τά τείχη ἱερουσαλήμ τήν ἀπάθειαν σημαίνει τῆς ψυχῆς ἥντινα διαφθείραντες οἱ δαίμονες τό τῆς μοιχείας πάθος εἰσένεγκαν διό καί εὔχεται οἰκοδομηθῆναι ταῦτα τά τείχη καί ὁ σολομών δέ φησιν οἱ δέ ἀγαπῶντες τόν νόμον παραβαλοῦσιν παριβάλλουσιν ἑαυτοῖς τείχος τουτέστιν γίνονται καθαροί καί ἀπαθεῖς τί ἐγκαυχᾷ ἐν κακίᾳ ὁ δυνατός ἀνομίαν κ τ ἑ ὅλην τήν ἡμέραν ὁ καυχώμενος φησίνἀπόστολος φησίν ἐν κυρίῳ καυχάσθω εἰ ἔστι εἴ ἐστι δυνατός ἐν ἀνομίᾳ ἔστι ἐστίν καί ἀδύνατος ἐν ἀνομίᾳ καί ὁ μέν δυνατός ἐν ἀνομίᾳ ἀδύνατος ἐν δικαιοσύνῃ ὁ δέ ἀδύνατος ἐν ἀνομίᾳ δυνατός ἐν δικαιοσύνῃ ἀδικίαν ἐλογίσατο ἡ γλῶσσά σου ἡ γλῶσσά μου ἔκειτο ἐν τῷ τετρασελίδῳ εἰ μή τι ἄρα σφάλμα ἦν οἱ γάρ λοιποί σοῦ εἶπον ἠγάπησας κακίαν ὑπέρ ἀγαθωσύνην οὐ τοῦτο λέγει ὅτι ἀγαθωσύνην μέν ἐμίσησας κακίαν δέ ἠγάπησας ταύτας δέ οὕτως ἠγάπησας ὡς ἀλλ ἀμφότερα ἀγαπήσας κακίαν μᾶλλον ἠγάπησας ἀγαθωσύνης ὑπέρ ἀγαθωσύνην ἠγάπησας τοιοῦτόν ἐστι καί τό ἐν τοῖς εὐαγγελίοις κείμενον τόἠγάπησαν τό ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι τό σκότος μᾶλλον ἤ τό φῶς ἐγώ δέ ὡσεί ἐλαία κατάκαρπος ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ θεοῦ κ τ ἑ ὁ ἤλπισα ἐπί τό ἔλεος τοῦ θεοῦ ὁ δέ καρπός τοῦ πνεύματός ἐστι χαρά εἰρήνη ἀγάπη ἀγάπη χαρά εἰρήνη μακροθυμία κ τ ἑ καί τά ἑξῆς τοῦτον τοίνυν τόν καρπόν ἔχων ἐν ἑαυτῷ ὁ ἅγιος ἔλεγεν ἐγώ δέ ὡσεί ἐλαία κατάκαρπος ἐλαίᾳ δέ κατακάρπῳ ὁμοιοῖ ἑαυτόν ἐπειδή ἐλεημοσύνης ἐπικρατούσης ἐν αὐτῷ ἀκολούθως εἵποντο αἱ λοιπαί ἀρεταί οὕτω τόνἰώβ τόν ἰώβ ἀνδρεῖόν φαμεν καί τόνἰωσήφ τόν ἰωσήφ σώφρονα καί τούς λοιπούς ἀπό τῆς ἐπικρατούσης ἀρετῆς ὀνομάζοντες αὐτούς̔ αὐτούς εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ οὐκ ἔστιν θεός διεφθάρησαν καί ἐβδελύχθησαν ἐν ἀνομίαις φθείρουσιν ἤθη χρηστά ὁμιλίαι κακαί οἱ ἐσθίοντες ἔσθοντες τόν λαόν μου βρώσει ἄρτου τόν θεόν οὐκ ἐπεκαλέσαντο ἐν τῷ ἐγγίζειν ἐπ ἐμέ κακοῦντας τοῦ φαγεῖν τάς σάρκας μου τίς δώσει ἐκ σιών τό σωτήριον τοῦ ἰσραήλ κ τ ἑ ἥξει ἐκ σιών ὁ ῥυόμενος καί ἀποστρέψει ἀσεβείας ἀπόἰακώβ ἀλλά καί ταῖς ἤδη αἰχμαλωτισθείσαις δέκα φυλαῖς δώσει σωτηρίαν καί ἐπάνοδονἀλλά τίς δώσει τόν χριστόν ἰδεῖν τό τοῦ νοητοῦἰσραήλ σωτήριον ὁ θεός ἐν τῷ ὀνόματί σου σῶσόν με εἰ ἡ σωτηρία τῆς λογικῆς φύσεως ἡ γνῶσίς ἐστιν ἡ τοῦ θεοῦ ὁ δέ δαυίδ ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ θεοῦ αὐτοῦ θέλει σωθῆναι τό ὄνομα τοῦ θεοῦ οὖν νῦν τήν γνῶσιν σημαίνει τήν τοῦ θεοῦ ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου ἐξολόθρευσον ἐξολέθρευσον αὐτούς ὁ χριστός φησινἐγώ φησιν ἐγώ εἰμι ἀλήθεια ὅτι ἐκ πάσης θλίψεως ἐῤῥύσω ἐρρύσω με ὡς μή ἐκ πάσης θλίψεως ῥυομένου ἀπό ποτέ τοῦ θεοῦ τεθεῖται τοῦτο το ἐκ πάσης φόβος καί τρόμος ἦλθεν ἐπ ἐμέ καί ἐκάλυψέ ἐκάλυψέν με σκότος τήν ἄγνοιαν νῦν σκότος ὀνομάζει οὐκ ἔγνωσαν γάρ φησίν οὐδέ συνῆκαν ἐν σκότει διαπορεύονται καί εἶπα τίς δώσει μοι πτέρυγας ὡσεί περιστερᾶς κ τ ἑ καί πετασθήσομαι καί καταπαύσω πτέρυγές εἰσι τῆς ἁγίας περιστερᾶς ἡ θεωρία σωμάτων καί ἀσωμάτων δι ἧς ὑψωθείς ὁ νοῦς καταπαύει εἰς γνῶσιν τῆς ἁγίας τριάδος καταπόντισον κύριε καί καταδίελε τάς γλώσσας αὐτῶν ὅτι εἶδον ἀνομίαν καί ἀντιλογίαν ἐν τῇ πόλει κ τ ἑ τοῖς ἀπό κακίας καί ψευδῶν δογμάτων πόλιν οἰκοδομοῦσιν ἀγνωσία ἐπισυμβαίνει καί σύγχυσις γλωσσῶν παύουσα αὐτούς τῆς κακῆς ἐνεργείας καθάπερ καί τοῖς ἐν χαλάνῃ τόν πύργον κατασκευάσασιν σύ δέ ἄνθρωπε ἰσόψυχε ἡγεμών μου καί γνωστέ μου σημειωτέον ὅτι χαλεπωτέρους τῶν ἐχθρῶν ἡγούμεθα τούς φίλους ἐπιβουλεύοντας ἐλθέτω θάνατος ἐπ αὐτούς καί καταβήτωσαν εἰς ᾅδου ζῶντες ὅτι πονηρία ἐν ταῖς παροικίαις αὐτῶν ἐν μέσῳ αὐτῶν κ τ ἑ θάνατος ὁ διαιρῶν ψυχήν ἀπό κακίας ἑσπέρας καί πρωΐ καί μεσημβρίας διηγήσομαι καί ἀπαγγελῶ καί εἰσακούσεται τῆς φωνῆς μου κ τ ἑ ἐν μέσῳ τοῦ πρωΐ καί τῆς ἑσπέρας ἐστίν ἡ μεσημβρία καί ὁ μένἰακώβ ὀρθρίσας ἐπάλαιε ὄρθρου ἐπάλαιεν μετά ἀγγέλουἀβραάμ ἀγγέλου ἀβραάμ δέ ἐν μεσημβρίᾳ ἑώρα ἑώρακεν τούς ἀγγέλους λώτ δέ ἐν ἑσπέρᾳ βεβηλοῦσι τήν διαθήκην αὐτοῦ οἱ παραβαίνοντες τάς ἐντολάς αὐτοῦ καί τά δόγματα αὐτοῦ ἑσπέρας εἰσακούσεται ὁ θεός καί ταπεινώσει αὐτούς ὁ ὑπάρχων πρό τῶν αἰώνων οὐ γάρ ἐστιν αὐτοῖς ἀντάλλαγμα καί οὐκ ἐφοβήθησαν τόν θεόν κ τ ἑ εἰ πάντα δι αὐτοῦ ἐγένετο καλῶς λέγεται ὑπάρχειν πρό τῶν αἰώνων καί ἐντεῦθεν γινώσκομεν ὅτι οἱ αἰῶνες ἀπό τοῦ μή ὄντος εἰς τό εἶναι γεγόνασιν ἐβεβήλωσαν τήν διαθήκην αὐτοῦ βεβηλοῦσι τήν διαθήκην αὐτοῦ οἱ παραβαίνοντες τάς ἐντολάς αὐτοῦ καί τά δόγματα αὐτοῦ ἡπαλύνθησαν οἱ λόγοι αὐτοῦ ὑπέρ ἔλαιον καί αὐτοί εἰσι εἰσιν βολίδες λόγος κερκόπων μαλαχαί λόγοι κερκώπων μαλακοί οὗτοι δέ τύπτουσι τάμεια τύπτουσιν εἰς ταμεῖα κοιλίας ἐπίῤῥιψον ἐπίρριψον ἐπί κύριον τήν μέριμνάν σου καί αὐτός σε διαθρέψει μνημονευτέον τούτου τοῦ ῥυτοῦ ἐν καιρῷ μερίμνης́ μερίμνης σύ δέ ὁ θεός κατάξεις αὐτούς εἰς φρέαρ διαφθορᾶς ἄνδρες αἱμάτων καί δολιότητος οὐ μή ἡμεσεύσωσι τάς ἡμέρας αὐτῶνἐγώ δέ ἐλπιῶ ἐπί σέ κύριε φρέαρ διαφθορᾶς ἡ κόλασις κόλασίς ἐστιν οὐ μή ἡμισεύσωσιν τάς ἡμέρας αὐτῶν ἀτελεῖς εἰσιν ἐν τῇ γενέσει γνώσει οἱ ἁμαρτωλοί διό δαυίδ εὔχεται λέγων μή ἀναγάγῃς με ἐν ἡμίσει ἡμερῶν μουἁβραάμ μου ἁβραάμ γάρ ἐκοιμήθη πληρής ἡμερῶν ἐλέησόν με ὁ θεός ὅτι κατεπάτησέ πλήρης ἡμερῶν κατεπάτησάν με ἄνθρωπος οἱ ἐχθροί μου ὅλην τήν ἡμέραν πολεμῶν ἔθλιψέ με κ τ ἑ οἱ μέν ἐπίγειοι δαίμονες καταπατοῦσιν ἡμᾶς οἱ δέ καταχθόνιοι ἐάν ἀναβῶσι ἀναβῶσιν καλύπτουσιν ἡμᾶς διό εἴρηται διόπερ λέγεται περί αὐτῶν τό ὅριον ἔθου ὅ οὐ παρελεύσονται οὐδέ ἐπιστρέψουσι καλύψαι τήν γῆν ἐν τῷ θεῷ ἐπαινέσω τούς λόγους μου ὅλην τήν ἡμέραν ἐπαινέσω ἀντί τοῦ ἐπαινετούς ποιήσω κατ ἐμοῦ πάντες οἱ διαλογισμοί αὐτῶν εἰς κακόν οὐ πάντες μέν τούς λογισμούς ἐμβάλλουσιν πονηρούς πάντες δέ οὗτοι αὐτῶν λογισμοί φέρουσιν εἰς κακόν τῇ γάρ εὔᾳ φησίν ὁ ὄφις ἔσεσθε ὡς θεοί γινώσκοντες καλόν καί πονηρόν παροικήσουσι καί κατακρύψουσιν αὐτοί τήν πτέρναν μου φυλάξουσι κ τ ἑ δι ὧν ἐνεργοῦμεν ἐπιτηροῦντες μαθεῖν καρδιογνῶσται γάρ οὐκ εἰσίν οἱ δαίμονες ἐπιστρέψουσιν οἱ ἐχθροί μου εἰς τά ὀπίσω εἰ θέλεις ἀποστρέφειν τούς ἐχθρούς σου εἰς τά ὀπίσω προσεύχου ἀδιαλείπτως τοῦ εὐαρεστῆσαι ἐνώπιον τοῦ θεοῦ ἐν φωτί ζώντων φῶς ζώντων ἐστιν ἡ γνῶσις ἡ τῶν ἀγγέλων καί ἐν σκιᾷ τῶν πτερύγων σου ἐλπιῶ ἕως οὗ παρέλθῃ ἡ ἀνομία κ τ ἑ πρός τό πνεῦμα λέγει τό ἅγιον τοῦτο γάρ ἐν εἴδει ὤφθη περιστερᾶς ἐξαπέστειλεν ὁ θεός τό ἔλεος αὐτοῦ καί τήν ἀλήθειαν αὐτοῦ ὁ χριστός ἐν τοῖς εὐαγγελίοις φησιν ἐγώ εἰμι ἀλήθεια υἱοί ἀνθρώπων οἱ ὀδόντες αὐτῶν ὅπλα ὅπλον καί βέλη καί ἡ γλῶσσα αὐτῶν μάχαιρα ὀξεῖα κ τ ἑ ὀδόντες εἰσί τῶν δαιμόνων οἱ πονηροί λογισμοί δι ὧν κατεσθίουσιν ἡμῶν τήν ψυχήν ὑψώθητι ἐπί τούς οὐρανούς ὁ θεός κ τ ἑ ἐάν ὑψωθῶ φησίν ὁ σωτήρ πάντας ἑλκύσω πρός ἐμαυτόν ἐξεγέρθητι ἡ δόξα μου ἐξεγέρθητι ψαλτήριον καί κιθάρα κ τ ἑ δόξαν λέγει τό χάρισμα τοῦ νοῦ αὐτός δέ ὁ νοῦς ψαλτήριόν ἐστι ψαλτήριον τό δέ περικείμενον τῷ νῷ ὅπερ ἐστίν ἡ ψυχή κιθάρα ̓ δόξαν λέγει τό χάρισμα τοῦ μέσου ὅπερ ἐστίν ὁ νοῦς αὐτό δέ τό μέσον ψαλτήριον τό δέ περικείμενον τῷ μέσῳ κιθάραν τουτέστι τήν ψυχήν ὅτι ἐμεγαλύνθη ἕως τῶν οὐρανῶν τό ἔλεός σου καί ἕως τῶν νεφελῶν ἡ ἀλήθειά σου νεφέλαι εἰσί φύσεις λογικαί τούς περί προνοίας καί κρίσεως ἐπιστάμεναι λόγους ἀπηλλοτριώθησαν οἱ ἁμαρτωλοί ἀπό μήτρας ἐπλανήθησαν ἀπό γαστρός ἐλάλησαν ψευδῆ κ τ ἑ ψεύδη ἀλλοτριοῦνται ἀπό μήτρας καί πλανῶνται ἀπό γαστρός οἱ ἐκ παιδός οὐκ ἐπί τήν ἀρετήν ἀλλ ἐπί τήν κακίαν ὁδεύοντες θυμός αὐτοῖς κατά τήν ὁμοίωσιν τοῦ ὄφεως ὡσεί ἀσπίδος κωφῆς καί βυούσης τά ὦτα αὐτῆς θυμοῦ μέν ἐπικρατήσαντος ἀποθηριοῦται ψυχή τοῦ δέ ἐπιθυμητικοῦ ἐπικρατήσαντος ἵππος ἤ ἡμίονος γίνεται τοῦ νοῦ δέ ἄγγελος ἤ καί θεός θυμός αὐτοῖς κατά τήν ὁμοίωσιν τοῦ ὄφεως ὡσεί ἀσπίδος κωφῆς καί βυούσης τά ὦτα αὐτῆς κ τ ἑ ἥτις οὐκ εἰσακούσεται φωνήν ἐπᾳδόντων πᾶσα ψυχή μή ἀκούσασα λόγων ἀκούουσα λόγον σωζόντων αὐτήν ἀσπίς ἐστι βύουσα τά ὦτα αὐτῆς ὡσεί κηρός ὁ τακείς ἀνταναιρεθήσονται ὥσπερ τῷ μέλιτι ἐπισυμβαίνει κηρός οὕτως κακία ψυχῇ λογικῇ ὡσεί κηρός τακείς ἀνταναιρεθήσονται ἔπεσε πῦρ ἐπ αὐτούς ἐπέπεσε πῦρ καί οὐκ εἶδον τόν ἥλιον κ τ ἑ ὅν ὡς ἥλιον οὐκ εἶδον ὡς πυρός πειραθήσονται εὐφρανθήσεται δίκαιος ὅταν ἴδῃ ἐκδίκησιν κ τ ἑ ἀσεβῶν τάς χεῖρας αὐτοῦ νίψεται ἐν τῷ αἵματι τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἡ κόλασις τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀσφαλέστερον καί καθαρώτερον τόν δίκαιον ἀπεργάζεται ὅτι ἰδού ἐθήρευσαν τήν ψυχήν μου θηρεύουσι τήν ψυχήν διά τῶν πονηρῶν λογισμῶν ὅταν αὐτῇ καλά ὑποβάλλουσι τά μή ὄντα καλά ὥσπερ ὅταν δέλεαρ τῷ χαλκῷ οἱ ἁλιεῖς περιβάλλουσι περιβάλλουσιν ἄνευ ἀνομίας ἔδραμον καί κατεύθυνα κ τ ἑ οὐκ ἔστι κατευθῦναι τήν ὁδόν τήν εἰποῦσαν ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός μή ἄνευ ἀνομίας δραμόντα ἐξεγέρθητι εἰς συνάντησίν μου καί ἰδέ τίς ἄρα ανθρώπων ἱκανός εἰπεῖν τῷ θεῷ ἐξεγέρθητι εἰς συνάντησίν μου καί ἴδε ἰδέ μή ἀποκτείνῃς αὐτούς μήποτε ἐπιλάθωνται τοῦ νόμου σου κ τ ἑ ἀποκτείνει ἀποκτεινεῖ τούτους ὁ κύριος οὕς οἶς συγχωρεῖ ἐπί πολύ ἁμαρτάνειν ἐκ γάρ τούτου συμβαίνει λήθην γενέσθαι θεοῦ εἰς τό τέλος τοῖς ἀλλοιωθησομένοις ἔτι ἀλλοίωσίς ἐστιν ἡ μέν ἀπό τοῦ κρείττονος ἐπί τό χεῖρον ῥοπή ἡ δέ ἀπό τοῦ χείρονος ἐπί τί κρεῖττον μεταβολή ἡ δέ ἀπό τοῦ μέσου ἐπί τό κρεῖττον ἤ ἐπί τό χεῖρον ῥοπή περί ψυχήν δέ λογικήν συμβαίνουσιν αὗται αἱ ἀλλοιώσεις συνέσεισας τήν γῆν καί συνετάραξας αὐτήν ἴασαι τά συντρίμματα αὐτῆς ὅτι ἐσαλεύθη τῶν σεισμῶν οἱ μέν εἰσι εἰσιν χασματίαι οἱ δέ βρασματίαι οἱ δέ ἐπίκλινται οἱ δέ βρασματίαι οἱ δέ ἐπίκλινται ἐπικλίνται οἱ δέ μυκηματίαιἐνταῦθα μυκηματίαι ἐνταῦθα δέ τήν μεταβολήν τήν ἐπί τῆς τῶν ἐπί γῆς πραγμάτων συσσείσεις ὠνόμασεν ἐμός ἐστιν γαλαάδ καί ἐμός ἐστιν μανασσῆς καί εφραίμ κραταίωσις τῆς κεφαλῆς μου ἰούδας βασιλεύς μου μωάβ λέβης τῆς ἐλπίδος μου ἐπί τήν ἰδουμαίαν ἐκτενῶ τό ὑπόδημά μου γαλαάδ μετοικία σοφοῦ μαρτυρίας μανασσῆς ἐπιλογισμός ἐκλήθη ἰούδας ἐξομολογούμενος μωάβ ἐκ πατρός ἰδουμαία σιωπή σιωπῶντα πυρρά αἱματούμενοι ἤ γήϊνοι εἰσάκουσον ὁ θεός τῆς δεήσεώς μου πρόσχες τῇ προσευχῇ μου δέησίς ἐστιν ἐλλείποντός τινος μεθ ἱκεσίας περί τοῦ ἐκείνου τυχεῖν ἀναπεμπομένη εὐχή πρόσχες τῇ προσευχῇ μου προσευχή δέ ἐστιν ἡ μετά δοξολογίας περί μειζόνων μεγαλοφυέστερον ἀναπεμπομένη ὑπ αὐτοῦ ἀπό τῶν περάτων τῆς γῆς πρός σέ ἐκέκραξα γ πῶς ἐν τῇἰουδαίᾳ τῇ ἰουδαίᾳ ὤν ὁ δαυίδ λέγειἀπό λέγει ἀπό τῶν περάτων τῆς γῆς πρός σέ ἐκέκραξα ἤ τάχα ἐξελθών τῆς κακίας τήν κακίαν νῦν τροπικῶς γῆν ὀνομαζομένης ὀνομαζομένην ταῦτά φησιν ἐν πέτρᾳ ὕψωσάς με ἡ δέ πέτρα ἦν ὁ χριστός ἔδωκας κληρονομίαν τοῖς φοβουμένοις τό ὄνομά σου κληρονομίαν λέγει γνῶσιν θεοῦ ἡμέρας ἐφ ἡμέρας βασιλέως προθήσεις διαμενεῖ εἰς τόν αἰῶνα ἐνώπιον τοῦ θεοῦἔλεος ἔλεος καί ἀλήθειαν αὐτοῦ τίς ἐκζητήσει αὐτῶν τίς γάρ φησί τόν περί προνοίας καί κτίσεως κρίσεως λόγον ἐξιχνιάσει οὕτως ψαλῶ τῷ ὀνόματί σου εἰς τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος τοῦ ἀποδοῦναί με τάς εὐχάς μου ἡμέραν ἐξ ἡμέρας ὁ ὑπισχνούμενος καί μή ἀποδιδούς τάς εὐχάς τῷ θεῷ οὐκ ἐστίν ἔστίν ἐν ἡμέρᾳ τῇ οὔσῃ ἐξ ἡμέρας πρώτη γάρ ἡμέρα ἐστί ἐστίν τό ἐκκλῖναι ἀπό κακοῦ δευτέρα τό ποιῆσαι τό ἀγαθόν οὐχί τῷ θεῷ ὑποταγήσεται ἡ ψυχή μου κ τ ἑ πᾶς ὁ ὑποτασσόμενός τινι τά αὐτά ἐκείνῳ φρονεῖ καί εἰ κατά τόν παῦλον πάντες ὑποταγησόμεθα τῷ χριστῷ πάντες τά αὐτά χριστῷ φρονήσωμεν φρονήσομεν πλήν τήν τιμήν μου ἐβουλεύσαντο ἀπώσασθαι τιμή ψυχῆς λογικῆς ἀρετή καί γνῶσις θεοῦ ὅτι παρ αὐτοῦ ἡ ὑπομονή μου ὅτι σύ εἶ ἡ ὑπομονή μου κύριε πλήν μάταιοι οἱ υἱοί ἀνθρώπων ψευδεῖς οἱ υἱοί τῶν ἀνθρώπων ἐν ζυγοῖς τοῦ ἀδικῆσαι αὐτοί ἐκ ματαιότητος ἐπί τό αὐτό κ τ ἑ μάταιοί εἰσιν οἱ τοῖς ματαίοις καί φθαρτοῖς τοῦ αἰῶνος τούτου προσκαθεζόμενοι πράγμασι οὐ ψεύδομαι προσκαθεζόμενοι πράγμασιν ψευδεῖς οἱ υἱοί τῶν ἀνθρώπων ἐν ζυγοῖς τοῦ ἀδικῆσαι οἱ ψευδόμενοι περί τήν δικαιοσύνην αὐτή γάρ ζυγός ἐστι τῶν ἀρετῶν ψευδεῖς εἰσιν υἱοί ἐκ τοῦ πατρός τοῦ διαβόλου γεγεννημένοι γεγενημένοι πλοῦτος ἐάν ῥέῃ μή προστίθεσθε καρδίαν τοῦτο λεκτέον πρός τούς πλεονεκτοῦντας ant 322 ἅπαξ ἐλάλησεν ὁ θεός δύο ταῦτα ἤκουσα 13 ὅτι τό κράτος τοῦ θεοῦ καί σοί κύριε τό ἔλεος ὅτι σύ ἀποδώσεις ἑκάστῳ κατά τά ἔργα αὐτοῦ ̔ τόν λόγον τόν λόγον ὅν ἅπαξ ἐλάλησεν ὁ θεός τόν περί προνοίας καί κρίσεως ἔχοντα λόγον τοῦτο γάρ δηλοῦται ἐκ τῶν ἐπιφερομένων ῥητῶν ὅτι σύ ἀποδώσεις ἑκάστῳ κατά τά ἔργα αὐτοῦ τόν περί προνοίας καί κρίσεως ἔχων περιέχει λόγον τοῦτο γάρ δηλοῦται ἐκ τῶν ἐπιφερομένων ῥητῶν ὁ θεός ὁ θεός μου πρός σέ ὀρθρίζωἐδίψησέ σοι ἡ ψυχή μου ποσαπλῶς σοι ἡ σάρξ μου ἐν γῇ ἐρήμῳ καί ἀβάτῳ καί ἀνύδρῳ οὕτως ἐν τῷ ἁγίῳ ὤφθην σοι τοῦ ἰδεῖν τήν δύναμίν σου καί τήν δόξαν σου κ τ ἑ ὀρθρίζω πᾶς ὁ ἀποθέμενος τά ἔργα τοῦ σκότους καί ἐνδυσάμενος τά ὅπλα τοῦ φωτός ὀρθρίζει πρός τόν θεόν ὅτι κρεῖσσον τό ἔλεός σου ὑπέρ ζωάς τά χείλη μου ἐπαινέσουσί σε κ τ ἑ ἡ μέν ἡ μέν ζωή τοῦ ἀνθρώπου ζωή ἡ ἁγία γνῶσις ὑπάρχει τό δέ ἔλεος κυρίου ἡ τῶν γεγονότων θεωρία ἐστί ἐστίν πολλοί δέ ἡμῖν τοῦ αἰῶνος τούτου σοφοί καθυπέσχοντο γνώσεις ἀλλά κρεῖσσον τό ἔλεος κυρίου ὑπέρ ζωάς ἐκολλήθη ἡ ψυχή μου ὀπίσω σου κ τ ἑ εἰ ὁ κολλώμενος τῷ κυρίῳ ἕν πνεῦμά ἐστιν ἐκολλήθη δέ ὁ δαυΐδ δαυίδ τῷ κυρίῳ ἄρα ἕν ἕν ἄρα γέγονε πνεῦμα πνεῦμα δέ νῦν δέ τό πνεύμα τόν πνευματικόν ὀνομάζει σημαίνει ὡς καί ἡ μή περπερευομένη ἀγάπη τόν ἔχοντα τήν ἀγάπην δηλοῖ αὐτοί δέ εἰς μάτην ἐζήτησαν τήν ψυχήν μου εἰσελεύσονται εἰς τά κατώτατα τῆς γῆς κ τ ἑ ἵνα πιστεύσαντες σωθῶσιν τῷ κατελθόντι εἰς τά κατώτερα μέρη τῆς γῆς παραδοθήσονται εἰς χεῖρας ῥομφαίας μερίδες ἀλωπέκων ἔσονται τούς καταχθονίους δαίμονας νῦν ἀλώπεκας ὀνομάζει οἷς καί παραδίδονται πρός κόλασιν οἱ ἐπίγειοι δαίμονες εἰσάκουσον ὁ θεός τῆς φωνῆς μου κ τ ἑ ἀπό φόβου ἐχθροῦ ἐξελοῦ τήν ψυχήν μου ἐχθρός φόβος ἐστίν ἐστί ἤτοι ὁ παρά τοῦ ἐχθροῦ ἡμῖν ἐγγινόμενος ἤ ὁ ἐναντίος τῷ τοῦ χριστοῦ θάρσει θαρσεῖτε γάρ φησίν ἐγώ εἰμι μή φοβεῖσθε οἵ τινες οἵτινες ἠκόνησαν ὡς ῥομφαίαν τάς γλώσσας αὐτῶν αὐτή αὕτη ἡ ῥομφαία λόγος ἐστι ἐστί δαιμονιώδης χωρίζων ψυχήν τῆς σοφίας ἀρετῆς καί γνώσεως θεοῦ ἐξηρεύνησαν ἀνομίαν ἐξέλιπον ἐξερευνῶντες ἐξερευνήσει κ τ ἑ τήν ἐπίτασιν ἐνταῦθα τῆς κακίας σημαίνει προσελεύσεται ἄνθρωπος καί καρδία βαθεῖα κ τ ἑ καρδία βαθεῖά ἐστιν ἡ θεωρήσασα τό βάθος τοῦ πλούτου καί τῆς γνώσεως τοῦ θεοῦ εὐφρανθήσεται δίκαιος ἐν τῷ κυρίῳ καί ἐλπιεῖ ἐπ αὐτόν καί ἐπαινεθήσονται πάντες οἱ εὐθεῖς τῇ καρδίᾳ κ τ ἑ εὐφραίνει ἄδικον πλοῦτος φθαρτός τόν δέ δίκαιον γνῶσις θεοῦ εὐφρανθήσεται δίκαιος ἐν τῷ κυρίῳ καί ἐλπιεῖ ἐπ αὐτόν καί ἐπαινεθήσονται πάντες οἱ εὐθεῖς τῇ καρδίᾳ ἄφρων ἐλπίζει εἰς ἄνθρωπον ὁ δέ φρόνιμος ἐπί τῷ κυρίῳ πέποιθεν καί ἐπαινεσθήσονται πάντες οἱ εὐθεῖς τῇ καρδίᾳ καρδίαν εὐθεῖαν ἐπαινεῖ κύριος διεστραμμένην δέ ψυχήν ἀπώσεται ἀπ αὐτοῦ πρός σέ πᾶσα σάρξ ἥξει ἀντί τοῦ πᾶς ἄνθρωπος κατασκηνώσει ἐν ταῖς αὐλαῖς αὐτοῦ κ τ ἑ σου πλησθησόμεθα ἐν τοῖς ἀγαθοῖς τοῦ οἴκου σου αὐλή κυρίου γνῶσις θεοῦ ὁ δέ κατοικῶν ἐν αὐτῇ πλησθήσεται ἀγαθῶν ̓̔ο ὁ συνταράσσων τό κύτος τῆς θαλάσσης ἤχους κυμάτων αὐτῆς ἐπιτιμᾷ ὁ κύριος τῷ ἀνέμῳ καί τῇ θαλάσσῃ καί ποιεῖ γαλήνην μεγάλην ἄλλο ἄνεμος σφοδρός εξεγείρει κῦμα δαίμων δέ πονηρός ταράσσει ψυχήν ἄλλο ψυχή αδίκου κυμαίνεται πολλά καρδία δέ δικαίου γαληνιάσει διά παντός αβ διαπαντός ἐπεσκέψω τήν γῆν καί ἐμέθυσας αὐτήν ἐπλήθυνας τοῦ πλουτίσαι αὐτήν ὦ βάθος πλούτου καί σοφίας θεοῦ καί πάλιν καί πάλιν ἐν παντί ἐπλουτίσθητε ὁ παῦλός φησίν ἄλλο πλοῦτον τήν γνῶσιν λέγει ἐν παντί γάρ ἐπλουτίσθητε ἐν πάσῃ γνώσει φησίν ὁ ἀπόστολος ς ὁ ποταμός τοῦ θεοῦ ἐπληρώθη ὑδάτων ἡ γνῶσις ἡ τοῦ θεοῦ ἐπληρώθη φύσεων λογικῶν εἴπερ ποταμοί ῥέουσιν ὕδατος ζῶντος ἐκ τῆς κοιλίας τοῦ πιστεύσαντος χριστῷ ὕδατα δέ ἔθος λέγειν τῇ γραφῇ τάς φύσεις τάς λογικάς καί γάρ ὁ δαυίδ λέγει αἰνεῖν τά ὕδατα τά ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν τόν κύριον β καί ἀγαλλίασιν οἱ βουνοί περιζώσονται νῦν φύσεις λογικάς τροπικῶς βουνούς ὀνομάζει α ἐνεδύσαντο οἱ κριοί τῶν προβάτων ἐνεδύσαντο χριστόν καί σπλάγχνα οἰκτιρμοῦ οἰκτιρμῶν καί τά ἑξῆς εἴπατε τῷ θεῷὡς φοβερά τά ἔργα σου ἐν τῷ πλήθει τῆς δυνάμεώς σου ψεύσονταί σε οἱ ἐχθροί σου τῆςἰουδαίων ἀποπληξίας ἐνταῦθα κατηγορεῖ ὡς μηδέ τῶν θαυμάτων τῆς ὑπερβολῆς παρενεγκούσης αὐτούς εἰς τό πείθεσθαι πᾶσα ἡ γῆ προσκυνησάτωσαν κ τ ἑ ὁ ἀπιστήσας θεῷ ὑπέσχετο ἔχθραν ὁ δέ πιστεύσας αὐτῷ ἐψεύσατο αὐτήν σημεῖα κυρίου γεννῶσι πίστιν δυνάμεις δέ αὐτοῦ ἐπιστρέφουσι ψυχῆν ψαλάτωσαν τῷ ὀνόματί σου εὐθυμεῖ τις ἐν ὑμῖν ψαλλέτω ψαλέτω φησίν ὁἀπόστολος ὁ ἀπόστολος ὁ μεταστρέφων τήν θάλασσαν κ τ ἑ εἰς ξηράν οὐκ εἶπε εἶπεν ὁ μεταστρέψας ἀλλά μεταστρέφων ἀλλ ὁ μεταστρέφων κατά μέν γάρ τήν ἱστορίαν ἐπί τήνἰουδαίαν ἅπαξ ἐγένετο ἅπαξ γέγονε τοῦτο κατά δέ διάνοιαν ἀεί τοῦτο συμβαίνει ψυχάς τεταραγμένας ὑπό τῶν ἁλμυρῶν τοῦ βίου τούτου κυμάτων καί περιφερομένας παντί ἀνέμῳ τῇ διδασκαλίᾳ τῆς διδασκαλίας ἐπ ἀρετήν καί γνῶσιν μεταφέροντος θεοῦὁ σύμμαχος οὕτως μετέβαλε τήν θάλασσαν εἰς ξηράν ποταμόν διέβησαν ποδί μεταστρέφοντος τοῦ θεοῦ οἱ πικραίνοντες παραπικραίνοντες μή ὑψούσθωσαν κ τ ἑ ἐν ἑαυτοῖς παραπικραίνοντές εἰσιν οἱ δεδωκότες εἰς τό βρῶμα αὐτοῦ χολήν καί εἰς τήν δίψαν ποτίσαντες ὄξος τοῦ θεμένου τήν ψυχήν μου εἰς ζωήν κ τ ἑ τοῦ θεμένου εἰς ζωήν τόν εἰπόντα ἐγώ εἰμι ἡ ζωή φησίν ὁ χριστός διήλθομεν διά πυρός καί ὕδατος καί ἐξήγαγες ἡμᾶς εἰς ἀναψυχήν καί τῶν δαιμονιζομένων τῶν δαιμονιζόμενον τό πνεῦμα τό ἀκάθαρτον ἐν τοῖς εὐαγγελίοις ποτέ μέν ἔῤῥιψαν ἔρριπτεν εἰς τό πῦρ ποτέ δέ εἰς τό ὕδωρὕδωρ ὕδωρ ὕδωρ δέ καί πῦρ ἐναντία ἐστίν ἀλλήλοις πάσχουσι δέ καί τοῦτο μέχρι νῦν οἱ ἀκάθαρτοι ἄνθρωποι δειλιῶντες καί θρασυνόμενοι πολύθεοι ὄντες καί ἄθεοι ἐρῶντες αἰσχρῶς καί πάλιν μισοῦντες ὁλοκαυτώματα μεμυαλωμένα κ τ ἑ ἀνοίσω σοι μετά θυμιάματος καί κριῶν πᾶς ὁ ἔχων τό ἡγεμονικόν καθαρόν καί προσευχόμενος τῷ θεῷ οὗτος θυμίαμα μετά κριῶν κριοῦ προσφέρει θεῷ δεῦτε ἀκούσατε καί διηγήσομαι κ τ ἑ πάντες οἱ φοβούμενοι τόν θεόν μόνοι οἱ φοβούμενοι τόν θεόν ἀκούειν δύνανται διηγημάτων πνευματικῶν ἀδικίαν εἰ ἐθεώρουν ἐν καρδίᾳ μου κ τ ἑ μή εἰσακουσάτω κύριος οὐκ εἶπεν εἰ οὐκ ἐθεώρησα ἀλλ εἰ ἐθεώρουν ἀλλ οὐκ ἐθεώρουν τό μέν γάρ πρῶτον πρότερον ὀλιγοχρόνιον σημαίνει τόν πονηρόν λογισμόν τό δέ δεύτερον πολυχρονιώτερον εὐλογητός ὁ θεός ὅς οὐκ ἀπέστησε ἀπέστησεν τήν προσευχήν μου καί τό ἔλεος αὑτοῦ αὐτοῦ ἀπ ἐμοῦ κ τ ἑ τοῦ μή καθαράν ἔχοντος τήν καρδίαν ἀφίσταται ἡ καθαρά προσευχή εἰ δέ ἡ προσευχή καί τό ἔλεος δηλονότι διά γάρ τῆς προσευχῆς τόν ἔλεον αἰτοῦμεν παρά θεοῦ τοῦ γνῶναι ἐν τῇ γῇ τήν ὁδόν σου κ τ ἑ ἐν τῇ γῇ ὄντες ἔγνωμεν τήν ὁδόν τήν εἰποῦσαν ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός ἀναστήτω ὁ θεός κ τ ἑ καί διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροί αὐτοῦ καί φυγέτωσαν οἱ μισοῦντες αὐτόν ἀπό προσώπου αὐτοῦ ὁ μωϋσῆς μωσῆς φησιν ̓εξεγέρθητι ἐξεγέρθητι κύριε διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροί σου καί φυγέτωσαν φυγέτωσαν πάντες οἱ μισοῦντές σε ὡς ἐκλείπει καπνός κ τ ἑ ταῖς παραβολαῖς ἐμφαντικωτέραν τῶν ἐναντίων τήν ἀπώλειαν ἐργάσασθαι βουλέμενος ἐμνημόνευσε καί καπνοῦ καί κηροῦ αὕτη γάρ ἡ κηροῦ φύσις πυρί πλησιάζοντος τήκεσθαι καί ἀπόλλυσθαι οὕτως οὖν φησίν ἅπαντας αὐτούς ἀναλώσεις ὥσπερ τό πῦρ ἐκλιπέτωσαν τοῦτον τόν κηρόν ἄσατε τῷ θεῷ ψάλατε τῷ ὀνόματι αὐτοῦ καπνόν ἀποδιώκει τό πῦρ ὅ ἦλθεν ὁ κύριος βαλεῖν ἐπί τήν γῆν ὁδοποιήσατε τῷ ἐπιβηκότι ἐπιβεβηκότι ἐπί δυσμῶν κύριος ὄνομα αὐτῷ καί ἀγαλλιᾶσθε ἐνώπιον αὐτοῦ ἐπί δυσμῶν δυσμαί εἰσι φύσεις λογικαί ἐκπεσοῦσαι τοῦ τῆς δικαιοσύνης ἡλίου ταραχθήσονται ἀπό προσώπου αὐτοῦ τοῦ πατρός τῶν ὀρφανῶν καί κριτοῦ τῶν χηρῶν κ τ ἑ ὀρφανός ἐστιν ὁ στερηθείς διά κακίαν τοῦ ἐπουρανίου πατρός ἥν αὐτός ἑκών ἐπεσπάσατο ὁ θεός ἐν τόπῳ ἁγίῳ αὐτοῦ ὁ θεός κατοικίζει μονοτρόπους ἐν οἴκῳ τόπος θεοῦ ψυχή καθαρά διό καί ἐπιφέρει ὁ θεός κατοικίζει μονοτρόπους ἐν οἴκῳ ωσπερ ἐξάγων πεπεδημένους ἐν ἀνδρείᾳ ὥσπερ τούς πεπεδημένους ἐξάγει ἐν ἀνδρείᾳ οὕτως καί τούς ἀδίκους ἐξάγει ἐν δικαιοσύνῃ καί τούς ἄφρονας ἐν φρονήσει ὁ θεός ἐν τῷ ἐκπορεύεσθαί σε ἐνώπιον ἀπό προσώπου τοῦ λαοῦ σου ἐν τῷ διαβαίνειν σε τήν ἔρημον κ τ ἑ θεοῦ τοῦ σινᾶ τοῦ ἐν τῷ σινᾷ φανέντος καί ἠσθένησεν σύ δέ κατηρτίσω αὐτήν ἐπειδή ἠσθένησε σύ κατηρτίσω αὐτήν τά ζῶά ζῷά σου κατοικοῦσιν ἐν αὐτῇἡτοίμασας ἐν τῇ χρηστότητί σου τῷ πτωχῷ κ τ ἑ ζῶα αὐτῇ ζῷα νῦν λέγει φύσεις λογικάς ἀλογωτέρας οὔσης καταστάσεως ἐάν κοιμηθῆτε ἀναμέσον ἀνά μέσον τῶν κλήρων πτέρυγες περιστερᾶς περιηργυρωμέναι καί τά μετάφρενα αὐτῆς ἐν χλωρότητι χρυσίου κ τ ἑ τούς κλήρους καί τάς πτέρυγας οἱ μέν εἰρήκασι παλαιάν καί καινήν διαθήκην οἱ δέ πρᾶξιν καί θεωρίαν ἄλλοι δέ γνῶσιν σωμάτων καί ἀσωμάτων ἕτεροι δέ γνῶσιν θεοῦ καί τοῦ ἀποσταλέντος ὑπ αὐτοῦ χριστοῦ ἐν τῷ διαστέλλειν τόν ἐπουράνιον βασιλεῖς ἐπ αὐτῆς κ τ ἑ βασιλεῖς εἰσιν ἤτοι οἱ ὑποτάξαντες τά πάθη ἥ ἤ οἱ τῆς θεωρίας τῶν γεγονότων τετυχηκότες λέγονται δέ βασιλεῖαι καί αὐτά τά χαρίσματα τοῦ πνεύματος τοῦ ἁγίου καθ ἅ βασιλεύειν λέγονται οἱ μέτοχοι αὐτῶν τό ἅρμα τοῦ θεοῦ μυριοπλάσιον ἅρμα θεοῦ ψυχαί καθαραί ἐφ ἅς ἐπιβαίνει ἐπέβη γάρ ἐπί χερουβίμ καί ἐπετάσθη ἀναβάς ἀνέβης εἰς ὕψος ᾐχμαλώτευσας αἰχμαλωσίαν ἔλαβες δόματα ἐν ἀνθρώπῳ αἰχμαλωσία ἐστί χριστοῦ φύσεως λογικῆς φύσεων λογικῶν ἀπό κακίας καί ἀγνωσίας ἐπ ἀρετήν καί γνῶσιν ἐπάνοδος bis ὁ παῦλός φησι περί τοῦ χριστοῦ ̓αναβάς ἀναβάς εἰς ὕψος ᾐχμαλώτευσεν αἰχμαλωσίαν καί ἔδωκεν δόματα εν̓ ἀνθρώποις ἐν ἀνθρώποις δόματα λέγων τά χαρίσματα τοῦ πνεύματος του ἁγίου πλήν ὁ θεός συνθλάσει κεφαλάς ἐχθρῶν αὑτοῦ κορυφήν τριχός διαπορευομένων ἐν πλημμελείαις αὐτῶν κ τ ἑ κεφαλαί ἐχθρῶν κεφαλαί εἰσιν τά πρώτως ἐκ τῶν δαιμόνων ἐπισυμβαίνοντα νοήματα τῇ ψυχῇ ὅπως ἄν βαφῇ ὁ ποῦς σου ἐν αἵματι ἡ γλῶσσα τῶν κυνῶν σου ἐξ ἐχθρῶν παρ αὐτοῦ ποῦς χριστοῦ ὁ ἐκ μαρίας ἄνθρωπος γεννηθείς ὅστις διά τοῦ πάθους ἐβάφη τῷ αἵματι ὅπερ αἷμα κωλύουσιν ἡμᾶς πίνειν οἱ ἐχθροί πίνειν κύνας ἡμᾶς ἀεί βουλόμενοι εἶναι καί μηδέποτε εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν οἴδασιν οἴδασι γάρ ὅτι οἱ τρώγοντες τοῦ χριστοῦ τάς σάρκας καί πίνοντες αὐτοῦ τό αἷμα ἐν αὐτῷ μένουσιν καί αὐτός ἐν αὐτοῖς εκεῖ ἐκεῖ βενιαμίν νεώτερος κ τ ἑ ἐν ἐκστάσει περί παύλου φασί τοῦτο προφητεύει ἀπό τοῦ ναοῦ σου ἐπίἱερουσαλήμ τοῦτό φασι προφητεύεσθαι σοι οἴσουσι οἴσουσιν βασιλεῖς δῶρα κ τ ἑ ὁ παῦλος οὐ μόνον αὐτός ἑαυτόν προσῆγε προσῆγεν θεῷ ἀλλά γάρ καί ἄλλους διά τῆς διδασκαλίας προσέφερε προσέφερεν τῷ θεῷ τοῦ ἐγκλεισθῆναι ἀποκλεισθῆναι τούς δεδοκιμασμένους τῷ ἀργυρίῳ κ τ ἑ τοῦ χωρισθῆναι τούς δεδοκιμασμένους ὡς ἀργύριον ἥξουσι πρέσβεις ἐξ αἰγύπτου αἰθιοπία προφθάσει χεῖρα αὐτῆς τῷ θεῷ κ τ ἑ τήν μέν διάθεσιν τῆς κακίας διά τῶν αἰγυπτίων ᾐνίξατο τήν δέ ἕξιν διά τῶν αἰθιόπων δεδήλωκεν αἱ βασιλεῖαι τῆς γῆς ᾄσατε τῷ θεῷ ψάλατε τῷ κυρίῳ διάψαλμα τό διάψαλμα κεῖται διά τόἰδού τό ἰδού δώσει τῇ φωνῇ αὐτοῦ φωνήν δυνάμεως ψάλατε τῷ θεῷ τῷ ἐπιβεβηκότι ἐπί τόν οὐρανόν τοῦ οὐρανοῦ κατά ἀνατολάς πρότερον μέν φησι ὁ̔δοποιήσατε ὁδοποιήσατε τῷ ἐπιβεβηκότι ἐπί δυσμῶν νῦν δε νῦν δε ψάλατε τῷ ἐπιβεβηκότι ἐπι τόν οὐρανόν τοῦ οὐρανοῦ κατά ἀνατολάς ὁ γάρ καταβάς αὐτός ἐστι καί ὁ ἀναβάς ὑπεράνω πάντων τῶν οὐρανῶν ἵνα πληρώσῃ τά πάντα δότε δόξαν τῷ θεῷ ἐπί τόνἰσραήλ ἡ μεγαλοπρέπεια αὐτοῦ καί ἡ δύναμις αὐτοῦ ἐν νεφέλαις κ τ ἑ νεφέλας λέγει νῦν ἁγίας δυνάμεις ̓εντελοῦμαι ἐντελοῦμαι γάρ φησί ταῖς νεφέλαις τοῦ μή βρέξαι ἐπ αὐτούς ὑετόν καί ἔσται λιμός οὐ λιμός ἄρτου οὐδέ δίψα ὕδατος ἀλλά λιμός τοῦ ἀκοῦσαι λόγον κυρίου οἶμαι δέ αὐτόν νεφέλας λέγειν τούς ἀγγέλους αὐτοί γάρ εἰσιν οἱ διδάσκοντες ἡμᾶς σῶσόν με ὁ θεός ὅτι εἰσήλθοσαν ὕδατα ἕως ψυχῆς μου κ τ ἑ ὕδατα λέγει τούς λογισμούς καί τούς πειρασμούς τούς εἰσερχομένους εἰς τήν ψυχήν ἐνεπάγην εἰς ἰλύν βυθοῦ καί οὐκ ἔστιν ὑπόστασιςἦλθον εἰς τά βάθη τῆς θαλάσσης καί καταιγίς κατεπόντισέ με κ τ ἑ ὑπόστασις οὐδέν τοιοῦτον εὑρίσκομεν παθόντα τόν δαυΐδ δαυίδ ἐν ταῖς ἱστορίαις εἰ δέ ἐπί τόν σωτῆρα ἀναφέρεται ὁ ψαλμός διά τό ̔ο ὁ ζῆλος τοῦ οἴκου σου κατέφαγέ με κατέφαγέν με οὐδέ ἐπί τοῦ σωτῆρος αὐτοῦ ἔγνωμεν τοιοῦτό τι γεγονός ἐπληθύνθησαν ὑπέρ τάς τρίχας τῆς κεφαλῆς μου οἱ μισοῦντές με δωρεάν ἐκραταιώθησαν οἱ ἐχθροί μου οἱ ἐκδιώκοντές με ἀδίκωςἅ οὐχ ἥρπασα τότε ἀπετίννυον κ τ ἑ ἐντεῦθεν ἐντεῦθεν ὡς οἶμαι δυνατόν γνῶναι τό πλῆθος τῶν δαιμόνων ἅ οὐχ ἥρπασα τότε ἀπετίννυον οὐδένα τῶν ἀνθρώπων ἄκοντα ἁρπάζει ὁ θεός εἰ γάρ ἥρπαζεν οὐκ ἄν ἔλεγε ἔλεγεν δεῦτε πρός μέ πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς καί ̓εάν καί τό ἐάν θέλητε καί εἰσακούσησθέ εἰσακούσητέ μου τά ἀγαθά τῆς γῆς φάγεσθε ἡρπάγη δέ ὁ παῦλος ἕως τρίτου οὐρανοῦ ἤδη ἑαυτόν ἐπιδεδωκώς τῷ θεῷ ὁ θεός σύ ἔγνως τήν ἀφροσύνην μου καί αἱ πλημμέλειαί μου ἀπό σοῦ οὐκ ἐκρύβησαν κ τ ἑ ε οὐ πάντων τήν ἀφροσύνην γινώσκει θεός ἀλλά τοῦ γενομένου γινομένου ἄφρονος διά τούς ἄφρονας καί τοῦ γενομένου γινομένου ἀνόμου διά τούς ἀνόμους καί τοῦ γενομένου γινομένου ἀσθενοῦς διά τούς ἀσθενεῖς ὅτι ὁ ζῆλος τοῦ οἴκου σου κατέφαγέ με καί οἱ ὀνειδισμοί τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπέπεσον ἐπ ἐμέ κ τ ἑ οὗτος ὁ στίχος τέθειται ἐν τοῖς εὐαγγελίοις ἐπί τοῖς ἐκβληθεῖσιν ἐκ τοῦ ἱεροῦ κολλυβισταῖς καί τραπεζίταις καί συνεκάλυψα ἐν νηστείᾳ τήν ψυχήν μου καί ἐγενήθη εἰς ὀνειδισμούς ἐμοί κ τ ἑ κάλυμμα τῆς ψυχῆς ἡ νηστεία κρύπτουσα τά πάθη αὐτῆς τουτέστιν ἐπιθυμίαν αἰσχράν καί θυμόν ἄλογονὁ ἄλογον ὁ τοίνυν μή νηστεύων γεγύμνωται ἀσχημονῶν καί εἰς ἐμέ ἔψαλλον οἱ πίνοντες τόν οἶνον κ τ ἑ οὗτος ὁ οἶνος θυμός ἐστι τῶν δρακόντων σῶσόν με ἀπό πηλοῦ ἵνα μή ἐμπαγῶ ῥυσθείην ἐκ τῶν μισούντων με καί ἐκ τοῦ βάθους τῶν ὑδάτων κ τ ἑ σκοπός οὐχ ὁ τυχών ἀλληγορῆσαι τά γεγραμμένα ἐπί τοῦ σωτῆρος ἡμῶν γεγονότα οἶμαι δέ ταῦτα πάντα ἐπί τῇ ἐν ᾅδου πορείᾳ λαμβάνεσθαι μή με καταποντισάτω καταιγίς ὕδατος μηδέ καταπιέτω με βυθός μηδέ συσχέτω ἐπ ἐμοῦ ἐμέ φρέαρ τό στόμα αὐτοῦ κ τ ἑ ἐνταῦθα φύσιν τινά λογικήν καταχθόνιον εἴρηκε φρέαρ ἐν ᾧ πολλαί τῶν ψυχῶν ἐμπεπτώκασιν σύ γάρ γινώσκεις τόν ὀνειδισμόν μου καί τήν αἰσχύνην μου καί τήν ἐντροπήν μου κ τ ἑ αἰσχύνεται δέ αἰσχύνεται ἐφ ἡμῖν ὁ ἀρχιερεύς ἡμῶν ὅς ἐστι χριστός ὁ διεληλυθώς τούς οὐρανούς ὀνειδιζόμενος ὑπό τῶν ἐναντίων πνευμάτων καί ἔδωκαν εἰς τό βρῶμά μου χολήν καί εἰς τήν δίψαν μου ἐπότισάν με ὄξος κ τ ἑ ταῦτα πάντα γέγονε κατά τόν καιρόν τοῦ σταυροῦ οἶνος τραπείς γεννᾷ ὄξος καί ἀρετή φθαρεῖσα τίκτει κακίαν γενηθήτω ἡ τράπεζα αὐτῶν ἐνώπιον αὐτῶν εἰς παγίδα καί εἰς ἀνταποδόσεις ἀνταπόδοσιν καί εἰς σκάνδαλον κ τ ἑ τράπεζα τῶνἰουδαίων τράπεζα τῶν ἰουδαίων ἐστίν ἡ παλαιά διαθήκη ἐν ᾗ σκανδαλίζονται τά περί χριστοῦ μή νοοῦντες αὕτη γάρ κηρύσσει χριστόν ἐσταυρωμένονἰουδαίοις μέν σκάνδαλον ἔθνεσι δέ μωρίαν γενηθήτω ἡ ἔπαυλις αὐτῶν ἠρημωμένη καί ἐν τοῖς σκηνώμασιν αὐτῶν μή ἔστω ὁ κατοικῶν κ τ ἑ δυν ατόν δυνατόν ταῦτα περί τοῦ ναοῦ τῶνἰουδαίων ἐκλαμβάνειν τῶν ἰουδαίων ἐκλαβεῖν καί περί τῆς πόλεως αὐτῶν προφητευόμενα πρόσθες ἀνομίαν ἐπί τήν ἀνομίαν αὐτῶν καί μή εἰσελθέτωσαν ἐν δικαιοσύνῃ σου κ τ ἑ πῶς γάρ δύνανται εἰσελθεῖν εἰς τήν δικαιοσύνην ἐσκοτισμένοι τούς ὀφθαλμούς ἐξαλειφθήτωσαν ἐκ βίβλου ζώντων βίβλος ζώντων ἡ γνῶσις ἡ τοῦ θεοῦ αφ ἧς ἐκπίπτουσιν οἱ ἀκαθάρτους ἔχοντες τάς καρδίας μακάριοι γάρ φησίν οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν θεόν ὄψονται τό δέ ἰδεῖν θεόν τό γνώσεως τῆς αὐτοῦ ἐστι καταξιωθῆναι καί μετά δικαίων μή γραφήτωσαν κ τ ἑ ἄδικος μετά δικαίου γράφεται ἐάν ἀπόσχηται τοῦ ἀποθῆται τό εἶναι ἄδικος καί ἀρέσει τῷ θεῷ ὑπέρ μόσχον νέον κέρατα ἐκφέροντα καί ὁπλάς κ τ ἑ τουτέστιν ὑπέρ τήν ἄλογον καί αἰσθητόν ἀναίσθητον θυσίαν ὅτι εἰσήκουσε εἰσήκουσεν τῶν πενήτων ὁ κύριος καί τούς πεπεδημένους αὐτοῦ οὐκ ἐξουδένωσεν κ τ ἑ γενώμεθα πένητες ἵν ὁ κύριος ἡμῶν ἐπακούσῃ αἰνεσάτωσαν αὐτόν οἱ οὐρανοί καί ἡ γῆ θάλασσα καί πάντα τά ἕρποντα ἐν αὐτοῖς κ τ ἑ τούς ἐπουρανίους καί ἐπιγείους λέγει ἐνταῦθα ὁμωνύμως τοῖς αὐτῶν κόσμοις τοιοῦτόν ἐστι καί τό οἱ οὐρανοί διηγοῦνται δόξαν θεοῦ θάλασσα καί πάντα τά ἕρποντα ἐν αὐτοῖς ὅτι ὁ θεός σώσει τήν σιών καί οἰκοδομηθήσονται αἱ πόλεις τῆς ιουδαίας ἆρα τά ἑρπυστικά ζῶα ἑρπηστικά ζῷα αἰνέσει σωζομένης τῆς σιών καί οἰκοδομουμένης τῆςἰουδαίας τῆς ἰουδαίας εἰ δέ τά ἕρποντα νοητῶς ῥητέον καί τά οἰκοδομούμενα δηλονότι νοητῶς ἐκληφθήτωσαν ὅτι ὁ θεός σώσει τήν σιών καί οἰκοδομηθήσονται αἱ πόλεις τῆςἰουδαίας κ τ ἑ ἐκληπτέον ψυχάς λογικάς λέγει πόλεις τῆςἰουδαίας τῆς ἰουδαίας αἰσχυνθείησαν καί ἐντραπείησαν οἱ ζητοῦντες ζητοῦντές μου τήν ψυχήν μου κ τ ἑ οἱ ἀόρατοι ἡμῶν πολέμιοι ζητοῦσι τήν ψυχήν ὑποχείριον θέλοντες λαβεῖν πρός κακίαν αὐτήν προτρεπόμενοι νβ ζητοῦσι οὗτοι ζητοῦσιν ἡμῶν τήν ψυχήν οἱ πρός κακίαν καί ἀγνωσίαν αὐτήν προτρεπόμενοι ἀποστραφείησαν παραυτικά παραυτίκα αἰσχυνόμενοι οἱ λέγοντές μοι εὖγε εὖγε τό εὖγε εὖγε οἱ δαίμονες λέγουσιν ἁμαρτάνουσιν ἡμῖνἔστιν ἁμαρανόντων ἡμῶν ἔστιν δ ὅτε καί γελῶτα πέμπουσιν γέλωτα ἐκπέμπουσιν ἐμπαίζοντες ἡμῖν καί λεγέτωσαν διαπαντός μεγαλυνθήτω ὁ θεός οἱ ἀγαπῶντες τό σωτήριόν σουἐγώ δέ πτωχός καί πένης καί ῥυστής μου εἶ σύ κύριε μή χρονίσῃς σου σωτήριον τοῦ θεοῦ καί πατρός ἐστιν ὁ χριστός ἐπί σοί κύριε ὁ θεός ἐπί σοί ἤλπισα μή καταισχυνθείην εἰς τόν αἰῶνα κ τ ἑ ἐα`ν ἐάν ἐν ταῖς θλίψεσιν ὑπομένωμεν οὐκ αἰσχυνθησόμεθα ἐν τῷ αἰῶνι τῷ μέλλοντι ̔η ἡ γάρ θλίψις ὑπομονήν κατεργάζεται ἡ δέ ὑπομονή δοκιμήν ἡ δέ δοκιμή ἐλπίδα ἡ δέ ἐλπίς οὐ καταισχύνει ὁ θεός μου ῥῦσαί με ἐκ χειρός ἁμαρτωλοῦ ἐκ χειρός παρανομοῦντος καί ἀδικοῦντος κ τ ἑ τόν σατανᾶν λέγει ἁμαρτωλόν καί παράνομον καί ἄδικον ἁμαρτωλόν μέν διά τήν χειρίστην ἕξιν παράνομον δέ διά τό παραβῆναι παραβαίνειν αὐτόν τόν φυσικόν νόμον αὐτοῦ ἄδικον δέ διά τό αὐτόν ἀποστερεῖν ἀποστερεῖν αὐτόν ἡμᾶς τῆς γνώσεως τοῦ θεοῦ πληρωθήτω τό στόμα μου αἰνέσεως ὅπως ὑμνήσω τήν δόξαν σου ὅλην τήν ἡμέραν τήν μεγαλοπρέπειάν σου κ τ ἑ ἐα`ν ἐάν μή πληρωθῇ ὁ νοῦς χάριτος θεοῦ ὑμνῆσαι τήν δόξαν τοῦ θεοῦ οὐ δύναται στόμα γάρ τῆς ψυχῆς τόν νοῦν ὠνόμασε ὠνόμασεν δόξαν δέ τόν υἱόν τοῦ θεοῦ λέγοντεςὁ οὗτος ὁ στίχος οὐκ ἔκειτο ἐν τῷ τετρασελίδῳ οὔτε παρά τοῖς οʹ οὔτε παρά τοῖς ἄλλοις ἐκδόταις λέγοντες ὁ θεός ἐγκατέλιπεν αὐτόν καταδιώξατε καί καταλάβετε αὐτόν ὅτι οὐκ ἔστιν ὁ ῥυόμενος ταύτας τάς φωνάς τέθεικεν ὡς ἀπό δαιμόνων λεγομένας ἐπί τοῖς ἐγκαταλειφθεῖσιν αἵ τινες αἵτινες οὐκ ἄν ἐῤῥήθησαν ἐῤῥέθησαν εἰ μή ἐγκατελείφθη ὁ ἄνθρωποςἔχομεν ἄνθρωπος ἔχομεν γάρ ἐν ταῖς βασιλείαις ὅτι κύριος ἀπέστη ἀπό σαούλ καί πνεῦμα πονηρόν παρά κυρίου ἔπειγε ἔπνιγε τόν σαούλ ἐγώ δέ διαπαντός ἐλπιῶ δυνατόν μέν διαπαντός αἰνεῖν τόν θεόν καί διαπαντός εὐλογεῖν καί διαπαντός σωφρονεῖν σωφροσυνεῖν καί δικαιοπραγεῖν πῶς δέ δυνατόν διαπαντός ἐλπίζεινὁ ἐλπίζειν ὁ γάρ ἐλπίζων διαπαντός οὐδέποτε τυγχάνει τοῦ πράγματος ἐκείνου οὗ ἐλπίζει τυχεῖν καί ὁ μέν ἐρεῖ τό διαπαντός οὐ κατά τοῦ πλάτους τῶν αἰώνων τεθεῖσθαι ἀλλά κατά τῆς ζωῆς τῆς αἰσθητῆςἕτερος αἰσθητῆς ἕτερος δέ καί κατά τοῦ πλάτους τῶν αἰώνων τό διαπαντός ἐκλείψεται ἐκλήψεται ἵν ᾖ τό πέρας τῆς ἐλπίδος ἡ γνῶσις τῆς ἁγίας τριάδος ὁ δέ τρίτος ἐρεῖ τεθεῖσθαι τό διαπαντός ἐπί τῆς ἁγίας τριάδος αὐτή αὕτη γάρ μόνη ἡ γνῶσίς ἐστιν ἀπέραντος ἕως ἄν ἀπαγγείλω τόν βραχίονά σουπάσῃ σου πάσῃ τῇ γενεᾷ τῇ ἐρχομένῃ βραχίων τοῦ θεοῦ ὁ χριστός ὁ θεός ἕως ὑψίστων ἅ ἐποίησας μεγαλεῖα εἰρηνοποιήσας διά τοῦ αἵματος αὐτοῦ τά ἐν οὐρανοῖς καί τά ἐπί γῆς καί ἐκ τῶν ἀβύσσων τῆς γῆς πάλιν ἀνήγαγές με ἄβυσσον νῦν ὠνόμασε ὠνόμασεν τό χωρίον τῶν καταχθονίων δαιμόνων εἰσί δέ τινες οἵ καί αὐτούς τούς δαίμονας ἀβύσσους λέγουσι διά τό ἀπέραντον τῆς κακίας αὐτῶν καί γάρ ἐγώ ἐξομολογήσομαι ἐξομολογήσομαί σοι ἐν σκεύει ψαλμοῦ τήν ἀλήθειάν σου κ τ ἑ ὁ θεός σκεῦος ψαλμοῦ ψυχή καθαρά εἰς σαλομών κ τ ἑ εἰς σαλομών τόν υἱόν δαυΐδ δαυίδ βίβλος γάρ γενέσεωςἰησοῦ γενέσεως ἰησοῦ χριστοῦ υἱοῦ δαυΐδ δαυίδ σαλομών γάρ ἑρμηνεύεται εἰρηνικός αὐτός γάρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν ἀναλαβέτω τά ὄρη εἰρήνην κ τ ἑ τῷ λαῷ σου μακάριοι γάρ οἱ εἰρηνοποιοί καί καταβήσεται ὡς ὑετός ἐπί πόκον καί ὡσεί σταγών ἡ σταγόνες στάζουσα ἐπί τήν γῆν κ τ ἑ ὡς ὑετός μέν ἐπί τά ἔθνη ὡς σταγόνες ἐπί τόνἰσραήλ δέ ἐπί τόν ἰσραήλ ἀνατελεῖ ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ δικαιοσύνη καί πλῆθος εἰρήνης ἕως οὗ ἀνταναιρεθῇ ἡ σελήνη κ τ ἑ ἀντί τοῦ μέχρι τῆς συντελείας σελήνης γάρ ἀναιρουμένης ἀναιρεῖται χρόνος χρόνου δέ ἀναιρεθέντος τέλος ἕξει ὁ αἰσθητός κόσμος δύναται δέ σελήνην λέγειν καί τήν ἀντικειμένην δύναμιν ὡς ἄρχουσαν τῆς νυκτός καί οἱ ἐχθροί αὐτοῦ χοῦν λείξουσι ἀντί τοῦ σπανιοῦσιν οἱ χοϊκοί ἐνώπιον αὐτοῦ προσπεσοῦνται προπεσοῦνται αἰθίοπες καί οἱ ἐχθροί αὐτοῦ χοῦν λείξουσι λείξουσιν ἀντί τοῦ σπανιοῦσιν οἱ χοϊκοί βασιλεῖς θαρσίς καί αἱ νῆσοι κ τ ἑ δῶρα προσοίσουσιν βασιλεῖςἀράβων βασιλεῖς ἀράβων καί σαβα σαβᾶ δῶρα προσάξουσιν θαρσεῖς θαρσείς ἔθνος αἰθιοπικόν ἐστιν ἔτι δέ τό θαρσεῖς σημαίνει τό χρῶμα τό ὑακίνθινον ὡς παρά τῷ προφήτῃ ἔχομεν ὁμοίωμα αὐτῶν ὡς θαρσεῖς θαρσείς σημαίνει δέ παρά τῷἰωνᾷ τῷ ἰωνᾷ καί ταρσόν τήν πόλιν σαβά δέ πόλις τῆςἰνδίας πόλις τῆς ἰνδίας ἀφ ἧς ἦλθεν ἡ βασίλισσα νότου πρός σαλομῶντα θαρσεῖς σαλομών θαρσείς δέ ἑρμηνεύεται κατάσκοποι κατασκοπή εὐφροσύνης καί χαρᾶς πάντα τά ἔθνη δουλεύσουσιν αὐτῷ κ τ ἑ εἰ δουλεύσουσιν αὐτῷ πάντα τά ἔθνη δουλεύσουσι πάντως καί αὐτῷ δηλονότι καί τά ἔθνη τά τούς πολέμους ἔχοντα θέλοντα εἰ δέ τοῦτο πᾶσα ἄρα φύσις ἡ φύσις ἡ λογική δουλεύσει τῷ χριστῷ καί τοῦτό ἐστι ἐστιν τό παρά τῷ παύλῳ εἰρημένον ὅτι αὐτῷ τοῦ παύλου εἰρημένον κάμψει πᾶν γόνυ ἐπουρανίων καί ἐπιγείων καί καταχθονίων ἐκ τόκου καί ἐξ ἀδικίας λυτρώσεται τάς ψυχάς αὐτῶν καί ἔντιμον τό ὄνομα αὐτῶν ἐνώπιον αὐτοῦ τήν μέν κατά διάνοιαν ἁμαρτίαν ἀδικίαν ὠνόμασεν τήν δέ κατ ἐνέργειαν ἁμαρτίαν τόκον καί τοκιζόμεθα μέν ἁμαρτάνοντες ἀδικούμεθα δέ ἐννοοῦντες διό πρότερον τόν τόκον περιερεῖ περιαιρεῖ ὕστερον δέ καί τήν ἀδικίαν αὐτήν δεῖ γάρ πρῶτον ἀπέχεσθαι τῆς ἁμαρτίας τῆς κατ ἐνέργειαν εἶτα τῆς κατ ἔννοιαν ἡμῖν γενομένης καί ζήσεται καί δοθήσεται αὐτῷ ἐκ τοῦ χρυσίου τῆςἀραβίας κ τ ἑ ζῇ χριστός τῆς ἀραβίας χριστός ζῇ ἐν τοῖς δεχομένοις αὐτόν ζῶ γάρ φησίν γάρ φησί παῦλος οὐκέτι ἐγώ ζῇ δέ ἐν ἐμοί χριστός καί προσεύξονται περί αὐτοῦ διαπαντός ὅλην τήν ἡμέραν εὐλογήσουσιν αὐτόν κ τ ἑ λέγοντες τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν τό καθ ἡμέραν ὑπεραρθήσεται ὑπέρ τόν λίβανον ὁ καρπός αὐτοῦ κ τ ἑ λίβανον λέγει πολλαχοῦ τό ὄρος καί τόν ναόν καί τούς υἱούςἰσραήλ καρπός υἱούς ἰσραήλ καρπός τοῦ χριστοῦ τά πιστεύσαντα ἔθνη καί ὑψωθέντα ἐπί θεοσεβείᾳ ὑπέρ τόνἰσραήλ ὅν νῦν τροπικῶς λίβανον καλεῖ πάντα τά ἔθνη μακαριοῦσιν αὐτόν κ τ ἑ εἴρηκεν εὐλογητός κύριος ὁ θεός ὁ θεός ισραήλ ὁ ποιῶν θαυμάσια μόνος ὁ παῦλός φησιν ̔ο ὁ μακάριος καί μόνος δυνάστης ὅτι ἐζήλωσα ἐν ἐπί τοῖς ἀνόμοις εἰρήνην ἁμαρτωλῶν θεωρῶν κ τ ἑ εἰρήνην νῦν τήν εὔροιαν τοῦ αἰσθητοῦ βίου ὠνόμασεν ὅτι οὐκ ἔστιν ἀνάνευσις ἐν τῷ θανάτῳ αὐτῶν κ τ ἑ ἀνάνευσιν λέγει τήν μνήμην τοῦ θανάτου ὅθεν ὁ σύμμαχος οτι ὅτι οὐκ ἐνεθυμοῦντο περί τοῦ θανάτου ἑαυτῶν πεποίηκεν περιεβάλοντο ἀδικίαν καί ἀσέβειαν αὐτῶν κ τ ἑ ἡ μέν ἀδικία ἐν τῷ κακῷ βίῳ θεωρεῖται ἡ δέ ἀσέβεια ἐν τοῖς ψευδέσι δόγμασι ἔθεντο εἰς οὐρανόν τό στόμα αὐτῶνκαί αὐτῶν καί ἡ γλῶσσα αὐτῶν διῆλθεν ἐπί τῆς γῆς εταξαν ἔταξαν φησί βλασφημεῖν μέν θεόν ἀνθρώπους δέ ἀδικεῖν καί ἡμέραι πλήρεις εὑρεθήσονται αὐτοῖς καί ἀβραάμ ἀπέθανε πρεσβύτης καί πλήρης ἡμερων ἡμερῶν καί εἶπαν πῶς ἔγνω ὁ θεός ζητήσεις τοῦτό πως τοῦτο πῶς καί εἰ ἔστι γνῶσις ἐν τῷ ὑψίστῳ τό εἰ ἔστι γνῶσις ἐν τῷὑψίστῳ τῷ ὑψίστῳ ἀντί τοῦ εἰ γινώσκει ὁ κύριος καί ἐφορᾷ τά ἀνθρώπινα καί ἐγενόμην μεμαστιγωμένος ὅλην εἶπα ἄρα ματαίως ἐδικαίωσα τήν ἡμέραν καρδίαν μου καί ἐνιψάμην ἐν ἀθῴοις τάς χεῖράς μου ἀντί τοῦ καθαρός ἐγενόμην εἰ ἔλεγον διηγήσομαι οὕτως ζητήσεις καί τοῦτο καί ὑπέλαβον τοῦ γνῶναι τοῦτο καί ἐπείρασα τοῦ γνῶναι κόπος ἐστίν ἐναντίον μου κόπος ἐστί τοῦ γνῶναι τόν λόγον τόν περί προνοίας ἕως εἰσέλθω εἰς τό ἁγιαστήριον τοῦ θεου ὅταν εἰσέλθωμεν εἰς τό ἁγιαστήριον τοῦ θεοῦ τό τηνικαῦτα τόν λόγον τόν περί προνοίας γνωσόμεθα κύριε ἐν τῇ πόλει σου τήν εἰκόνα αὐτῶν ἐξουδενώσεις κ τ ἑ εἰκών ἐστι τοῦ ἁμαρτωλοῦ ὁ παλαιός ἄνθρωπος ὁ φθειρόμενος κατά τάς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης ὅν ἐξουδενεῖ διά τῆς αὐτοῦ γνώσεως ὅτι ἐξεκαύθη ἡ καρδία μου καί οἱ νεφροί μου ἠλλοιώθησαν καρδίαν μέν λέγει τό διανοητικόν νεφρούς δέ τό παθητικόν ἀφ οὗ τίκτεται τό τε ἐπιθυμητικόν καί τό θυμικόν καί ἐγώ διαπαντός μετά σοῦ μετά θεοῦ λέγεται εἶναι πρῶτος μέν ὁ τήν ἁγίαν γινώσκων τριάδα καί μετ αὐτόν ὁ τούς λόγους τούς περί τῶν νοητῶν θεωρῶν τρίτος δέ πάλιν ὁ καί αὐτά τά ἀσώματα βλέπων καί πάλιν τέταρτος ὁ τήν θεωρίαν ἐπιστάμενος τῶν αἰώνων ὁ δέ τήν τῆς ψυχῆς ἀπάθειαν κεκτημένος πέμπτος ἄν συγκαταχθείη τούτοις συγκαταταχθείη δικαίως τί γάρ μοι ὑπάρχει ἐν τῷ οὐρανῷκαί οὐρανῷ καί παρά σοῦ τί ἐθέλησα ἐπί τῆς γῆς οἱ τῶν ἐπουρανίων προτιμῶντες τά ἐπίγεια τοῦτο λεγέτωσαν ἐνταῦθα γάρ εἰ καί μή τῷ λόγῳ τοῦτο ὁμολογοῦμεν ἀλλά γοῦν διά τῶν ἔργων τοῦτο δεικνύομεν ἐξέλιπεν ἡ καρδία μου καί ἡ σάρξ μου ὁ θεός τῆς καρδίας μου καί ἡ μερίς μου ὁ θεός εἰς τόν αἰῶνα κ τ ἑ ἀπό τῶν βιωτικῶν δηλαδή καί ἀνθρωπίνων πράξεων ὅταν γάρ ἐκεῖθεν ἐκλίπῃ τουτέστιν ἁπάντων ἀναχωρήσῃ τότε μερίδα τόν θεόν εἰς τόν αἰῶνα ἕξει καί ἡ μερίς μου ὁ θεός εἰς τόν αἰῶνα κ τ ἑ μερίς τοῦ δικαίου ἐστίν ἡ γνῶσις ἡ τοῦ θεοῦ ἐξωλόθρευσας ἐξωλέθρευσας πάντα τόν πορνεύοντα ἀπό σοῦ κ τ ἑ οὗτος πορνεύει ἀπό θεοῦ ὁ ἐπιδεδωκώς ἑαυτόν τῇ τῶν δαιμόνων λατρείᾳ ὡς ὅσα ἐπονηρεύσατο ὁ ἐχθρός ἐν δρυμῷ ξύλων ἀξίναις ἐξέκοψαν τάς θύρας αὐτῆς κ τ ἑ ταῦτα πάντα πεπλήρωται τοῖς ἁγίοις σου καί ἐνεκαυχήσαντο οἱ μισοῦντές σε ἐν τῇ τῶνἱεροσολύμων ἁλώσει ὥσπερἰώσηπος ἱστορεῖ καθένα διηγούμενος τῶν πεπραγμένων μέσῳ τῆς ἑορτῆς σου ἔθεντο τά σημεῖα αὐτῶν σημεῖα καί οὐκ ἔγνωσαν ὡς εἰς τήν εἴσοδον ὑπεράνω ἀπό τῶνἰωσήπου ὡς ἐν δρυμῷ ξύλων ἀξίναις ἐξέκοψαν τάς θύρας αὐτῆς ἐπί τό αὐτό ἐν πελέκει καί λαξευτηρίῳ κατέρραξαν αὐτήν ἐνεπύρισαν ἐν πυρί τό ἁγιαστήριόν σου ταῦτα πάντα πεπλήρωται ἐν τῇ τῶν ἱεροσολύμων ἁλώσει ἅπερ ἰώσηπος ἱστορεῖ καθ ἕνα διηγούμενος τῶν πεπραγμένων ἀπό τῶν ἰωσήπου περί τῆς ἁλώσεως λεγομένων καιομένου δέ τοῦ ναοῦ καί τῶν περίξ πέριξ ἁπάντων οἱῥωμαῖοι οἱ ῥωμαῖοι κομίσαντες τάς σημαίας εἰς τό ἱερόν κατά καί θέμενοι τῆς ἀνατολικῆς πύλης ἄντικρυς ἔθεσαν αὐτάς ἄντικρυ ἔθυσαν τε αὐταῖς αὐτόθι καί τόν τῖτον τίτον μετά μεγιστῶν μεγίστων εὐφημιῶν ἀνέφηναν αὐτοκράτορα ἐνεπύρισαν ἐν πυρί τό ἁγιαστήριόν σου ἀπέφηναν αὐτοκράτορα εἰς τήν γῆν ἐβεβήλωσαν τό σκήνωμα τοῦ ὀνόματός σου κ τ ἑ σκήνωμα τοῦ ὀνόματος τοῦ θεοῦ ἐστιν ὁ νοῦς ὅστις βεβηλοῦται γήϊνος ἀντί ἐπουρανίου γενόμενος γινόμενος ἵνα τί ἀποστρέφεις τήν χεῖρά σου καί τήν δεξιάν σου ἐκ μέσου τοῦ κόλπου σου εἰς τέλος χριστός ἐστι δεξιά τοῦ πατρός ὁ ὤν εἰς τόν κόλπον τοῖς κόλποις τοῦ πατρός ὁ δέ θεός βασιλεύς ἡμῶν πρό αἰῶνος εἰργάσατο σωτηρίαν ἐν μέσῳ τῆς γῆς ἐντεῦθεν λαβόντες τινές ἀνεφήναντο τά ἱεροσόλυμα ὀμφαλόν εἶναι τῆς γῆς σύ ἐκραταίωσας ἐν τῇ δυνάμει σου τήν θάλασσαν σύ συνέτριψας τάς κεφαλάς τῶν δρακόντων ἐπί τοῦ ὕδατος κεφαλαί τῶν δρακόντων εἰσίν τά πρῶτα κατά τήν διάνοιαν συνιστάμενα φαῦλα νοήματα συνέτριψαν δέ αὐτά δι ὧν ἔλεγενἐῤῥήθη ἔλεγεν ἐρρήθη τοῖς ἀρχαίοις οὐ μοιχεύσετε μοιχεύσεις ἐγώ δέ λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ βλέπων γυναῖκα ἐμβλέψας γυναικί πρός τό ἐπιθυμῆσαι αὐτήν ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτήν ἐν τῇ καρδίᾳ καί πάλιν ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις οὐ φονεύσεις ἐγώ δέ λέγω ὑμῖν οὐ ὀργισθήσῃ ὅλως καί ἐπί τῶν ἄλλων ὡσαύτως σύ κατηρτίσω ἥλιον διέρρηξας πηγάς καί χειμάρρους ζητήσεις τίνας φησίν πηγάς καί χειμάρρους σύ κατηρτίσω φαῦσιν καί φαῦσιν ἥλιον φαῦσιν νῦν τήν σελήνην ὠνόμασε ὠνόμασεν σύ ἐποίησας πάντα τά ὅρια τῆς γῆς θέρος καί ἔαρ σύ ἐποίησας κ τ ἑ ἔπλασας αὐτά διά τί παρῆκε τό μετόπωρον καί τόν χειμῶνα φασί τοίνυν ἀντικεῖσθαι τό μέν θέρος τῷ μετοπώρῳ τόν δέ χειμῶνα τῷ ἔαρι καί τό μέν ἔαρ ἐστί καιρός γενέσεως τό δέ θέρος καιρός τελειώσεως ὅρα δέ μή οὕτως ἐρρέθη φασί τοίνυν ἀντικεῖσθαι τό μέν μετόπωρον τῷ ἤρι τόν δέ χειμῶνα τῷ θέρει τά κακά καί ἀναφαιρετικά τῶν ἀγαθῶν ἅπερ καί παρῆκε φησίν ὁ ψαλός ὡς τοῦ θεοῦ αὐτά μή πεποιηκότος ἀναγωγικῶς δηλονότι νοούμενα καί τά ἑξῆς δέ τοῦ σχολίου εὑρίσκεται ἁρμόζοντα εἰ μή τι βαθύτερον ἡμᾶς λανθάνει ἐν τῷ τόπῳ οἷα τά πολλά ἐστι τοῦ ἁγίου διό οὐ πρός ἀθέτησιν τοῦ κειμένου ἀλλά πρός ἀκριβῆ ἐπίσκεψιν ταῦτα παρεθήκαμεν ὡς ἐνδεχομένου καί κατά σφάλμα τοῦτο συμβῆναι τοῦ μεταγράψαντος καθώς καί ἐν τῇ θείᾳ ἐν πολλοῖς τόποις γέγονε γραφῇ μή παραδῷς τοῖς θηρίοις ψυχήν ἐξομολογουμένην σοι κ τ ἑ εἰ θηρία λέγεται τά δαιμόνια ἐν δέ τοῖς θηρίοις ἐπικρατεῖ ὁ θυμός ἐν τοῖς δαίμοσιν ἄρα ἐπικρατεῖ ὁ θυμός καί ἐν τῷἰώβ τῷ ἰώβ λέγει θῆρες ἄγριοι εἰρηνεύσουσί σοι ἐπίβλεψον τῶν ψυχῶν τῶν πενήτων σου μή ἐπιλάθῃ εἰς τήν διαθήκην σου κ τ ἑ τέλος μνήσθητι τῶν ἐπαγγελιῶν σου φησίν ὧν ἐπηγγείλω τῷ ἀβραάμ δοῦναι τῷ σπέρματι αὐτοῦ γῆν ῥέουσαν γάλα καί μέλι ὅτι ἐπληρώθησαν οἱ ἐσκοτισμένοι τῆς γῆς οἴκων ἀνομιῶν κ τ ἑ ἐσκοτισμένος νοῦς πληροῦται ἀνομιῶν σκότος γάρ περί γνῶσιν καί ἀνομία περί πρᾶξιν νοεῖται ἀνάστα ὁ θεός δίκασον τήν δίκην σου μνήσθητι τῶν ὀνειδισμῶν σου τῶν ὑπό ἄφρονος ὅλην τήν ἡμέραν κ τ ἑ νῦν ἄφρονα τόν διάβολον ὀνομάζει ἐτάκε ἡ γῆ καί πάντες οἱ κατοικοῦντες αυτήν κ τ ἑ ἐν αὐτῇ γῆν λέγει τήν φύσιν τήν λογικήν ἥτις ἐτάκη ἀπό πυρός τοῦ πνευματικοῦ ὅ ἦλθε ἦλθεν βαλεῖν ὁ σωτήρ ἐπί τῆς γῆς τῆξις δέ ἐστι ἐστιν χωρισμός ψυχῆς ἀπό κακίας πῦρ δέ ἐστι νοητόν διδασκαλία πνευματική τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἰησοῦ χριστοῦ φθαρτική κακίας καί ἀγνωσίας ἐγώ ἐστερέωσα τούς στύλους αὐτῆς κ τ ἑ καί γνόντες τήν χάριν φησίν ὁἀπόστολος ὁ ἀπόστολος τήν δοθεῖσάν μοιἰάκωβος καί κηφᾶς καίἰωάννης οἱ δοκοῦντες στῦλοι εἶναι ὅτι ποτήριον ἐν χειρί κυρίου οἴνου ἀκράτου πλῆρες κεράσματος κέρασμα καί τοῖς ἁμαρτάνουσιν μή ὑψοῦτε κέρας κέρας νῦν τόν οὐρανόν νοῦν ὀνομάζει ὅτι ποτήριον ἐν χειρί κυρίου οἴνου ἀκράτου πλῆρες κεράσματος καί ἔκλινεν ἐκ τούτου εἰς τοῦτο πλήν ὁ τρυγίας αὐτοῦ οὐκ ἐξεκενώθη πίονται πάντες οἱ ἁμαρτωλοί τῆς γῆς κ τ ἑ νῦν μέν αἱ κολάσεις κεκερασμέναι προσάγονται τοῖς ἁμαρτάνουσιν ἐν δέ τῷ αἰῶνι τῷ μέλλοντι ἄκρατοι καί ὡσανεί τρυγώδεις προσενεχθήσονται καί πάντα τά κέρατα τῶν ἁμαρτωλῶν συνθλάσω συγκλάσω κλάσματα λέγει τήν φθοράν τῆς ἕξεως τῆς χειρίστης καί ἐγενήθη ἐν εἰρήνῃ ὁ τόπος αὐτου τό πρός τόν ἀσσύριον οὐκ ἔκειτο ἐν τῷ τετρασελίδῳ οὔτε παρά τοῖς ἐβδομήκοντα οὔτε παρά τοῖς λοιποῖς οὔτε ἐν τῷ βιβλίῳ εὐσεβίου τοῦ παμφίλου οὔτε ἐν τῷ ὀκτασελίδῳ καί ἐγενήθη ἐν εἰρήνῃ ὁ τόπος αὐτου τόπος θεοῦ ψυχή καθαρα πρακτική καί τό κατοικητήριον αὐτοῦ ἐν σιων σιών κατοικητήριον θεοῦ νοῦς θεωρητικός ἐκεῖ συνέτριψε συνέτριψεν τά κράτη τῶν τόξων ὅπλον καί ῥομφαίαν καί πόλεμον κ τ ἑ τόξα νῦν τούς δαίμονας ὀνομάζει ἀφ ὧν τά πεπυρωμένα βέλη ἐκπέμπονται βέλος δέ πεπυρωμένον ἐστίν ὁ ἐμπαθής λογισμός τό δέ δ αὐτό καί ὅπλον καί ῥομφαία καλεῖται φωτίζεις σύ θαυμαστῶς ἀπό ὀρέων αἰωνίων κ τ ἑ τουτέστι διδάσκεις ἡμᾶς διά τῶν ἁγίων δυνάμεων ὕπνωσαν ὕπνον αὐτῶν καί οὐχ εὗρον οὐδέν πάντες οἱ ἄνδρες τοῦ πλούτου ταῖς χερσίν αὐῶν κ τ ἑ δι ὅ διό καλῶς παρεγγυᾷ ὁ σοφός σολομών μή δῷς ὕπνον λέγων σοῖς ὄμμασι μηδ ἐπινυστάξῃς ἐπινυστάξῃ σοῖς βλεφάροις ἵνα σώζῃ σῴζῃ ὥσπερ δορκάς ἐκ βρόχων καί ὥσπερ ὄρνεον ἐκ παγίδος πάντες οἱ ἄνδρες τοῦ πλούτου ταῖς χερσίν αὐτῶν οὕτως ἄνδρες πλούτου ὡς ἄνδρες αἱμάτων οἱ γάρ ἔχοντες τά πάθη ἄνδρες τούτων τῶν παθῶν ὀνομάζονται ὁμοίως δέ καί ἐπί τοῦ κρείττονος ἐν τῷ δανιήλ ἔχομεν ἄνδρα ἐπιθυμιῶν ἐνύσταξαν οἱ ἐπιβεβηκότες τούς ἵππους κ τ ἑ οἱ δαίμονες ἐπικαθέζονται καθέζονται ἵπποις καί ἡμιόνοις οἷς οὐκ ἔστι ἔστιν σύνεσις ἀναγκάζοντες αὐτούς τά τῶν ἀλόγων ζώων ἐνεργεῖνἵπποι ζῴων ἐνεργεῖν ἵπποι δέ καί ἡμίονοι ἄνθρωποί εἰσιν ἐμπαθεῖς ἐφ ἅ μή δεῖ ἀλόγως φερόμενοι καί χρεμετίζοντες ἐπί ταῖς γυναιξί τῶν τῇ γυναικί τοῦ πλησίον ὅτι ἐνθύμιον ἀνθρώπου ἐξομολογήσεταί σοι τοῦτο τό ἐνθύμιον αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐστίν μή ἐφαπτομένης ἔξωθεν δυνάμεως ἀγαθῆς ἤ πονηρᾶς λέγεται δέ καί λογισμός ἐν ἡμέρᾳ θλίψεώς μου τόν θεόν ἐξεζήτησα ταῖς χερσίν μου νυκτός ἐναντίον αὐτοῦ καί οὐκ ἠπατήθην διά τῆς πρακτικῆς ἐν τῷ νῦν αἰῶνι τόν θεόν ἐκζητοῦμεν ̓̓απηνήνατο ἀπηνήνατο παρακληθῆναι ἡ ψυχή μουἐμνήσθην τοῦ θεοῦ͂ καί εὐφράνθην μου οὐδέν οὕτω παρακαλεῖ ψυχήν ὡς μνήμη θεοῦ ἐμνήσθην τοῦ θεοῦ καί εὐφράνθην μνήμη θεοῦ εὐφραίνει ψυχήν ὁ δέ ἐπιλαθόμενος αὐτῆς αὐτοῦ πενθήσει πικρῶς προκατελάβοντο φυλακάς οἱ ὀφθαλμοί μου τοῦτο γνώρισμά ἐστι πολλῆς ἀγρυπνίας διελογισάμην ἡμέρας ἀρχαίαςκαί ἀρχαίας καί ἔτη αἰώνια ἐμνήσθην καί ἐμελέτησα ὁ̔ ὁ τά ἄδηλα καί τά κρύφια τοῦ θεοῦ ἐγνωκώς οὗτος καί τάς μνήμας ἔχει τῶν παρελθόντων αἰώνων καί τῶν ἐν αὐτοῖς ἐτῶν καί τάς ἐξ ὧν ταῦτα συνέστηκεν ἀρχαίας ἡμέρας ἤ εἰς τέλος τό ἔλεος αὐτοῦ ἀποκόψει ὡς κόπτοντος αὐτοῦ τό ἔλεος ἐπί τισιν εἴρηται ἀλλαχοῦ τό παράτεινον τό ἔλεός σου τοῖς γινώσκουσί σε αὕτη ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ ὑψίστου ἀλλοίωσιν λέγει ἐνταῦθα τήν ἀπό κακίας καί ἀγνωσίας ἐπ ἀρετήν καί γνῶσιν ἐπάνοδον καί ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασίν σου ἀδολεσχήσω ἀδολεσχία ἐστίν ἡ περί τι συνεχής διατριβή καί ὁμιλία ὁ θεός ἐν τῷ ἁγίῳ ἡ ὁδός σου ἤτοι ἐν παντί ἁγίῳ ἡ ὁδός τοῦ θεοῦ ἤ ἐν τῷ χριστῷ ὁ λόγος αὐτοῦ σύ εἶ ὁ θεός ὁ ποιῶν θαυμάσιαἐγνώρισας θαυμάσια ἐγνώρισας ἐν τοῖς λαοῖς τήν δύναμίν σου τουτέστι τόν χριστόν χριστός γάρ θεοῦ δύναμις καί θεοῦ σοφία ἐλυτρώσω ἐν τῷ βραχίονί σου τόν λαόν σου βραχίων τοῦ θεοῦ ὁ χριστός δι οὗ ἠνέργησεν ἐνήργησεν τά ἐν ἡμῖν ἀγαθά τά κατά παρά τήν ἐπιθυμίαν ἐπιδημίαν αὐτοῦ γεγονότα εἴδοσάν σε ὕδατα ὁ θεόςεἴδοσάν θεός εἴδοσάν σε ὕδατα καί ἐφοβήθησαν νῦν τά ὕδατα λογικάς φύσεις σημαίνει καί ἐτεράχθησαν ἄβυσσοι πλῆθος ἤχους ὑδάτων αἱ ἄβυσσοι τάς καταχθονίους δυνάμεις δηλοῦσιν αἵτινες ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ χριστοῦ ἐταράχθησαν φωνή τῆς βροντῆς σου ἐν τῷ τροχῷ ὁ τροχός ἤ τόν αἰῶνα σημαίνει τοῦτο ἤ τόν κόσμον τόν αἰσθητόν ἤ τήν καθαράν καί αἰώνιον ψυχήν εἴπερ ἡ κακία παρά γωνίαν παρεδρεύει ὡδήγησας ὡς πρόβατα τόν λαόν σουἐν σου ἐν χειρί μωϋσῆ καίἀαρών καί ἀαρών ἡ κατά μωσέα φιλοσοφία τετραχῆ τετραχῇ τέμνεται εἰς τό εἴς τε ἱστορικόν καί τό κυρίως λεγόμενον νομοθετικόν ἅπερ ἄν εἴη τῆς ἠθικῆς πραγματείας ἴδια τό τρίτον τε εἰς τό ἱερουργικόν ὅ ἐστιν ἤδη τῆς φυσικῆς θεωρίας καί τέταρτον ἐπί πᾶσι τό θεολογικόν εἶδος τετραχῶς δέ ἡμῖν ἐκληπτέον καί τοῦ νόμου τήν βουλήν ὡς τύπον τινά τι δηλοῦσαν ἤ ὡς σημεῖον ἐμφαίνουσαν ἤ ὡς ἐντολήν κυροῦσαν εἰς πολιτείαν ὀρθήν ἤ θεσπίζουσαν ὡς προφητείαν ταύτῃ τῇ μεθόδῳ μωϋσῆς καί ἀαρών ὁδηγοῦσι τόν ἀπό κακίας ἐπ ἀρετήν ὁδεύοντα λαόν ἀνοίξω ἐν παραβολαῖς τό στόμα μου παραβολή ἐστι λόγος ὡς περί γενομένου τοῦ μή γενομένου κατά τό ῥητόν δυναμένου δέ γενέσθαι τροπικῶς δηλωτικός τῶν πραγμάτων ἐκ μεταλήψεως τῶν ἐν τῇ παραβολῇ λεγομένων λελεγμένων ἤ λόγος ἀπό τινος οὐ κύριον κυρίου μέν ἐμφορῶν ἐμφεροῦς δέ τῷ κυρίῳ ἐπί δέ τό ἀληθές καί κύριον ἄγων τόν συνιέντα ἤ λέξις δι ἑτέρων τά κυρίως δηλούμενα μετ ἐνεργείας ἐναργείας παριστάνουσα καί τάς ἐντολάς αὐτοῦ ἐκζητήσωσι ἐκζητήσουσιν ἵνα μή γένωνται ὡς οἱ πατέρες αὐτῶν οἱ τάς ἐντολάς ἐκζητοῦντες τοῦ θεοῦ οὐ γίνονται ψεκτοί ὡς οἱ πατέρες αὐτῶν υἱοί ἐφραΐμ ἐντείνοντες καί βάλλοντες τόξοις ἐστράφησαν ἐν ἡμέρᾳ πολέμου κ τ ἑ οὗτος νῶτα δίδωσι τοῖς ἐχθροῖς ὁ μή φυλάσσων τόν νόμον τοῦ θεοῦ ἔστησεν ὕδατα ὡσεί ἀσκόν ἀντί τοῦ ὡς ἐν ἀσκῷ καί ἐξήγαγεν ὕδωρ ἐκ πέτρας ἡ δέ πέτρα φησίν τίς ἤ ἦν ὁ χριστός καί προσέθεντο ἔτι τοῦ ἁμαρτάνειν αὐτῷ κ τ ἑ ὡς χαλεπόν τό μετά τήν γνῶσιν ἁμαρτάνειν μή δυνήσεται ὁ θεός ἑτοιμάσαι τράπεζαν ἐν ἐρήμῳ κ τ ἑ ἔρημον οὖσαν τό πρότερον τήν ψυχήν ματθαίου τοῦ τελώνου ὁ σωτήρ ἡμῶν πεποίηκε τράπεζαν τρέφουσαν διά τοῦ εὐαγγελίου τάς ψυχάς τῶν ἀνθρώπων καί πῦρ ἀνήφθη ἐνἰακώβ ἐν ἰακώβ καί ὀργή ἀνέβη ἐπί τόνἰσραήλ κ τ ἑ τόν ἰσραήλ πῦρ μέν ἀνάπτεται ἐπί τόν πρακτικόν ὀργή δέ ἀναβαίνει ἐπί τόν θεωρητικόν καί θύρας οὐρανοῦ ἀνέῳξεν κ τ ἑ θύρας οὐρανοῦ λέγει φύσεις λογικάς πρός διδασκαλίαν πνευματικήν κινηθείσας ἄρτον ἀγγέλων ἔφαγεν ἄνθρωπος κ τ ἑ ὁ σωτήρ φησιν ̓εγώ ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς τοῦτον οὖν τόν ἄρτον ἤσθιον μέν πρότερον ἄγγελοι νυνί δέ καί ἄνθρωποι τό ἐσθίειν δέ ἐσθίειν ἐνταῦθα τό γινώσκειν σημαίνει τοῦτο γάρ ἐσθίει νοῦς ὅ καί γινώσκει καί τοῦτο οὐκ ἐσθίει ὅ οὐ γινώσκει καί ἔβρεξεν ἐπ αὐτούς ὡσεί χοῦν σάρκας κ τ ἑ τήν ὀρτυγομήτραν σάρκας ὠνόμασεν καί τήν ἐπιθυμίαν αὐτῶν ἤνεγκεν αὐτοῖς οὐκ ἐστερήθησαν ἀπό τῆς ἐπιθυμίας αὐτῶν τό ἀποτέλεσμα τῆς ἐπιθυμίας ἐπιθυμίαν ὠνόμασεν ὅ προκυρῶσαι ὅπερ κυρίως ἄν εἴποι τις τό ἐπιθυμητόν τοιοῦτόν ἐστι καί τό παρά τῷ παύλῳ λεγόμενον τόἡ τό ἡ ἐλπίς οὐ καταισχύνειἐνταῦθα καταισχύνει ἐνταῦθα γάρ τό πέρας τῆς ἐλπίδος ὅπερ ἐστίν ἡ γνῶσις τοῦ θεοῦ αὐτήν γάρ ἐλπίδα ὠνόμασε ἐλπίδα ὠνόμασεν καί πάλιν οὐ τό ἔργον μου ὑμεῖς ἐστε ἐν κυρίῳ ἔργον γάρ εἶπεν τό περί ὅ ἡ ἐνέργεια καί τούς ἐκλεκτούς τοῦἰσραήλ συνεπόδισεν ἐν πᾶσι τούτοις ἥμαρτον ἔτι τοῦ ἰσραήλ συνεπόδισεν συμποδίζεται ὁ θεωρητικός μή ἐπιβάλλων ὡς δεῖ τῇ θεωρίᾳ τῶν γεγονότων ὅταν ἀπέκτεινεν ἀπέκτεννεν αὐτούς ἐζήτουν αὐτόν καί ἐπέστρεφον καί ὤρθριζον πρός τόν θεόν ̓αποκτείνει ἐξεζήτουν αὐτόν ὅταν τόν παλαιόν ἄνθρωπον ὁ θεός ἀποκτείνῃ τόν φθειρόμενον κατά τάς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης καί ἠγάπησεν τότε ὁ νέος ἐκζητεῖ αὐτόν ὁ ἀνακαινούμενος κατ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος καί ἠπάτησαν αὐτόν ἐν τῷ στόματι αὐτῶν καί τῇ γλώσσῃ αὐτῶν ἐψεύσαντο αὐτῷ οὗτος ὁ λαός τοῖς χείλεσί με τιμᾷ ἡ δέ καρδία αὐτοῦ πόῤῥω αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ ἐμοῦ ἡ δέ καρδία αὐτῶν οὐκ εὐθεία εὐθεῖα μετ αὐτοῦ μετά θεοῦ οὖσα ἡ καρδία εὐθεία εὐθεῖά ἐστιν εὐθύς εὐθής γάρ ἐστι κύριος ὁ θεός ἡμῶν καί ἐμνήσθη ὅτι σάρξ εἰσι κ τ ἑ ιϛ ́ἀντί εἰσιν σάρξ ἀντί τοῦ σαρκικοί ἐξαπέστειλεν εἰς αὐτούς κυνόμυιαν καί κατέφαγεν αὐτούς κ τ ἑ οἱἑβραῖοι οἱ ἑβραῖοι λέγουσι κυνόμυιαν θηρία διάφορα καί ἀναμεμιγμένα καί παρέδωκεν ἐν χαλάζῃ τά κτήνη αὐτῶν καί τήν ὕπαρξιν αὐτῶν τῷ πυρίἐξαπέστειλεν ἐξαπέστειλεν εἰς αὐτούς ὀργήν θυμοῦ αὐτοῦ θυμόν καί ὀργήν καί θλίψιν ἀποστολήν δι ἀγγέλων πονηρῶν ὡδοποίησε τρίβον τῇ ὀργῇ αὐτοῦ οὐκ ἐφείσατο ἀπό θανάτου τῶν ψυχῶν αὐτῶν καί τά κτήνη αὐτῶν εἰς θάνατον συνέκλεισε καί ἐπάταξε πᾶν πρωτότοκον ἐν αἰγύπτῳ ἀπαρχήν πόνων αὐτῶν ἐν τοῖς σκηνώμασι χάμ θλῖψιν τό αἴτιον τῷ αἰτιατῷ ὁμωνύμως ἐκλήθη τό γάρ ἀποτέλεσμα τοῦ θυμοῦ καί αὐτός θυμός εἴρηται καί τό ἀποτέλεσμα τῆς ὀργῆς ὀργή καί τό ἀποτέλεσμα τῶν πόνων καί αὐτό πόνος λέγεται καί ἐπί τῆς ἐλπίδος ὡσαύτως ἀποστολήν δι ἀγγέλων πονηρῶν τό πονηρόν ποτέ μέν τό ἀντικείμενον τῷ ἀγαθῷ λέγει ἡ θεία γραφή ὡς τό ἀγαθός ἀνθρωπος ὁ ἀγαθός ἄνθρωπος ἐκ του ἀγαθου τοῦ ἀγαθοῦ θησαυροῦ εκφέρει ἐκφέρει τό ἀγαθόν καί ὁ πονηρός ἐκ του τοῦ πονηροῦ θησαυροῦ ἐκφέρει τά πονηρά ποτέ δέ τό επίπονον ἐπίπονον πονηρόν ἀνομάζει ὡς τό περισπασμόν πονηρόν ἔδωκεν ὁ θεός τοῖς υἱοῖσ υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων ἀντί τοῦ τόν ἐπίπονον ἐνταῦθα οὖν τούς ἀγγέλους πονηρούς εἶπεν οὐ τούς τῇ κακίᾳ πεποιωμένους ἀλλά τούς πόνους καί ὀδύνας ἐνεργοῦντας ὁποῖοι γεγόνασι καί τοῖς σοδομίταις οἱ ἄγγελοι του θεοῦ καίπερ ἅγιοι καί ἀγαθοί τυγχάνοντες τοῦτο δέ λέγω διά τό μωσέα καί ἀαρών δι ἁγίων ἀγγέλων πεποιηκέναι τά σημεῖα ἐν τῇ αἰγύπτῳ τῶν γάρ τοιούτων δυνάμεων καί τεράτων πᾶς τις ὁμολογήσειεν ἐστερεῖσθαι τούς δαίμονας μόνον δέ ἐνηργηκέναι διά ἰαννοῦ καί ἰαμβροῦ τῶν μεγάλων μάγων κατά φαντασίαν φιλήν ψιλήν καθ ἥν ἐφαίνετο μέν τά γινόμενα οὐ μήν δέ καί τούς αἰγυπτίους ἐκόλαζεν ἀπαρχήν παντός πόνου καί ἐπάταξεν πᾶν πρωτότοκον ἐν αἰγύπτῳ ἀπαρχήν τῶν πόνων αὐτῶν ἐν τοῖς σκηνώμασι χάμ κ τ ἑ οὕτως ἐκείνους παιδεύσας ἐπί τήν ἔρημον ἤγαγε τόν οἰκεῖον λαόν ποιμένα μιμούμενος τῆς ποίμνης ἡγούμενον καί τό ἀποτέλεσμα τῶν ἀπαρχήν εἴρηκεν πόνων καί αὐτός πόνος λέγεται καί τήν πληγήν τήν ἐπί τῆς ἐλπίδος ὡσαύτως τοῖς πρωτοτόκοις οὐκ ἐπειδή πρῶτον ἐπ αὐτοῖς ἤλγησαν ἀλλ ἐπειδή μείζονος ταύτης συμφορᾶς οὐκ ἀπήλαυσαν καί εἰσήγαγεν αὐτούς εἰς ὄρος ἁγιάσματος αὐτοῦ κ τ ἑ ὄρος ἁγιάσματός ἐστιν ἡ γνῶσις ἡ τοῦ θεοῦ καί ἐσκήνωσεν κατεσκήνωσεν ἐν τοῖς σκηνώμασιν αὐτῶν τάς φυλάς τοῦἰσραήλ κ τ ἑ τοῦ ἰσραήλ ἐνοικήσω γάρ φησίν ἐν αὐτοῖς καί ἐμπεριπατήσω καί ἐπείρασαν καί παρεπίκραναν τόν θεόν τόν ὕψιστον κ τ ἑ ἁμαρτάνουσα ψυχή παραπικραίνει γνῶσιν ἡ δέ κατορθοῦσα γλυκαίνει αὐτήν καί μετεστράφησαν εἰς τόξον στρεβλόν κ τ ἑ τόξον στρεβλόν ψυχή διεστραμμένη βέλη δέ αὐτῆς λογισμοί πονηροί καί ἀπώσατο τήν σκηνήν σηλώμ κ τ ἑ τήν ἐν σηλώμ ἑστῶσαν καί παρέδωκεν εἰς αἰχμαλωσίαν τήν ἰσχύν αὐτῶν αὐτοῦ καί τήν καλλονήν αὐτῶν αὐτοῦ εἰς χεῖρα χεῖρας ἐχθροῦ τοῦ σκηνώματος τήν καλλονήν καί τήν κληρονομίαν αὐτοῦ ὑπερεῖδεν κ τ ἑ κληρονομίαν ἐνταῦθα τό κληρονομοῦν εἴρηκεν ἄλλως κληρονομεῖν εἴρηκεν κληρονομία θεοῦ ψυχαί λογικαί τούς νεανίσκους αὐτῶν κατέφαγε πῦρ κ τ ἑ κατέφαγεν πῦρ τάχα πῦρ ἐστι τά πεπυρωμένα βέλη τοῦ πονηροῦ καί ἐξηγέρθη ὡς ὁ ὑπνῶν κύριος ὡς δυνατός κεκραιπαληκώς ἐξ οἴνου ὥσπερ ἐν τοῖς ἁγίοις ὁ θεός ἐνοικεῖ καί ἐμπεριπατεῖ οὕτως ἐν τοῖς ἁμαρτωλοῖς ὑπνοῖ καί κραιπαλᾷ καί γάρ καί τοῖς μεθύουσι πολλάκις οἱ τύχοι τοῖχοι κινούμενοι φαίνονται καί ἐξελέξατο τήν φυλήνἰούδα κ τ ἑ φυλήν ἰούδα πρόδηλον γάρ ὅτι ἐξἰούδα ἐξ ἰούδα ἀνατέταλκεν ὁ κύριος ἡμῶν φησίνἀπόστολος φησίν ὁ ἀπόστολος ἔθεντο τά θνησιμαῖα τῶν δούλων σου βρώματα τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ τάς σάρκας τῶν ὁσίων σου τοῖς θηρίοις τῆς γῆς ἐξέχεαν τό αἷμα αὐτῶν ὡς ὕδωρ τῶν δαιμόνων οἱ μέν τῇ θεωρίᾳ οἱ δέ τῇ πράξει ἀντίκεινται καί οἱ μέν πρότεροι πετεινά οὐρανοῦ ὀνομάζονται οἱ δέ δεύτεροι λέγοιντ ἄν θηρία τῆς γῆς̔ως πετεινά τοῦ οὐρανοῦ ἤ θηρία τῆς γῆς τά ἔθνη καί αἱ βασιλείαι τῆς γῆς κατέφαγονἰάκωβον τόν ἰσραήλ γῆς τό οὖν αἷμα ὅ ἐξέχεαν ἐκ τῶν ἐσθιομένων ἀρετῶν καί πινομένων δογμάτων ἐστί ἐστίν καί τόν τόπον αὐτοῦ ἠρήμωσαν τόπος γνώσεως θεοῦ καί νοῦς τόπος γνώσεως θεοῦ ὅτι ἐπτωχεύσαμεν σφόδρα κ τ ἑ στερηθέντες τοῦ πλούτου τῆς γνώσεως ἐπτωχεύσαμεν εἰσελθέτω εἰσελθάτω ἐνώπιόν σου ὁ στεναγμός τῶν πεπηδημένων πεπεδημένων νοῦν μέν δεσμοῖ δεσμεῖ ἀγνωσία ψυχήν δέ κακία ψυχήν δέ φημι θυμόν καί ἐπιθύμιον ἐπιθυμίαν ὅπερ λέγεται θυμικόν καί ἐπιθυμικόν ἐπιθυμητικόν ἀπόδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν ἑπταπλάσια ἑπταπλασίονα εἰς τόν κόλπον αὐτῶν δότωσαν δίκας ὑπέρ ὧν ἐπλημμέλησαν ἐν τῷ βίῳ τούτῳ τό γάρ ἑπταπλάσιον τόν βίον τοῦτον σημαίνει ὡς καί τό ὀκτωπλάσιον ὀκταπλασίον τόν μέλλοντα τοιοῦτόν ἐστι καί τό δός μερίδα τοῖς ἑπτά καίγε καί γε τοῖς ὀκτώ ἀνθομολογησόμεθά σοι εἰς τόν αἰῶνα ἐξομολογούμενοι εἰς τόν αἰῶνα ὁ καθήμενος ἐπί τῶν χερουβείμ ἐμφάνηθι ἐναντίονἐφραίμ καί βενιαμίν καί μανασσῆ ἐξέγειρον τήν δυναστείαν σου καί ἐλθέ εἰς τό σῶσαι ἡμᾶς χερουβίμ ἐμφάνηθι ἐνταῦθα μέν κάθηται ἐπί τῶν χερουβείμ χερουβίμ ὁ θεός ὡς καί παρά τῷἱεζεχιήλἀλλαχοῦ ἀλλαχοῦ δέ ἐπέβη ἐπί τῶν χερουβείμ χερουβίμ καί ἐπετάσθη καί διά μέν τῆς καθέδρας τήν σταθεράν ἕξιν μηνύει τῶν χερουβείμ χερουβίμ διά δέ τῆς πτήσεως αἰνίττεται τήν ταχεῖαν ἐνέργειαν ἐξέγειρον τήν δυναστείαν σου κ τ ἑ κύριε ὁ θεός τῶν δυνάμεων χριστός θεοῦ δύναμις καί θεοῦ σοφία ψωμιεῖς ἡμᾶς ἄρτον δακρύων κ τ ἑ καί ποτιεῖς ἡμᾶς ἐν δάκρυσιν ἐν μέτρῳ διά τούτων τῶν ῥητῶν παρίστησι πικροτάτην μετάνοιαν καί ἐπίφανον τό πρόσωπόν σου καί σωθησόμεθα κ τ ἑ πρόσωπον ἐνταῦθα τόν χριστόν ὠνόμασεν εἰκών γάρ ἐστι τοῦ θεοῦ τοῦ ἀοράτου πρωτότοκος πάσης κτίσεως ἄμπελον ἐξ αἰγύπτου μετῆρας κ τ ἑ ἄμπελον λέγει νῦν τάς δώδεκα φυλάς τοῦἰσραήλ τοῦ ἰσραήλ ἐκάλυψεν ὄρη ἡ σκιά αὐτῆς καί αἱ ἀναδενδράδες αὐτῆς τάς κέδρους τοῦ θεοῦ κ τ ἑ ἀναδενδράδες εἰσίν οἱ θεωρητικοί ἵνα τί καθεῖλες τόν φραγμόν αὐτῆς καί τρυγῶσιν αὐτήν πάντες οἱ παραπορευόμενοι τήν ὁδόν ελυμήνατο ἐλυμήνατο αὐτήν σῦς ἐκ δρυμοῦ καί μονιός ἄγριος κατενεμήσατο αὐτήν οἱ δαίμονές εἰσιν οἱ τρυγῶντες τούς καρπούς ἡμῶν οὕς αὐτοί ἐκφέρειν ἡμᾶς ἐνεργοῦσιν κακήν γεωργίαν γεωργοῦντας ἡμᾶς μονιόν δέ ἄγριον λέγει τόν σατανᾶν ὅνπερ ὅπερ σημαίνει χοῖρος ἐξ ὕλης σῦν ἄγριον γενηθήτω ἡ χείρ σου ἐπ ἄνδρα δεξιᾶς σου κ τ ἑ καί ἐπί υἱόν ἀνθρώπου ὅν ἐκραταίωσας σεαυτῷ ἄνδρα δεξιόν λέγει τόν χριστόν ὅστις ἐστί ἐστίν καί υἱός ἀνθρώπου καί οὐ μή ἀποστῶμεν ἀπό σοῦ ζωώσεις ἡμᾶς καί τό ὄνομά σου ἐπικαλεσόμεθα ζωοποιήσεις ἡμᾶς οὐδείς δέ δύναται ζωοποιῆσαι ἡμᾶς εἰ μή εἰπώνἐγώ ὁ εἰπών ἐγώ εἰμι ἡ ζωή ταύτης γάρ ἐξ ἡμῶν λαμβανομένης τῆς ἀπαρχῆς πᾶσα τῶν ἀνθρώπων ἡ φύσις τόν ἀληθῆ θεόν ἐπιγνώσεται καί τήν γεγενημένην φιλανθρωπίαν ἀνυμνήσει τῷ τρόπῳ δέ τούτῳ καί τοῦ θανάτου τό κράτος λυθήσεται καί ἡμεῖς τῆς ζωῆς τῆς αἰωνίου τευξόμεθα σέ προσκυνοῦντες τόν πατέρα θεόν λάβετε ψαλμόν καί δότε τύμπανον λάβετε διδασκαλίαν πνευματικήν καί δότε νέκρωσιν μελῶν τῶν ἐπί τῆς γῆς γλῶσσαν ἥν οὐκ ἔγνω ἤκουσεν κ τ ἑ νόμον ὅν οὐκ ἠπίστατο ἤκουσεν ἀπέστησεν ἀπό ἄρσεων τόν νῶτον αὐτοῦ αἱ χεῖρες αὐτοῦ ἐν τῷ κοφίνῳ ἐδούλευσαν ἀπό ἄρσεων δέ καί τῶν ἀπό βασταγμάτων λέγει ἀπό φορτίων αἱ γάρ ἀνομίαι αὐτῶν ὑπερῆραν τήν κεφαλήν αὐτῶν ὡσεί φορτίον βαρύ ἐβαρύνθησαν ἐπ αὐτούς οὐκ ἔσται ἐν σοί θεός πρόσφατος κ τ ἑ πρόσφατός ἐστι θεός ὁ μηδέν οὐσιῶσαι δυνάμενος ἤ ὁ τῇ κακίᾳ πεποιωμένος πλάτυνον τό στόμα σου καί πληρώσω αὐτό κ τ ἑ στόμα νῦν λέγει τόν νοῦν λέγει ὅστις λαμπρύνεται ὅστις πλατύνεται διά πολιτείας ὀρθῆς καί δογμάτων ἀληθῶν καί ἐξαπέστειλα αὐτούς κατά τά ἐπιτηδεύματα τῶν καρδιῶν αὐτῶν κ τ ἑ διά τοῦτο φησίν ὁ παῦλος παρέδωκεν αὐτούς ὁ θεός εἰς πάθη ἀτιμίας καί ἐψώμισεν αὐτούς ἐκ στέατος πυροῦ καί ἐκ πέτρας μέλι ἐχόρτασεν αὐτούς τοῦτον ψωμίζει ὁ θεός ὅν δι ἐντολῶν παιδεύει καί τοῦτον χορτάζει ὅν διά τῆς αὐτοῦ θεωρίας εὐφραίνει ἕως πότε κρίνετε ἀδικίαν καί πρόσωπα ἁμαρτωλῶν λαμβάνετε πρόσωπα ἁμαρτωλῶν εἰσιν αἱ κακίαι καθ ἅς μορφοῦνται οἱ ἄδικοι ἐν σκότει διαπορεύονται σκότος νῦν τήν ἄγνοιαν λέγει ὑμεῖς ἐγώ εἶπα θεοί ἐστε καί υἱοί ὑψίστου πάντες ὑμεῖς δέ ὡς ἄνθρωποι ἀποθνήσκετε ἀποθνῄσκετε καί ὡς εἶς εἷς τῶν ἀρχόντων πίπτετε κ τ ἑ ἐγώ φησίν ἐφύτευσα ἄμπελον καρποφόρον πᾶσαν ἀληθινήν πῶς ἐστράφης ἐστράφη εἰς πικρίαν ἡ ἄμπελος ἡ ἀλλοτρία εἶπον εἶπαν δεῦτε καί ἐξολοθρεύσωμεν ἐξολεθρεύσωμεν αὐτούς ἐξ ἔθνους καί οὐ μή μνησθῇ τό ὄνομαἰσραήλ ἔτι κ τ ἑ ἐντεῦθεν γινώσκομεν ὅτι προκαλοῦνται ἀλλήλους οἱ δαίμονες ἐπ ἀπωλείᾳ ψυχῆς καί γνώτωσαν ὅτι ὄνομά σου κύριος κατά σοῦ διαθήκην διέθεντο εἰς αὐτήν ἁμαρτάνει τήν γνῶσιν ὁ τόν πεφυκότα νοῦν ὁρᾶν τήν γνῶσιν ἁμαρτάνειν κατεργάζων καταναγκάζων οἵτινες εἶπον εἶπαν κληρονομήσωμεν ἑαυτοῖς τό ἁγιαστήριον τοῦ θεοῦ κ τ ἑ ψυχή ἀκάθαρτος κλῆρος δαιμόνων ψυχή δέ καθαρά κλῆρος θεοῦ ὁ θεός μου θοῦ αὐτούς ὡς τροχόν κ τ ἑ ὁ τροχός ὀλίγον ἐφάπτεται τῆς γῆς πλήρωσον τά πρόσωπα αὐτῶν ἀτιμίας κ τ ἑ καί ζητήσουσιν τό ὄνομά σου κύριε τοῦτο τό πρόσωπόν ἐστι τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου τοῦ φθειρομένου κατά τάς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης οὗ φθαρέντος ὁ νοῦς ἐκζητεῖ τό ὄνομα κυρίου αἰσχυνθήτωσαν καί ταραχθήτωσαν εἰς τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος καί ἐντραπήτωσαν καί ἀπολέσθωσαν κ τ ἑ αὕτη ἡ ἀπώλεια σημαίνει φθοράν κακίας καί ἀγνωσίας ἐπιποθεῖ καί ἐκλείπει ἡ ψυχή μου εἰς τάς αὐλάς τοῦ κυρίου ἡ καρδία μου καί ἡ σάρξ μου ἠγαλλιάσαντο ἐπί θεόν ζῶντα αὐλαί κυρίου αἱ θεωρίαι τῶν γεγονότων σωμάτων εἰσίν ἐν ταύταις γάρ ἡμεῖς ἡμᾶς δεῖ γενέσθαι τό πρότερον εἰθ οὕτως εἰσελθεῖν εἰς τόν ναόν τοῦ θεοῦ ὅστις ἐστιν ἡ θεωρία τῶν ἀσωμάτων καί γάρ στρουθίον εὗρεν ἑαυτῷ οἰκίαν δεῖ πρότερόν τινα σπουδάσαι ἑαυτῷ οἶκον εὑρεῖν ἐν ᾧ δυνήσεται δέξασθαι θεόν ἔπειτα δέ καί ἄλλους ποιῆσαι οἴκους θεοῦ χρησώμεθα δέ τῶ ῥητῷ πρός τούς ἀκαθάρτους ἀνθρώπους καί διδάσκειν ἐπιχειροῦντας καί τρυγών νοσσίαν ἑαυτῇ οὗ θήσει τά νοσσία αὐτῆς κατά τήν ἔννοιαν τοῦ ῥητοῦ μείζων ἡ τρυγών τοῦ στρουθίου μακάριοι οἱ κατοικοῦντες ἐν τῷ οἴκῳ σου αὐτός μέν ὁ δαυίδ ἐπιθυμεῖ εἰσελθεῖν εἰς τάς αὐλάς τοῦ κυρίου μακαρίζει δέ τούς κατοικοῦντας ἐν τῷ οἴκῳ κυρίου μακάριος ἀνήρ οὗ ἐστιν ἡ ἀντίλημψις αὐτοῦ παρά σοῦ κύριε ἀναβάσεις ἐν τῇ καρδία αὐτοῦ διέθετο ἐν τῇ κοιλάδι τοῦ κλαυθμῶνος εἰς τόν τόπον ὅν ἔθετο αἱ ἀναβάσεις αὐταί αὗται τῶν γνώσεων τῇ καρδίᾳ ἐπισυμβαίνουσιν ἐκ τῆς ἀντιλήψεως τοῦ θεου κοιλάς δέ κλαυθμῶνός ἐστιν ἤτοι τό ἀνθρώπινον σῶμα ἤ τό συγγενές ὁ συγγενής τούτου κόσμος πορεύσονται ἐκ δυνάμεως εἰς δύναμιν ὅτι κρείσσων ἡμέρα μία ἐν ταῖς αὐλαῖς σου ὑπέρ χιλιάδας σύγκρισις ἁγίας γνώσεως πρός γνῶσιν ἀνθρωπίνην σύγκρισιν ποιησάμενος τῆς γνώσεως τῆς τῶν ἔξωθεν σοφῶν καί τῆς τοῦ θεοῦ ἀποφαίνεται κρεῖσσον εἶναι τήν μικράν μερίδα παρά κυρίου ἤ τούς θησαυρούς μετά ἀφοβίας τούς παρά τῷ σολομῶνι λεγομένους καί μετ ὀλίγον ὁ αὐτός φησιν ἐξελεξάμην παραρριπτεῖσθαι ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ θεοῦ μου μᾶλλον ἤ οἰκεῖν με ἐν σκηνώμασιν ἁμαρτωλῶν ὅτι ἔλεον καί ἀλήθειαν ἀγαπᾷ κύριος ὁ θεός χάριν καί δόξαν δώσει ἔλεον καί ἀλήθειαν ἀντί τοῦ ἐλεήμονα καί ἀληθινόν ἀγαπᾷ κύριος συνηθές γάρ τῇ γραφῇ αὕτη δέ συνήθεια τῆς θείας γραφῆς τήν ἕξιν λαμβάνειν ἀντί τοῦ μετέχοντος λέγειν οὐχί δύο λέγει πράγματα ἀλλ ἥδεται τῷ ἐλεεῖν τοιοῦτόν ἐστι καί ἀληθεύειν ἀγαπᾷ ἤ ἔλεος καί ἀλήθειαν ἀγαπᾷ οὐ τάς δι αἱμάτων θυσίας ἀλλά τό ποιεῖν ἔλεος καί ἀγαπᾶν τό παρά τοῦ παύλου λεγόμενον τό ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται τουτέστιν ὁ ἔχων τήν ἀλήθειαν ἀγάπην ἀφῆκας τάς ἀνομίας τῷ λαῷ σου ἐκάλυψας πάσας τάς ἁμαρτίας αὐτῶν κ τ ἑ διά μέν τοῦ ἁγίου βαπτίσματος ὁ κύριος τάς ἁμαρτίας ἀφίστησι ἀφίησιν διά δέ τῆς πικρᾶς μετανοίας τάς ἁμαρτίας ἐπικαλύπτει ὅτι λαλήσει εἰρήνην ἐπί τόν λαόν αὐτοῦ καί ἐπί τούς ὁσίους αὐτοῦ καί ἐπί τούς ἐπιστρέφοντας πρός αὐτόν καρδίαν ὁ σωτήρ ἐν τοῖς εὐαγγελίοις φησιν φησίν εἰρήνην τήν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν εἰρήνην τήν ἐμήν ἀφίημι ὑμῖν πλήν ἐγγύς τῶν φοβουμένων αὐτόν τό σωτήριον αὐτοῦ εἰ ἀρχή σοφίας φόβος κυρίου σοφία δέ ἡμῶν ἐστιν ὁ χριστός καλῶς οὖν λέγεται ὁ σωτήρ χριστός ἐγγύς εἶναι τῶν φοβουμένων αὐτόν ἔλεος καί ἀλήθεια συνήντησαν δικαιοσύνη καί εἰρήνη κατεφίλησαν κ τ ἑ ἀδύνατόν ἐστιν εἰρήνην συναφθῆναι δικαιοσύνῃ μή ἀληθείας ἐλέῳ συναντησάσης τό μέν γάρ ἔλεος τήν δικαιοσύνην γεννᾷ ἡ δέ ἀλήθεια τήν εἰρήνην δικαιοσύνη δέ καί εἰρήνη περί πρᾶξιν καί θεωρίαν λαμβάνεται δικαιοσύνη ἐνώπιον ἐναντίον αὐτοῦ προπορεύσεται κ τ ἑ ἡ ἄρχουσα τῶν πρακτικῶν ἀρετῶν ἡ δικαιοσύνη ἐστίν ἀφ ἧς καί οἱ ἄνθρωποι δίκαιοι ὀνονάζονται ὀνομάζονται προσευχή τῷ δαυίδ προσευχή ἐστιν ἡ μετά δοξολογίας περί μειζόνων ἀναπεμπομένη μεγαλοφυέστερον ἀναπεμπομένη ὑπ αὐτοῦ σῶσον τόν δοῦλόν σου ὁ θεός μου τόν ἐλπίζοντα ἐπί σέ κ τ ἑ ἡ γνῶσις ἡ τοῦ θεοῦ σωτηρία ἐστί ψυχῆς ἐλέησόν με κύριε ὅτι πρός σέ κεκράξομαι ὅλην τήν ἡμέραν τουτέστι διά βίου εὔφρανον τήν ψυχήν τοῦ δούλου σου ὅτι πρός σέ κύριε ᾖρα τήν ψυχήν μου αἴρει πρός κύριον τήν ἑαυτοῦ ψυχήν ὁ διά πράξεως καί θεωρίας κουφίζων αὐτήν οὐκ ἔστιν ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς κύριε τίνι γάρ εἶπεν ποτέ ὁ πατήρ κάθου ἐκ δεξιῶν μου πάντα τά ἔθνη ὅσα ἐποίησας ἥξουσι καί προσκυνήσουσιν ἐνώπιόν σου κύριε καί δοξάσουσι δοξάσουσιν τό ὄνομά σου κύριε τίνι γάρ εἶπεν ποτε ὁ πατήρ κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἄν θῷ τοῦς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου εἰ πάντα τά ἔθνη ἥξει καί προσκυνήσει τό ὄνομα κυρίου ἥξει δηλονότι καί τά ἔθνη τά τούς πολέμους θέλοντα εἰ δέ οὕτω τοῦτο πᾶσα ἄρα φύσις λογική προσκυνήσει ἐνώπιον κυρίου ἔπειτα δέ καί δοξάσει τό ὄνομα αὐτοῦ ὅπερ σημαίνει τόν ἐν αὐτῷ ὑπάρχοντα πατέρα ὀδήγησόν με κύριε τῇ ὁδῷ σουκαί σου καί πορεύσομαι ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός φησίν ὁ χριστός καί πάλιν ἐγώ εἰμι ἡ ἀλήθεια εὔχεται τοίνυν πρῶτον μέν ἐν αὐτῷ γενέσθαι ὡς ὁδόν τόν θεόν χριστόν τουτέστιν ὡς ἀρετήν ἔπειτα δέ ὡς ἀλήθειαν ὅπερ ἐστι τῆς θεωρίας καί συναγωγή κραταιῶν ἐζήτησαν τήν ψυχήν μου κ τ ἑ τό τάγμα τῶν δαιμόνων συναγωγήν ὠνόμασε κραταιῶν ποίησον μετ ἐμοῦ σημεῖον εἰς ἀγαθόν καί ἰδέτωσαν οἱ μισοῦντές με καί αἰσχυνθήτωσαν ὅτι σύ κύριε ἐβοήθησάς μοι καί παρακάλεσάς με σημεῖα ἀγαθά ἐστιν τά χαρίσματα τοῦ πνεύματος τοῦ ἁγίου ταῦτα γάρ μάλιστα αἰσχύνονται καί οἱ δαίμονες δαίμονες ὅτι σύ κύριε ἐβοήθησάς μοι καί παρεκάλεσάς με παράκλησίς ἐστιν ἀνάκτησις ψυχῆς ἀπό πολλῶν κόπων οἱ θεμέλιοι ἐν τοῖς ὄρεσι τοῖς ἁγίοις κόπων ἀγαπᾷ κύριος τάς πύλας σιών ὑπέρ πάντα τά σκηνώματαἰακώβ σκηνώματα ἰακώβ ἀγαπᾷ κύριος καί τόν πρακτικόν καί τόν θεωρητικόνἰακώβ θεωρητικόν ὑπέρ δέ τόν πρότερον τόν θεωρητικόν ἰακώβ γάρ πτερνιστής ἑρμηνεύεται ἡ δέ σιών σκοπευτήριον μήτηρ σιών ἐρεῖἄνθρωπος ἐρεῖ ἄνθρωπος καί ἄνθρωπος ἐγενήθη ἐν αὐτῇ κ τ ἑ τό μέν παιδίονἰησοῦς παιδίον ἰησοῦς γεννᾶται ἐν βηθλεέμ ὁ δέ ἄνθρωπος ἐν σιών διά τό πρᾶξιν μέν τίκτεσθαι ἐν τῇ ψυχῇ σοφίαν δέ γεννᾶσθαι ἐν τῷ νῷ ὡς εὐφραινομένων πάντων ἡ κατοικία ἐν σοί κ τ ἑ πάντες οἱ εὐφραινόμενοι ἐπί γνώσει κατοικοῦσιν ἐν τῇ σοφίᾳ καί πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐν τῇ σοφίᾳ ὡς σοφίᾳ σοφία εὐφραίνονται ἐπί γνώσει καί ἡ ζωή μου τῷ ᾅδῃ προσήγγισεν ἤγγισεν ἐάν μεταλάβῃς τόν ᾅδην εἰς τόν θάνατον γνώσῃ πῶς ὁ θάνατος διαφθείρει ζωήν ἀνθρώπου ἅδην ᾅδην δέ νῦν ὀνομάζει τόν διάβολον ζωήν δέ ἑαυτόν =pg 121548 p 46 ἐγενήθην ὡς ἄνθρωπος ἀβοήθητος ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος ὁ βουλόμενος τοῦτο ἐπί τοῦ σωτῆρος λαβεῖν νοησάτω οὕτως εἰ πᾶς ὁ ποιῶν τήν ἁμαρτίαν δοῦλός ἐστι τῆς ἁμαρτίας ὁ δέ αὐτός οὗτος καί νεκρός ἐστι ψυχή γάρ ἡ ἁμαρτάνουσα αὐτή καί ἀποθανεῖται καί ἀποθανεῖται καλῶς λέγεται ὁ σωτήρ ἐν νεκροῖς εἶναι ἐλεύθερος ἁμαρτίαν γάρ οὐκ ἐποίησεν οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ ὡσεί τραυματίαι καθεύδοντες ἐν τάφῳ ὧν οὐκ ἐμνήσθης ἔτι κ τ ἑ ἐκείνου μνημονεύει ὁ κύριος τοῦ ἐν ᾧ γίνεται κἀκείνου οὐ μνημονεύει τοῦ ἐν ᾧ οὐ γίνεται καί αὐτοί ἐκ τῆς χειρός σου ἀπώσθησαν κ τ ἑ χεῖρα νῦν λέγει τήν γνῶσιν τήν τοῦ θεοῦ ἥτις πέφυκε βοηθεῖν τοῖς πολεμουμένοις ἐπ ἐμέ ἐπεστηρίχθη ὁ θυμός σου κ τ ἑ τόν θυμόν τοῦ θεοῦ ἔστησεν ὁ χριστός κατά πάντων ὁρμήσαντα τῶν ἀνθρώπων διότι πάντες ἐξέκλιναν ἅμα ἠχρειώθησαν οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα οὐκ ἔστιν ἕως ἐνός μή τοῖς νεκροῖς ποιήσεις θαυμάσια κ τ ἑ οἱ ἐστερημένοι τῆς ζωῆς οὐ δύνανται ἰδεῖν τά θαυμάσια τῆς ζωῆς τῆς εἰπούσης ̓εγώ ἐγώ εἰμι ἡ ζωή μή διηγήσεταί τις ἐν τῷ τάφῳ τό ἔλεός σου καί τήν ἀλήθειάν σου ἐν τῇ ἀπωλείᾳ κ τ ἑ μή γνωσθήσεται ἐν τῷ σκότει τά θαυμάσιά σου ὥσπερ ἐν τοῖς ἀπολωλόσιν οὐκ ἔστιν ἀλήθεια οὕτως ἐν τοῖς ἐσκοτισμένοις οὐκ ἔστι θαυμάσια καί ἡ δικαιοσύνη σου ἐν γῇ ἐπιλελησμένῃ κ τ ἑ γῆ ἐπιλελησμένη ἐστί ἐστίν ψυχή λογική τῶν τοῦ ἁγίου πνεύματος ἐστερημένη καρπῶν πτωχός εἰμι ἐγώ καί ἐν κόποις ἐκ νεότητός μου δι ἡμᾶς γάρ ἐπτώχευσεν πλούσιος ὤν ἵνα ἡμεῖς τῇ ἐκείνου πτωχείᾳ πλουτίσωμεν καί οἱ φοβερισμοί σου ἐξετάραξάν με κ τ ἑ φοβερισμούς λέγει δυνάμεις τινάς ἀκαθάρτους καί ταραχώδεις ὅτι εἶπας εἰς τόν αἰῶνα ἔλεος οἰκοδομηθήσεται ἐν τοῖς οὐρανοῖς ἑτοιμασθήσεται ἡ ἀλήθειά σου τό μέν ἔλεος τούς ἀνθρώπους οἰκοδομεῖ ἡ δέ ἀλήθεια ἑτοιμάζει τάς ἁγίας δυνάμεις διεθέμην διαθήκην τοῖς ἐκλεκτοῖς μου ὤμοσα δαυίδ τῷ δούλῳ μουἕως τοῦ αἰῶνος ἑτοιμάσω τό σπέρμα σου καί οἰκοδομήσω εἰς γενεάν καί γενεάν τόν θρόνον σου εἰ θρόνος ἐστί τοῦ χριστοῦ φύσις ἡ φύσις ἡ λογική ταύτην δέ πεποίηκεν ὁ θεός καλῶς λέγεται χριστός κεκαθικέναι ἐπί θρόνου δαυίδ τοῦ πατρός αὐτοῦ τό δέ γινώσκεσθαι τόν χριστόν ὑπό τοῦ πεφυκότος γινώσκειν αὐτόν καθέδραν ὀνομάζει ἡ θεία γραφή ἐξομολογήσονται οἱ οὐρανοί τά θαυμάσιά σου κύριε ἐξομολογήσονται ἐξομολογήσονται ἀντί τοῦ δοξάσουσιν καί τίς ὁμοιωθήσεται τῷ κυρίῳ ἐν υἱοῖς θεοῦ οὐδεμία λογική φύσις ὁμοία ἐστι ἐστί τῷ χριστῷ ἡ μέν γάρ τῶν γεγονότων θεωρίαν γινώσκει ὁ δέ καί αὐτόν ἐπίσταται τόν τά πάντα ποιήσαντα χριστόν δέ φημι τόν μετά θεοῦ λόγου ἐπιδημήσαντα κύριον 219v δυνατός εἶ κύριε καί ἡ ἀλήθειά σου κύκλῳ σου οὑχ ὁ χριστός κυκλοῖ τήν γνῶσιν τήν τοῦ πατρός ἀλλ αὐτή κυκλοῖ τόν χριστόν πολλήν δέ ἐν τούτῳ τῷ ῥητῷ καί βαθυτάτην θεωρίαν ἀποκεῖσθαι νομίζω ἥν ὁ ἐξαπλῶσαι βουλόμενος παρελεύσεται τούς τῶν σχολίων κανόνας σύ δεσπόζεις τοῦ κράτους τῆς θαλάσσης τόν δέ σάλον τῶν κυμάτων αὐτῆς σύ καταπραΰνεις αὐτός γάρ ἐστιν ὁ ἐπιτιμῶν τῷ ἀνέμῳ καί τῇ θαλάσσῃ καί ποιῶν γαλήνην μεγάλην ἵνα φθάσαντες φθάσωσιν οἱ ἐμπλέοντες ἀπελθεῖν δύνωνται εἰς τήν γῆν ἐφ ἥν σπεύδουσιν τόν βοῤῥᾶν βορρᾶν καί θάλασσαν θάλασσας σύ ἔκτισας τόν βοῤῥᾶν βορρᾶν ἵστησιν ὁ νότος τουτέστιν ὁ τῷ πνεύματι ζέων τόν ἐν κακίᾳ ψυχρόν ἑαυτόν δέ ποιεῖ νοῦς βοῤῥᾶν βορρᾶν καί ἑαυτήν ψυχή ποιεῖ θάλασσαν οὐχί οὖν βοῤῥᾶς καθό βορρᾶς οὐδέ καθό θάλασσα ἐκτίσθησαν ἀπό θεοῦ ἀλλά καθό φύσεις εἰσί λογικαί θαβώρ καίἑρμώνίμ καί ἑρμώνιείμ ἐν τῷ ὀνόματί σου ἀγαλλιάσονται θαβώρ ἐκλεκτόν θαβώρ δέ ἐστιν τό ὄρος τῆς γαλιλαίας ἐφ οὗ μετεμορφώθη χριστός ἑρμωνιίμ ἑρμωνιείμ δέ ἐστι τό ὄρος ἐφ οὗ κεῖται ἡ πόλις ναΐμ ναΐν ἐν ᾗ ἤγειρε ἤγειρεν τόν τῆς χήρας υἱόν ὁ χριστός καί ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου ὑψωθήσεται τό κέρας ἡμῶν κέρας νῦν τόν νοῦν ὀνομάζει ὑψοῦται δέ νοῦς διά γνώσεως του θεοῦ τότε ἐλάλησας ἐν ὁράσει τοῖς υἱοῖς ὁσίοις σου τότε ἐλάλησας διά τῶν ἁγίων προφητῶν περί τοῦ χριστοῦ σου ἐν ἐλαίῳ ἁγίῳ μου ἔχρισα αὐτόν τό ἅγιον ἔλαιον τήν τοῦ θεοῦ γνῶσιν σημαίνει μᾶλλον δέ τήν οὐσιώδη γνῶσιν δηλοῖ οὐκ ὠφελήσει ὁ ἐχθρός ἐν αὐτῷ εἰ ὅταν ἁμαρτάνωμεν τούς ἐχθρούς ἡμῶν ὠφελοῦμεν ὁ χριστός δέ οὐχ ἥμαρτεν ἄρα τούς ἐχθρούς αὐτοῦ οὐκ ὠφέλησεν ὁ χριστός ὕψωσας τήν δεξιάν τῶν θλιβόντων αὐτόν καί ἐν τῷ ὀνόματί μου ὑψωθήσεται τό κέρας αὐτοῦ μόνος ἐν τῇ γνώσει τοῦ πατρός ὑψοῦται χριστός καί θήσομαι ἐν θαλάσσῃ χεῖρα αὐτοῦ καί ἐν ποταμοῖς δεξιάν αὐτοῦ ἐν μέν τῇ θαλάσσῃ τίθεται ἡ χείρ τοῦ χριστου χριστοῦ ἐν δέ τοῖς ποταμοῖς ἡ δεξιά αὐτοῦ πλήν ἐάν θελήσῃ ἡ θάλασσα γίνεται ποταμός καί πάλιν ὁ ποταμός ἐάν μή τηρήσῃ τόν ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥέοντα ποταμόν τοῦ ζῶντος ὕδατος γίνεται θάλασσα καί θήσομαι εἰς τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος τό σπέρμα αὐτοῦ καί τόν θρόνον αὐτοῦ ὡς τάς ἡμέρας τοῦ οὐρανοῦ ὅταν γένηται τό θέλημα τοῦ θεοῦ ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς τότε καί ὁ θρόνος τοῦ χριστοῦ ἔσται ὡς αἱ ἡμέραι τοῦ οὐρανοῦ καί τάς ἐντολάς μου μή φυλάξωσιν ὁ μή φυλάσσων τάς ἐντολάς τοῦ θεοῦ ἐκπίπτει τοῦ εἶναι θρόνος θεοῦ εἰς γάρ κακότεχνον ψυχήν οὐκ εἰσελεύσεται ἡ σοφία οὐδέ κατοικήσει ἐν σώματι καταχρέῳ ἁμαρτίας ἐπισκέψομαι ἐν ῥάβδῳ τάς ἀνομίας αὐτῶν καί ἐν μάστιξιν τάς ἁμαρτίας αὐτῶν ὅν γάρ ἀγαπᾷ κύριος παιδεύει μαστιγοῖ δέ πάντα υἱόν ὅν παραδέχεται καί ὁ θρόνος αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος ἐναντίον σου μου καί ὡς ἡ σελήνη κατηρτισμένη εἰς τόν αἰῶνα δεῖ πρότερον ἡμᾶς γενέσθαι ὡς τάς ἡμέρας αἱ ἡμέραι τοῦ οὐρανοῦ τουτέστιν ὁμοίους ταῖς ἁγίαις δυνάμεσιν ἔπειτα δέ καί αὐτῷ παρεμφέρεις παρεμφερεῖς τῷ τῆς δικαιοσύνης ἡλίῳ δεῖ γάρ πάντως τήν εὐχήν τοῦ δεσπότου ἡμῶν πληρωθῆναι ἰησοῦς γάρ ἐστιν ὁ προσευξάμενος δός αὐτοῖς φησίν ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν ἕν ὦσιν καθώς καί κἀγώ καί σύ ἕν ἐσμεν πάτερ οὕτω γάρ ἐσόμεθα μηκέτι αὔξησιν καί μείωσιν κατά τήν γνῶσιν λαμβάνοντες κατηρτισμένοι δέ ἀεί ἐν κυρίῳ διάγοντες ἐβεβήλωσας εἰς τήν γῆν τό ἁγίασμα αὐτοῦ ἁγίασμα τοῦ χριστοῦ αἱ λογικαί ψυχαί τό δέ ἔλεός μου οὐ μή διασκεδάσω ἀπ αὐτοῦ οὐδέ μή ἀδικήσω ἐν τῇ ἀληθείᾳ μου διήρπασαν αὐτόν πάντες οἱ διοδεύοντες ὁδόν ἀδικεῖ τήν κληρονομίαν ὁ ἁρπάζων τούς κληρονόμους καί ἁρπάζει τήν γνῶσιν ὁ ποιῶν ἀκαθάρτους τούς πεφυκότας γινώσκειν αὐτήν ταῦτα δέ πάντα ὁ κύριος εἰς ἑαυτόν ἀναδέχεται ἐκ τῆς πρός ἡμᾶς κοινωνίας τά ἡμέτερα πάθη ἀναδεχόμενος αὐτός γάρ τάς ἀσθενείας ἡμῶν ἦρεν καί τάς νόσους ἐβάστασεν τόν θρόνον αὐτοῦ εἰς τήν γῆν κατέῤῥαξας κατέρραξας εἰς γῆν ἀπ οὐρανοῦ καταράσσεται νοῦς ἀντί ἐπουρανίου χοϊκός γεγονώς ἐσμίκρυνας τάς ἡμέρας τοῦ χρόνου αὐτοῦ ἐκ τῆς ἐγκαταλείψεως μειοῦνται αἱ ἀρεταί καί αἱ γνώσεις ἡμῶν αὐταί αὗται γάρ εἰσιν αἱ ἡμέραι τῆς φύσεως τῆς λογικῆς τίς ἐστιν ἄνθρωπος ὅς ζήσεται καί οὐκ ὄψεται θάνατον ῥύσεται τήν ψυχήν αὐτοῦ ἐκ χειρός ᾅδου ἡ αὔξησις τῆς ἀρετῆς καί τῆς γνώσεως ἐκ τῆς κατά μικρόν μειώσεως πασῶν τῶν κακιῶν καί τῆς ἀγνοίας ἐπισυμβαίνει κακία δέ καί ἀγνωσία θάνατος ψυχῆς λογικῆς ζωή δέ ἀρετή καί γνῶσις μνήσθητι κύριε τοῦ ὀνειδισμοῦ τῶν δούλων σου οὗ ὑπέσχον ἐν τῷ κόλπῳ μου πολλῶν ἐθνῶν κόλπον νῦν τήν ψυχήν ὀνομάζει διά τε τό καί τήν γνῶσιν τήν τοῦ θεοῦ ἀγαθά ὀνομάζεσθαι ἀγαθά δέ τά ἐν κόλποις πέφυκε βάλλεσθαι πιστεύω γάρ φησί τοῦ ἰδεῖν τά ἀγαθά κυρίου ἐν γῇ ζώντων οὗ ὠνείδισαν τό ἀντάλλαγμα τοῦ χριστοῦ σου τό ἀντάλλαγμα τοῦ χριστοῦ τάχα ὁ κυριακός ἄνθρωπος ἐστιν ἄνθρωπός ἐστιν καθ ἑβραίους ἡ τετάρτη βίβλος τῶν ψαλμῶν ἐντεῦθεν ἄρχεται ἀπό τοῦ πθʹ ψαλμοῦ μή ἀποστρέψῃς ἄνθρωπον εἰς ταπείνωσιν τότε ἀποστρέφεσθαι ἄνθρωπόν ἀποστρέφει θεός ἄνθρωπον εἰς ταπείνωσιν ὅταν διά τῆς ἁμαρτίας ἐγκατελίπῃ αὐτόν ὅτι χίλια ἔτη ἐν ὀφθαλμοῖς σουὡς σου ὡς ἡ ἡμέρα ἡ ἐχθές ἥτις διῆλθεν καί φυλακή ἐν νυκτί οὐ περί τήν γνῶσιν οὔτε περί τό γινώσκον γινῶσκον θεωρεῖται ὁ χρόνος καιρός γάρ καί ἡμέραι ἡμέρα καί χρόνος τῆς σωματικῆς ἐστι φύσεως σωμάτων δέ δημιουργός ἐστιν ὁ κύριος ἡμῶνἰησοῦς ἡμῶν ἰησοῦς χριστός τά ἐξουδενώματα αὐτῶν ἔτη ἔσονται κ τ ἑ ἐξουδενωθήσεται ἡ ζωή αὐτῶν τά ἔτη ὅτι πᾶσαι αἱ ἡμέραι ἡμῶν ὡσεί ἀράχνη ἐμελέτων κ τ ἑ ἐξέλιπον σκιά γάρ ἡμῶν φησίνἰώβ φησίν ἰώβ ἐστίν ὁ βίος ἐπί τῆς γῆς καί τό πλεῖον αὐτῶν κόπος καί πόνος κ τ ἑ τό πλεῖον τῶν παρελθόντων ἐτῶν ἐν κόποις καί πόνοις γινόμεθα ἐξαριθμήσασθαι τήν δεξιάν σου οὕτως γνώρισόν γνώρισον μή ἐπί κολάσει ἀλλ ἐπί φιλανθρωπίᾳ γνωρισάσθω σου ἡ δεξιά ἐνεπλήσθημεν τό πρωΐ τοῦ ἐλέους σου χρήσιμον τοῦτο πρός τούς ἀπό τῆς κακίας μετανοήσαντας καί καταξιωθέντας γνώσεως καί ἰδέ ἐπί τούς δούλους σου καί τά ἔργα σου καί ὁδήγησον τούς υἱούς αὐτῶν τοῦτο λεκτέον ἐπί τῶν μετανοησάντων καί γνώσεως καταξιωθέντων καί ἔσται ἔστω ἡ λαμπρότης κυρίου τοῦ θεοῦ ἡμῶν ἐφ ἡμᾶς κ τ ἑ λαμπρότης ἐστί λαμπρότης ἐστίν γνῶσις θεοῦ καί γάρ οἱ μετέχοντες αὐτῆς καλοῦνται λαμπρότητες ̓εν ἐν ταῖς λαμπρότησι φησί τῶν ἁγίων σου ἐκ γαστρός πρό ἑωσφόρου ἐγέννησά σε καί τά ἔργα τῶν χειρῶν ἡμῶν κατεύθυνον ἐφ ἡμᾶς καί τό ἔργον τῶν χειρῶν ἡμῶν κατεύθυνον κ τ ἑ ἔργα μέν χειρῶν ἐστιν ἡ καθ ἕκαστα πρᾶξις ἔργον δέ χειρῶν ἡ ἐκ τούτων ἐπισυμβαίνουσα γνῶσις εν ἐν τοῖς μεταφρένοις αὐτοῦ ἐπισκιάσει σοι κ τ ἑ τό μετάφρενον σύμβολόν ἐστι καρδίας ὅπλῳ κυκλώσει σε ἡ ἀλήθεια αὐτοῦ οὐ φοβηθήσῃ ἀπό φόβου νυκτερινοῦ κ τ ἑ ὅπλον χριστοῦ γνῶσις ἀληθής καί ὁ κυκλούμενος ὑπ αὐτῆς οὐ πτοηθήσεται οὐ φοβηθήσῃ ἀπό φόβου νυκτερινοῦ ἀπό βέλους πετομένου ἡμέρας κ τ ἑ ἀκάθαρτόν τινα δύναμιν νῦν βέλος ὠνόμασε ὠνόμασεν ἀπό συμπτώματος καί δαιμονίου μεσημβρινοῦ κ τ ἑ τόν μεσημβρινόν δαίμονά φασιν εἶναι τόν τῆς ἀκηδίας καί μάστιξ οὐκ ἐγγιεῖ τῷ σκηνώματί σου κ τ ἑ εἰ βούλοιτό τις εἴ τις βούλοιτο μή περιπεσεῖν μάστιγι γενέσθω οἶκος θεοῦ τοῦ διαφυλάξαι σε ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς σου κ τ ἑ ὁ ἐν μηδενί πταίων οὗτος διαφυλάσσεται ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ μήποτε προσκόψῃς πρός λίθον τόν πόδα σου κ τ ἑ ὁ ποῦς μέν τήν ψυχήν σημαίνει ὁ δέ λίθος τήν ἁμαρτίαν ἐπ ἀσπίδα καί βασιλίσκον ἐπιβήσῃ καί καταπατήσεις λέοντα καί δράκοντα ῥύεται μέν ἡμᾶς ἀσπίδος καί βασιλίσκου τῶν ἀντικειμένων τῇ πρακτικῇ σκεπάζει δέ ἀπό λέοντος καί δράκοντος τῶν ἀντικειμένων τῇ θεωρίᾳ καί δείξω αὐτῷ τό σωτήριόν μου κ τ ἑ σωτήριον τοῦ θεοῦ ἐστιν ὁ χριστός τοῦ ἀναγγέλλειν τό πρωΐ τό ἔλεός σου καί τήν ἀλήθειάν σου κατά νύκτα ἀπαγγέλλειν κατ ὄρθρον τό ἔλεός σου καί τήν βεβαιότητά σου κατά νύκτα ἐν δεκαχόρδῳ ψαλτηρίῳ μετ ᾠδῆς ἐν κιθάρᾳ ψαλτήριόν ἐστι νοῦς καθαρός ὑπό πνευματικῆς κινούμενος γνώσεως κιθάρα δέ ἐστι ψυχή πρακτική ὑπό τῶν ἐντολῶν τοῦ χριστοῦ κινουμένη ἀνήρ ἄφρων οὐ γνώσεται κ τ ἑ ἔκγονος ἀφροσύνης κακία κακίας δέ ἀγνωσία ἐν τῷ ἀνατεῖλαι τούς ἁμαρτωλούς ὡσεί ὡς χόρτον τό πῦρ ὅ ἦλθεν βάλλειν ἦλθε βαλεῖν ὁ κύριος ἡμῶν εἰς τήν γῆν κατακαίει ξύλα χόρτον κάλαμον ὁ σωτήρ φησι πῦρ ἦλθον βαλεῖν ἐπί τήν γῆν ὁ δέ παῦλός φησιν εἴ τινος τό ἔργον μενεῖ ὅ ἐπῳκοδόμησεν μισθόν λήψεται εἴ τινος δέ τό ἔργον κατακαήσεται οὗτος ζημιωθήσεται καί μήποτε τοῦτο τό πῦρ κατακαίει τάς μοχθηράς ἕξεις μή ἀφιέν ἀνατεῖλαι καί γάρ ξύλα χόρτος καλάμη κακία ὠνόμασται δικαίως οὖν ὁ σωτήρ τοῦτο τό πῦρ ἦλθεν βαλεῖν ἐπί τήν γήν ἵνα τά φυόμενα ἐκριζώσῃ τουτέστι τά πάθη ὅτι ἰδού οἱ ἐχθροί σου ἀπολοῦνται κ τ ἑ ἐχθρός ἀπολλύμενος γίνεται φίλος τήν γάρ ἔχθραν αὐτοῦ ἠφάνισεν ὁ θεός καί τό γῆράς μου ἐν ἐλαίῳ πίονι κ τ ἑ γῆρας δικαίου γνῶσις ἀληθής καί νεότης αὐτοῦ ἀπάθεια ψυχῆς καί ἐπεῖδεν ὁ ὀφθαλμός μου ἐν τοῖς ἐχθροῖς μουκαί μου καί ἐν τοῖς ἐπανισταμένοις ἐπ ἐμέ πονηρευομένοις εἰσακούσεται ἀκούσεται τό οὖς μου χρήσιμον τό ῥητόν πρός τούς ἐμφανιζομένους δαίμονας ἡμῖν ἡμῖν δαίμονας καί πειρωμένους ἡμᾶς ἐκφοβεῖν πεφυτευμένοι ἐν τῷ οἴκῳ κυρίου κ τ ἑ ἐν ταῖς αὐλαῖς τοῦ θεοῦ ἡμῶν ἐξανθήσουσιν οἱ δίκαιοι φυτευθέντες ἐν τῇ γνώσει τῇ τοῦ κυρίου πολλούς ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ ἤ ἐν ταῖς ἐκκλησίαις ἐξανθήσουσιν ἀνθρώπους διά τῆς πνευματικῆς διδασκαλίας καρποφοροῦντες αὐτούς τοῦ ἀναγγεῖλαι ὅτι εὐθής κύριος ὁ θεός μου καί οὐκ ἔστιν ἀδικία παρ αὐτῷ κ τ ἑ ἐν αὐτῷ ἀδικία οὐκ ἔστι παρά τῷ θεῷ διά τό εἶναι αὐτόν κακίας ἀνεπίδεκτον ὁ κύριος ἐβασίλευσεν εὐπρέπειαν ἐνεδύσατοἐνεδύσατο κύριος δύναμιν καί περιεζώσατο καί γάρ ἐστερέωσε τήν οἰκουμένην ἥτις οὐ σαλευθήσεταιἕτοιμος ὁ θρόνος σου ἀπό τότε ἀπό τοῦ αἰῶνος σύ εἶ ἐνεδύσατο δεῖ γάρ αὐτόν βασιλεύειν ἄχρις οὗ θῇ πάντας τούς ἐχθρούς ὑπό τούς πόδας αὐτοῦ ὑπέταξεν ἐπῆραν οἱ ποταμοί κύριε ἐπῆραν οἱ ποταμοί φωνάς αὐτῶν κ τ ἑ φύσεις λογικάς ἁγίας ποταμούς ὀνομάζει διά τό ῥεῖν ἐκ τῆς καρδίας αὐτῶν ποταμούς ὕδατος ζῶντος θαυμαστοί οἱ μετεωρισμοί τῆς θαλάσσης κ τ ἑ θαυμαστή γίνεται ψυχή ἀρθεῖσα μετάρσιος καί χωρισθεῖσα τῶν τοῦ βίου τούτου κυμάτων ἀροῦσιν οἱ ποταμοί ἐπιτρίψεις αὐτῶν τῷ οἴκῳ σου πρέπει ἁγίασμα κύριε οἶκος κυρίου ψυχή καθαρά ἐνοικήσω γάρ φησίν ἐν αὐτοῖς καί ἐμπεριπατήσω ἀπόδος ἀνταπόδοσιν ὑπερηφάνοις κ τ ἑ ὑπερηφανία ἐστί τοῖς ὑπερηφάνοις ὑπερηφανία ἐστίν καταφρόνησις κλήσεως ἀγαθῆς τόν λαόν σου κύριε ἐταπείνωσαν καί τήν κληρονομίαν σου ἐκάκωσαν κληρονομίαν εἴρηκεν τήν φύσιν τήν λογικήν ἥτις πέφυκε κληρονομεῖν θεόν ἀντί δέ τοῦ κληρονομοῦντος κληρονομίαν ὠνόμασεν ἔθος γάρ τοῦτο τῇ θείᾳ γραφῇ χήραν καί ὀρφανόν ἀπέκτεινον καί προσήλυτον ἐφόνευσεν γδ ́ προσήλυτον ἀπέκτειναν χήραν ψυχήν καί προσήλυτον νοῦν ἀποκτείνει ὁ κακῶς τάς θείας γραφάς ἐξηγούμενος καί ὀρφανούς ἐφόνευσαν ὀρφανός ἐστι νοῦς ἐστηρουμένος ἐστερημένος τοῦ ἐπουρανίου πατρός τόν λαόν σου κύριε ἐταπείνωσαν κ τ ἑ μακάριος ἄνθρωπος ὅν ἄν σύ παιδεύσῃς κύριε ὅν ἀγαπᾷ κύριος παιδεύει φησίν ὁἀπόστολος φησίν ὁ ἀπόστολος εἰ δέ ὅν παιδεύει μακαρίζει πᾶς ὁ παιδευόμενος ὑπ αὐτοῦ ἀπαθής γενήσεται τοῦτον γάρ ἀγαπᾷ κύριος παιδεία γάρ ἐστι ἐστιν μετριοπάθεια παθῶν τοῦ πραῦναι αὐτόν πραῧναι αὐτῷ ἀφ ἡμερῶν πονηρῶν ἡμέρας πονηράς τάς ἡμέρας τῆς κρίσεως λέγει ἐν αἷς ὁ παιδευόμενος ὑπ αὐτοῦ καθαρός γενόμενος ἀπό παθῶν ἀπολαύσει τῆς γνώσεως ἀτάραχος διαμένων ἕως οὗ ὀρυγῇ τῷ ἁμαρτωλῷ βόθρος κ τ ἑ βόθρον τήν γέενναν ὠνόμασεν ἕως οὗ δικαιοσύνη ἐπιστρέψει ἐπιστρέψῃ εἰς κρίσιν κ τ ἑ ἕως οὗ ὁ χριστός κρινεῖ κρίνῃ τήν οἰκουμένην αὐτός γάρ ἡμῖν ἐγενήθη σοφία ἀπό θεοῦ δικαιοσύνη τε καί ἁγιασμός καί ἀπολύτρωσις καί τήν κρίσιν δέ πᾶσαν αὐτῷ δέδωκεν ὁ πατήρ τό ἔλεός σου κύριε βοήθει βοηθεῖ μοι ἐνταῦθα τό ἔλεος τοῦ χριστοῦ κυρίου τήν πρόνοιαν αὐτοῦ σημαίνει δι ἥν ἄνθρωπος βοηθεῖται ἤτοι καί ἐγκαταλείπεται ἀλλά βοηθεῖται μέν ἐνεργούσης αὐτῆς ὁ ἄνθρωπος ἐγκαταλείπεται δέ ὑποχωρούσης αὐτῆς ἔλεος μέν νοῦ γνῶσις ἔλεος δέ ψυχῆς ἀπάθεια αἱ παρακλήσεις σου εὔφραναν ἠγάπησαν τήν ψυχήν μου κ τ ἑ ι ́ παράκλησίς ἐστιν ἀνάκτησις ψυχῆς ἀπό πόνων μή συμπρόσεσταί συμπροσέσται σοι θρόνος ἀνομίας ὁ πλάσσων κόπον ἐπί προστάγματι θηρεύσουσιν ἐπί ψυχήν δικαίου καί αἷμα ἀθῶον καταδικάσονται καί ἐγένετό μοι κύριος εἰς καταφυγήν καί ὁ θεός μου εἰς βοηθόν ἐλπίδος μου καί ἀποδώσει αὐτοῖς τήν ἀνομίαν αὐτῶν καί τήν πονηρίαν αὐτῶνἀφανιεῖ αὐτούς κύριος ὁ θεός ἡμῶν θρόνον ἀνομίας ὠνόμασε τόν διάβολον ἐπειδή καί θρόνος δικαιοσύνης ἐστίν ὁ χριστός ὅστις ἀντίκειται τῷ διαβόλῳ θρόνος ἀνομίας ἐστίν ὁ διάβολος ὅστις κόπους παρέχει τοῖς τά προστάγματα τοῦ θεοῦ ποιοῦσιν ἀνθρώποις κόπον πλάσσει ἐπί τῶν προσταγμάτων τοῦ θεοῦ βουλόμενος ἡμᾶς παραβαίνειν τά προστάγματα αὐτοῦ καί ἐνδελεχῶν ἡμῖν ἅμα καί παλαίων εἰς ἐπί τό ἐξαπατῆσαι ἡμᾶς ὁ διάβολος καί κατά τήν πονηρίαν αὐτῶν ἀφανιεῖ αὐτούς κύριος ὁ θεός κ τ ἑ ἡμῶν ἀφανιεῖ αὐτούς κακούς ὄντας δηλονότι καλούς ποιῶν τήν μέν κακίαν ἀφανίζει κύριος ὡς δικαιοσύνη τήν δέ ἄγνοιαν ὡς σοφία καί γνῶσις ὅτι ἐν τῇ χειρί αὐτοῦ τά πέρατα τῆς γῆς χεῖρα νῦν τήν πρόνοιαν λέγει τοῦ θεοῦ ὅτι θεός μέγας κύριος καί βασιλεύς μέγας ἐπί πάντες τούς θεούς ὅτι οὐκ ἀπώσεται κύριος τόν λαόν αὐτοῦ ὅτι ἐν τῇ χειρί αὐτοῦ τά πέρατα τῆς γῆς καί τά ὕψη τῶν ὀρέων αὐτοῦ ἐστιν ὁ ὑψηλός τήν διάνοιαν τοῦ θεοῦ ἐστιν δεῦτε προσκυνήσωμεν καί προσπέσωμεν αὐτῷ κ τ ἑ κυρίου ἐστίν ὁ ὑψηλός ἐν θεωρίᾳ οὗτος προσπίπτει τῷ κυρίῳ ὁ τήν ἔπαρσιν ὑπερηφανίας ἀπολιπών τοῦ κυρίου λέγεται εἶναι ὡς μᾶλλον τῶν ἄλλων νοῶν περί θεοῦ δεῦτε προσκυνήσωμεν καί προσπέσωμεν αὐτῷ οὗτος προσπίπτει τῷ κυρίῳ ὁ τήν ἔπαρσιν τῆς ὑπερηφανίας ἀπολιπών ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός νομῆς αὐτοῦ καί πρόβατα χειρός αὐτοῦ ἐγώ εἰμι φησίν ὁ χριστός ποιμήν ὁ ποιμήν ὁ καλός σήμερον ἐάν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε κ τ ἑ τό σήμερον τόν βίον τοῦτον σημαίνει ἰησοῦς γάρ φησί χριστός χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας καί πάλιν αχρις ἄχρις οὗ τό σήμερον καλεῖται αὐτοί δέ καί αὐτοί οὐκ ἔγνωσαν τάς ὁδούς μου κ τ ἑ ὁδοί εἰσι τοῦ κυρίου αἱ πρακτικαί ἀρεταί αἱ ἀπάγουσαι εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ὡς ὤμοσα ἐν τῇ ὀργῇ μου εἰ εἰσελεύσονται εἰς τήν κατάπαυσίν μου κ τ ἑ κατάπαυσις κυρίου γνῶσις αὐτοῦ ὁ δέ εἰσελθών εἰς αὐτήν ἀναπαύσεται ἀναπαύεται ἐπ αὐτῆς ἄσατε κατάπαυσις κυρίου ἡ γνῶσις αὐτοῦ ἥτις καί αἰώνιος ζωή λέγεται αὕτη γάρ φησίν ἡ αἰώνιος ζωή ἵνα γινώσκωσί σε τόν μόνον ἀληθινόν θεόν καί ὅν ἀπέστειλας ἰησοῦν χριστόν ᾄσατε τῷ κυρίῳ ᾆσμα καινόν κ τ ἑ ὁ παλαιός ἄνθρωπος ὁ φθειρόμενος κατά τάς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης οὐ δύναται ᾆσαι ᾆσμα καινόν τοῦ γάρ καινοῦ ἀνθρώπου ἐστί ἐστίν τό ᾆσμα τό καινόν τοῦ γενομένου κατ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν φοβερός ἐστιν ἐπί πάντας τούς θεούς κ τ ἑ εἰ φοβερός ἐστιν ὁ κύριος ἐπί πάντας τούς θεούς πάντες οἱ θεοί φοβοῦνται τόν κύριον ὅτι πάντες οἱ θεοί τῶν ἐθνῶν δαιμόνια ἀντί τοῦ ἀδύνατοι ἄρατε θυσίας καί εἰσπορεύεσθε εἰς τάς αὐλάς αὐτοῦ θυσία τῷ θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον εἴπατε ἐν τοῖς ἔθνεσιν ὅτι ὁ κύριος ἐβασίλευσε κ τ ἑ ἐβασίλευσεν εἴπατε τοῖς ἀδίκοις ὅτι δικαιοσύνη ἐβασίλευσε ἐβασίλευσεν καί τοῖς ἄφροσιν ὅτι κυριεύει φρόνησις καί τοῖς ψεύσταις ὅτι δεσπόζει ἡ ἀλήθεια καί τοῖς ἀγνοοῦσιν ὅτι κεκράτηκεν ἡ γνῶσις σαλευθήτω ἀπό προσώπου αὐτοῦ πᾶσα ἡ γῆ θεοῦ καί γάρ κατώρθωσεν τήν οἰκουμένην ἥτις οὐ σαλευθήσεται σαλεύεται ψυχή ἀπό γνώσεως θεοῦ εἰς πολύθεον πλάνην ἐκπίπτουσα εὐφραινέσθωσαν οἱ οὐρανοί κ τ ἑ καί ἀγαλλιάσθω ἡ γῆ τουτέστιν οἱ κατοικοῦντες ἐν τοῖς οὐρανοῖς τότε ἀγαλλιάσονται πάντα τά ξύλα τοῦ δρυμοῦ κ τ ἑ ποῖα ἀγαλλιάσονται ξύλα λεγέτωσαν οἱ τήν ἀλληγορίαν παραιτούμενοι πρό προσώπου κυρίου ὅτι ἔρχεται ὅτι ἔρχεται κρῖναι τήν γῆν κρινεῖ τήν οἰκουμένην ἐν δικαιοσύνῃ καί λαούς ἐν τῇ ἀληθείᾳ αὐτοῦ οὐ τήν γῆν κρινεῖ ἀλλά τούς κατοικοῦντας ἐπί τῆς γῆς ὁμωνύμως προσαγορευομένους τήν γῆν τῇ γῇ εὐφρανθήτωσαν νῆσοι πολλαί κ τ ἑ νῆσός ἐστι νοῦς ἀκλινής ὑπό τῶν τοῦ βίου τούτου κυμάτων περικτυπούμενος καί πῦρ ἐνώπιον πῦρ ἐναντίον αὐτοῦ προπορεύσεται κ τ ἑ τό πῦρ τοῦτο καίει ξύλα χόρτον καλάμην τουτέστι τάς ἕξεις τάς μοχθηράς ἔφαναν αἱ ἀστραπαί αὐτοῦ τῇ οἰκουμένῃ ἀστραπή ἐστι διδασκαλία πνευματική ἀπό τῶν νοητῶν νεφελῶν γενομένη γινομένη αἷς πολλάκις ἐντέλλεται κύριος ἐργαζομένοις ὀργιζόμενος τοῖς ἀνθρώποις μή βρέξαι ἐπ αὐτούς ὑετόν ἵνα γίνηται γένηται λιμός οὐκ ἄρτου οὐδέ δίψα ὕδατος ἀλλά λιμός τοῦ ἀκοῦσαι λόγον κυρίου τά ὄρη ἐτάκησαν ὡσεί κηρός ἀπό προσώπου τοῦ κυρίου ὅπερ πήγνυσιν ὁ βοῤῥᾶς βορρᾶς τοῦτο τήκει ὁ νότος διό καλῶς λέγει ἡ νύμφη ἐν τοῖς ᾄσμασιν ἄισμασιν τῶν ᾀσμάτωνἐξεγείρου βοῤῥᾶ ᾀσμάτων ἐξεγείρου βορρᾶ καί ἔρχου νότε διάπνευσον κῆπόν μοι μου καί ῥευσάτω ῥευσάτωσαν ἀρώματα αἰσχυνθήτωσαν πάντες οἱ προσκυνοῦντες τοῖς γλυπτοῖς οἱ ἐγκαυχόμενοι ἐν τοῖς εἰδώλοις αὐτῶν τό γλυπτόν ἤτοι διά τήν φύσιν προσκυνητόν ἤ διά τό σχῆμα καί εἰ μέν διά τήν φύσιν ἐστί προσκυνητόν λεγέτωσαν διά τί μή πάντες οἱ λίθοι προσκυνητοί εἰ δέ διά τήν γλυφήν τό σχῆμα προσκυνητόν καί οὐχ ἡ φύσις ἀλλά πᾶν σχῆμα σώματος προσδέεται πρός τό εἶναιὁ εἶναι ὁ δέ θεός οὐδενός χρήζει χρῄζει πρός τό ὑπάρχειν οὐκ ἆρα τό σχῆμα θεός εἰ δέ μή θεός οὐ προσκυνητόν πάλιν τοῦ σχήματος γένος ἤ ποιότης τοῦ δέ θεοῦ οὐκ ἐστί ἔστι γένος ἤ ποιότης οὐκ ἄρα τό σχῆμα θεός καί εἰ μέν τό σημαινόμενον ὑπό τοῦ γλυπτοῦ λέγοιεν εἶναι προσκυνητόν εἰπάτωσαν τί τό σημαινόμενον πότερον σῶμά ἐστιν ἤ ἀσώματον καί εἰ μέν σῶμα οὐ προσκυνητόν οὐδέν γάρ τῶν συνεστώτων ἐκ τῶν τεσσάρων στοιχείων προσκυνητόν διά τό εἶναι φθαρτόν εἰ δέ ἀσώματον λέγοιεν πάλιν ἐρώτησον πότερον ἔχει γνῶσιν ἤ οὐκ ἔχει καί εἰ μέν ἔχει γνῶσιν πεποίηται πεποίωται καί διπλοῦν ἐστιν εἰ δέ διπλοῦν οὐ θεόςἴδιον θεός ἴδιον γάρ θεοῦ ἡ ἁπλότης εἰ δέ οὐκ ἔχει γνῶσιν τυφλόν ἐστι μηδέν ἐπιστάμενον εἰ δέ αὐτόγνωσίς ἐστι αὐτό γνῶσίς ἐστιν λεγέτωσαν πῶς τό σχῆμα τό ἐν τῷ λίθῳ σύμβολόν ἐστι τῆς γνώσεως οἱ ἀγαπῶντες τόν κύριον μισεῖτε πονηρά τουτέστιν οἱ ἀγαπῶντες τήν γνῶσιν μισεῖτε πονηρά καί ἐξομολογεῖσθε τῇ μνήμῃ τῆς ἁγιωσύνης αὐτοῦ κ τ ἑ ἐξομολογεῖσθε μνημονεύοντες τῆς ἁγιωσύνης αὐτοῦ ἐναντίον τῶν ἐθνῶν ἀπεκάλυψε ἀπεκάλυψεν τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ κ τ ἑ δικαιοσύνη γάρ θεοῦ ἐν αὐτῷ ἀποκαλύπτεται ἐκ πίστεως εἰς πίστιν εἴδοσαν πάντα τά πέρατα τῆς γῆς τό σωτήριον τοῦ θεοῦ ἡμῶν ἐα`ν ἐάν μή τις γένηται ἐν τοῖς πέρασι τῆς γῆς οὐ δύναται ἰδεῖν τό σωτήριον τοῦ θεοῦ ὁ γάρ τοιοῦτος οὐκ ἐστίν ἔστιν ἐν σαρκί ἀλλ ἐν πνεύματι ψάλατε τῷ κυρίῳ ἐν κιθάρᾳ ἐν κιθάρᾳ καί φωνῇ ψαλμοῦ ἐν σάλπιγξιν ἐλαταῖς καί φωνῇ σάλπιγγος κερατίνης ἡ κερατίνη σάλπιγξ σύμβολον νίκης ἐστίν οἱ γάρ ἑβραῖοι νικῶντες ἐν τοῖς πολέμοις τῇ κερατίνῃ ἐσάλπιζον οὕτως καί ἰωάβ νικήσας τόν ἀβεσσαλώμ ἐσάλπισεν τῇ κερατίνῃ εἴ τις οὖν κατά τόν ἀπόστολον δύναται εἰπεῖν τόν δρόμον τετέλεκα τήν πίστιν τετήρηκα οὗτος νικήσας τόν ζητοῦντα λαβεῖν τήν βασιλείαν τοῦ χριστοῦ ἡμῶν τοῦ δαυίδ ἐσάλπισεν τῇ κερατίνῃ ἅμα δέ καί τοῦτο ἰστέον ὅτι πολλαχοῦ τό κέρας νούς νοῦς λέγεται τοῦ ἀνθρώπου ὡς τόὑψωθήσεται τό ὑψωθήσεται ὡς μονοκέρωτος τό κέρας μου τουτέστιν δηλονότι ὁ νοῦςὑψοῦται νοῦς ὑψοῦται γάρ τῷ θεῷ τῷ ὄντι ἐν τοῖς ὑψίστοις ἀκολουθῶν ποταμοί κροτήσουσι χειρί ἐπί τό αὐτό κ τ ἑ εἰ τά χαρίσματα τοῦ πνεύματος τοῦ ἁγίου ποταμοί λέγονται κατά τό ποταμοί ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος καλῶς οἱ μεθέξοντες μετέχοντες τούτων τῶν ποταμῶν καί αὐτοί ποταμοί λέγονται σημειωτέον δέ καί τό ἐπί τό αὐτό εἶναι τούς ποταμούς ἵνα τό αὐτό λέγωσι πάντες καί μή ᾖ ἐν αὐτοῖς σχίσματα κρινεῖ τήν οἰκουμένην ἐν δικαιοσύνῃ καί λαούς ἐν εὐθύτητι εὐθύτης ἐστίν ἕξις ἀκαμπτής ἐφ ἅ οὐ χρή σύ ἡτοίμασας εὐθύτητας κ τ ἑ εὐθύτητας ἤτοι τούς εὐθεῖς ἤτοι ἤ τάς ἀρετάς καί προσκυνεῖτε τῷ ὑποποδίῳ τῶν ποδῶν αὐτοῦ κ τ ἑ τό ὑποπόδιον τῶν ποδῶν εἶπόν τινες εἶναι τήν σάρκα τήν τοῦ χριστοῦ ἥτις διά τόν χριστόν ἐστι προσκυνητή ὁ δέ χριστός προσκυνητός διά τόν ἐν αὐτῷ λόγον θεοῦ θεόν ἐπεκαλοῦντο τόν κύριον καί σαμουήλ ἐν τοῖς ἐπικαλουμένοις τό ὄνομα αὐτοῦ κ τ ἑ αὐτός ἐπήκουσεν αὐτῶν οὗτος ἐπικαλεῖται τήν δικαιοσύνην ὁ δικαιοπραγῶν καί τήν ἀλήθειαν ὁ μή ψευδόμενος καί τήν ἀγάπην ὁ μή μισῶν ἐν στύλῳ νεφέλης ἐλάλει πρός αὐτούς κ τ ἑ ὁ στῦλος καί ἡ νεφέλη λογικαί φύσεις εἰσί εἰσίν δι ὧν ἐλάλει πρός τούς ἁγίους ὁ κύριος ὑψοῦτε κύριον τόν θεόν ἡμῶν κ τ ἑ ὑπό καθαροῦ νοῦ πέφυκεν ὑψοῦσθαι θεός εἰσέλθετε εἰσέλθατε εἰς τάς πύλας αὐτοῦ κ τ ἑ ἐν ἐξομολογήσει πύλαι σοφίας ἀρεταί διά γάρ αὐτῶν εἰσερχόμεθα εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἐλεος καί κρίσιν ᾄσομαί σοι κύριε τόν περί προνοίας καί κρίσεως ᾆσαι θέλει λόγον ψαλῶ καί συνήσω ἐν ὁδῷ ἀμώμῳ πότε ἥξεις πρός με ὁ εἰρηκώς τῷ θεῷ πότε ἥξεις πρός με τίνα καί πόσα εὐτρέπισεν πρός ὑποδοχήν αὐτοῦ καταλέγει πλήν τοῦτο ἰστέον ὅτι χωρίς θεοῦ τόν περί προνοίας καί κρίσεως λόγον νοῆσαι ἀδύνατόν ἐστιν τῶν ἀδυνάτων ἐστίν διόπερ καί οὗτος βουλόμενος ἐφαψᾶσθαι ἐφάψασθαι τοῦ λόγου τούτου θεόν καλεῖ πρός βοηθείαν βοήθειαν ἑαυτόν ὡς ἔνι μάλιστα μακαρίσας ἀπαθοῦς λόγου ἐκκλίνοντος ἀπ ἐμοῦ τοῦ πονηροῦ οὐκ ἐγίνωσκον ἀπαθοῦς ὁ λόγος τόν καταλαλοῦντα λάθρα τοῦ πλησίον αὐτοῦ τοῦτον ἐξεδίωκον χρήσιμον τό ῥητόν πρός τούς καταλαλοῦντας ὑπερηφάνῳ ὀφθαλμῷ καί ἀπλήστῳ καρδίᾳ τούτῳ οὐ συνήσθιον ὑπερηφανία ἐστίν μίμησις μεγαλοψυχίας ἤ προποίησις οἱ ὀφθαλμοί μου ἐπί τούς πιστούς τῆς γῆς τοῦ συγκαθῆσθαι αὐτούς μετ ̓ ἐμοῦ πορευόμενος ἐν ὁδῷ ἀμώμῳ οὗτός μοι ἐλειτούργει χρηστέον τό ῥητόν χρηστέον τῷ ῥητῷ πρός τούς ἱερατικούς ὑπηρετουμένους ὑπό δούλων πονηροτάτων τοῦ ἐξολοθρεῦσαι ἐκ πόλεως κυρίου πάντας τούς ἐργαζομένους τήν ἀνομίαν νῦν πόλιν κυρίου λέγει τήν ἑαυτοῦ ψυχήν ἐν ᾗ πάντας ἀπέκτεινε λογισμούς παρανόμους ὅτι ἐξέλιπον ὡσεί καπνός αἱ ἡμέραι μου καί τά ὀστᾶ μου ὡσεί φρύγιον συνεφρύγισαν ἐπλήγην ὡσεί χόρτος καί ἐξηράνθη ἡ καρδία μου ὅτι ἐπελαθόμην τοῦ φαγεῖν τόν ἄρτον μου ἀπό φωνῆς τοῦ στεναγμοῦ μου ἐκολλήθη τό ὀστοῦν μου τῇ σαρκί μου ἀλλαχοῦ δέ φησι πάντα τά ὀστᾶ μου ἐροῦσιν κύριε κύριε τίς ὅμοιός σοι ἐπλήγην ὡσεί χόρτος καί ἐξηράνθη ἡ καρδία μου ξηραίνεται νοῦς ὕδατος πνευματικοῦ ἀπορῶν τοῦ ῥέοντος ἐκ τῆς πηγῆς τῆς ζωῆς ὡμοιώθην πελεκᾶνι ἐρημικῷ ἐγενήθην ὡσεί νυκτικόραξ ἐν οἰκοπέδῳ ἠγρύπνησα καί ἐγενήθην ὡσεί στρουθίον μονάζον ἐπί δόματι τόν πελεκᾶνα τοῦτόν φασιν τῷ οἰκείῳ αἵματι ἐγείρειν τά τεθνηκότα τῶν τέκνων ἠγρύπνησα καί ἐγενόμην ὡς ἐγενήθην ὡσεί στρουθίον μονάζον ἐπί δώματι κ τ ἑ οὐδέν ἄλλο τόν νοῦν οὕτως ἀπεργάζεται κοῦφον ὡς ἀγρυπνία ὅτι σποδόν ὡσεί ἄρτον ἔφαγονκαί τό πόμα μου μετά κλαυθμοῦ ἐκίρνων χρήσιμον τό ῥητόν πρός τούς παρά τόν καιρόν τοῦ πότου αὐλοῖς καί ᾠδαῖς τερπομένους αἱ ἡμέραι μου ὡσεί σκιά ἐκλίθησαν κἀγώ ὡσεί χόρτος ἐξηράνθην σκιά γάρ ἐστιν ὁ βίος ἡμῶν ἐπί τῆς γῆς κἀγώ ὡσεί χόρτος ἐξηράνθην σύ δέ κύριε εἰς τόν αἰῶνα μένεις κ τ ἑ καί τό μνημόσυνόν σου εἰς γενεάν καί γενεάν ἐγώ μέν πρόσκαιρος καί θνητός σύ δέ ἀΐδιος καί ἀθάνατος σύ ἀναστάς οἰκτειρήσεις τήν σιών νῦν τήν σιών τήν φύσιν λέγει τήν λογικήν τήν πεφυκυῖαν σκοπεύειν τά ἐπουράνια 15 οτι ηὐδόκησαν οἱ δοῦλοί σου τούς λίθους αὐτῆς καί τόν χοῦν αὐτῆς οἰκτειρήσουσι χοῦν οἰκτειρήσουσι οἰκτιρήσουσι τουτέστι τούς χοϊκούς καί φοβηθήσονται τά ἔθνη τό ὄνομά σου κύριε καί πάντες οἱ βασιλεῖς τήν δόξαν σου αὐτῆς ἀνθρώπους ὅτι οἰκοδομήσει κύριος τήν σιών καί ὀφθήσεται ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ ι ́ εἴ τις οἰκοδομεῖ ἐπιοικοδομεῖ ἐπί τόν θεμέλιον τοῦτον χρυσίον ἀργύριον χρυσόν ἄργυρον λίθους τιμίους καί λαός ὁ κτιζόμενος αἰνέσει τόν κύριον ὅτι ἐξέκυψεν ἐξ ὕψους ἁγίου αὐτοῦ κύριος ἐξ οὐρανοῦ ἐπί τήν γῆν ἐπέβλεψε εἴ τις ἐν χριστῷ καινή κτίσις τοῦ λῦσαι τούς υἱούς τῶν τεθανατωμένων οἱ ἁμαρτωλοί ἄνθρωποί εἰσιν υἱοί τῶν τεθανατωμένων μή ἀναγάγῃς με ἐν ἡμίσει ἡμερῶν μου κ τ ἑ τῶν γινομένων ἡμερῶν ὑπό τοῦ ἡλίου τῆς δικαιοσύνης καί ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί αὐτοί ἀπολοῦνται σύ δέ διαμενεῖς κ τ ἑ διαμένεις ἀπολοῦνται οἱ οὐρανοί οὐ κατ οὐσίαν ἀλλά κατά τό σχῆμα παράγει γάρ φησίν ὁἀπόστολος ὁ ἀπόστολος τό σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου εὐλόγει ἡ ψυχή μου τόν κύριον καί πάντα τά ἐντός μου τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ κ τ ἑ τά ἐντός τοῦ ἔσω ἀνθρώπου ἐστίν ἡ νοητική δύναμις καί διανοητική καί ἐπιβλεπτική καί ἑρμηνευτική ὁρμητική καί ἡ φανταστική καί ἡ μνημονευτική τόν ἰώμενον πάσας τάς νόσους σου ἰᾶται τάς νόσους ὡς ἰατρός των ψυχῶν τῶν ψυχῶν τόν λυτρούμενον ἐκ φθορᾶς τήν ζωήν σου λυτροῦται ὡς βασιλεύς τόν στεφανοῦντά σε ἐν ἐλέει καί οἰκτιρμοῖς στεφανοῖ ὡς ἀγωνοθέτης τόν ἐμπιπλῶντα ἐν ἀγαθοῖς τήν ἐπιθυμίαν σου ἐμπίμπλησιν ἡμᾶς ἀγαθῶν ὡς πλούσιος ἀνακαινισθήσεται ὡς ἀετοῦ ἡ νεότης σου τό γῆρας ἀποδύεται ὁ ἀετός ὡς καί ὁ ἄνθρωπος τόν παλαιόν ἄνθρωπον ἀποδύεται τόν φθειρόμενον κατά τάς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης οὐκ εἰς τέλος ὀργισθήσεται οὐδέ εἰς τόν αἰῶνα μηνιεῖ ἐντεῦθεν γινώσκομεν ὅτι ἄλλο ὀργή καί ἄλλο μῆνις ὅτι κατά τό ὕψος τοῦ οὐρανοῦ ἀπό τῆς γῆς ἐκραταίωσε ἐκραταίωσεν κύριος τό ἔλεος αὐτοῦ ἐπί τούς φοβουμένους αὐτόν κ τ ἑ ὥσπερ ὕψωσε τούς ἐν οὐρανοῖς οὕτως ἐλέησε ἠλέησε τούς ἐπί γῆς φοβουμένους αὐτόν ἄνθρωπος ὡσεί χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ ὡσεί ἄνθος τοῦ ἀγροῦ οὕτως ἐξανθήσει κ τ ἑ ἐνταῦθα ὁ ἄνθρωπος τήν καθόλου φύσιν δηλοῖ πᾶς γάρ ἄνθρωπος πρόσκαιρος καί θνητός ὅτι πνεῦμα διῆλθεν ἐν αὐτῷ καί οὐχ ὑπάρξει κ τ ἑ μετά μετά τόν θάνατον ἡ ψυχή οὐχ ὑπάρχει ἐν τῷ βίῳ τούτῳ καί οὐκ ἐπιγνώσεται ἔτι τόν τόπον αὐτοῦ τό δέ ἔλεος τοῦ κυρίου ἀπό τοῦ αἰῶνος καί ἕως τοῦ αἰῶνος εἰς ἐπί τούς φοβουμένους αὐτόν κ τ ἑ ἡ μέν αἰσθητή ζωή οὐκ ἀΐδιος τό δέ ἔλεος τοῦ κυρίου ἀΐδιον καί ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ ἐπί υἱοῖς υἱῶν κ τ ἑ υἱούς υἱῶν υἱοί υἱῶν εἰσιν οἱ τοῦ αὐτοῦ πνεύματος τῆς υἱοθεσίας ἠξιωμένοι κατηξιωμένοι καί μεμνημένοις τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ κ τ ἑ τοῦ ποιῆσαι αὐτάς οὗτος μέμνηται τῶν ἐντολῶν ὁ ζῶν κατ αὐτάς κύριος ἐν τῷ οὐρανῷ ἡτοίμασεν τόν θρόνον αὐτοῦ καί ἡ βασιλεία αὐτοῦ πάντων δεσπόζει κ τ ἑ ἡ μέν δημιουργική αὐτοῦ βασιλεία πάντων δεσπόζει ἡ δέ κατά γνῶσιν βασιλεία οὐ πάντων τῶν ἐπί γῆς πάντων δέ τῶν ἐν οὐρανοῖς δεσπόζει εὐλογεῖτε τόν κύριον πάντες οἱ ἄγγελοι αὐτου αὐτοῦ δυνατοί ἰσχύι ποιοῦντες τόν λόγον αὐτοῦ τοῦ ἀκοῦσαι τῆς φωνῆς τῶν λόγων αὐτοῦ οὗτος δυνατός ὁ ποιῶν τόν λόγον τοῦ θεοῦ ἅμα δέ καί τοῦτο ἰστέον ὅτι καί οἱ ἄγγελοι λόγον ἀκούουσιν ἀκούουσίν τινων διδασκόντων αὐτούς καί γάρ αὐτοί διαλέκτους ἁρμοζούσας αὐτοῖς ἔχουσι δἰ ̓ὧν ̓ ὧν τά προστάγματα ἀλλήλοις σημαίνουσιν ἐάν ταῖς γλώσσαις φησίν ὁ παῦλος τῶν ἀγγ έλων ἀγγέλων λαλῶ ἀναβαλλόμενος φῶς ὡς ἱμάτιον κ τ ἑ ἱμάτιον κυρίου γνῶσις ἀληθής ὁ δέ ἐνδυόμενος αὐτό φωτισθήσεται ὑπ αὐτοῦ ἐκτείνων τόν οὐρανόν ὡσεί δέῤῥιν κ τ ἑ δέρριν διά τί οὐκ εἶπεν ἐκτείνας τόν οὐρανόν ἀλλ ἐκτείνων ἤ ἅπαξ μέν αὐτόν κατ οὐσίαν ἐξέτεινεν ἀεί δέ αὐτόν ἐκτείνει κατά τήν πρόνοιαν τοιοῦτόν ἐστι καί τό ἰώβ εἰρημένον παρά τῷ ἰώβ κείμενον τό ὁ ποιῶν πλειάδα καίἕσπερον καίἀρκτοῦρον καί ἕσπερον καί ἀρκτοῦρον καί ταμεῖα ταμιεῖα νότου ὁ ποιῶν τούς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα καί τούς λειτουργούς αὐτοῦ πυρός φλόγα κ τ ἑ πῦρ φλέγον τῷ μένἀβραάμ μέν ἀβραάμ οἱ ἄγγελοι ὡς πνεύματα ἐφάνησαν ἐπεφάνησαν τοῖς δέ σοδομίταις ὥσπερ πῦρ φλέγον ὁ θεμελιῶν ἐθεμελίωσεν τήν γῆν ἐπί τήν ἀσφάλειαν αὐτῆς οὐ κλιθήσεται εἰς τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος κ τ ἑ ὁ μένἰώβ εἶπε ὁ μέν ἰώβ εἶπεν κρεμάσας τήν γῆν ἐπί μηδενός ἐπ οὐδενός ὁ δέ δαυΐδ δαυίδ ἐπί τήν ἀσφάλειαν αὐτῆς θεμελιώσας αὐτήν ἑκάτεροι δέ ἀναιροῦσι τό εἶναι σῶμά τι ἕτερον βαστάζον αὐτήν ὑποκάτω ἡ γάρ ἀσφάλεια οὐκ ἔστιν οὐσία ἀλλά τέχνη θεοῦ ἀκίνητον τήν γῆν ἐν τῇ σφαίρᾳ διαφυλάττουσα ἄβυσσος ὡς ἱμάτιον τό περιβόλαιον αὐτοῦ κ τ ἑ τό ἀκατάληπτον τῆς γνώσεως τοῦ θεοῦ διά τῆς ἀβύσσου παρίστησι επί παρίστησιν ἐπί τῶν ὀρέων στήσονται ὕδατα ἀπό ἐπιτιμήσεώς σου φεύξονται ἀπό φωνῆς βροντῆς σου δειλιάσωσινἀναβαίνουσιν ὄρη καί καταβαίνουσιν πεδία εἰς τόν τόπον ὅν ἐθεμελίωσας αὐτῷ ἐπί τῶν ἐν ἀγνοίᾳ ὄντων στήσεται ἡ γνῶσις ἀναβαίνουσιν ὄρη καί καταβαίνουσι πεδία εἰς τόν τόπον ὅν ἐθεμελίωσας αὐτοῖς κ τ ἑ καταβαίνουσιν πεδία λογικάς τινας διά τῶν λόγων τούτων αἰνίττεται φύσεις ὅριον ἔθου ὅ οὐ παρελεύσονται παρελεύσοντα οὐδέ ἐπιστρέψουσιν καλύψαι τήν γῆν περί τῶν καταχθονίων δαιμόνων ταῦτα λέγεσθαί φασι ο φασιν ὁ ἀποστέλλων πηγάς ἐν φάραγξιν ἀνά μέσον τῶν ὀρέων διελεύσονται ὕδατα ποτιοῦσι πάντα τά θηρία τοῦ ἀγροῦ προσδέξονται ὄναγροι εἰς δίψαν αὐτῶν ὁ διδούς γνῶσιν τοῖς κενωθεῖσιν ὑπό τῆς ἀγνοίας καί δίκην φαράγγων κοιλανθεῖσιν ὑπό τῆς κακίας ἐπ αὐτά τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσει κατασκηνοῖ ἐπ αὐτούς τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ ἐπειδή ἔσχον πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως ποτίζων ὄρη ἐκ τῶν ὑπερῴων αὐτοῦ κ τ ἑ ὑπερῷα θεοῦ φύσεις καθαραί ποτίζουσαι τούς ὑψηλοτέρους τῇ καρδίᾳ τήν καρδίαν ἀπό καρποῦ τῶν ἔργων σου χορτασθήσεται ἡ γῆ καρπός τῶν ἔργων ἐστιν ἡ θεωρία τῶν γεγονότων ἐξανατέλλων χόρτον τοῖς κτήνεσι κτήνεσιν καί χλόην τῇ δουλείᾳ τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἐξαγαγεῖν ἄρτον ἐκ τῆς γῆς χόρτος ὁ γάρ ἀσθενής ἀσθενῶν λάχανα ἐσθίει χορτασθήσεται τά ξύλα τοῦ πεδίου κ τ ἑ ὥσπερ ἐστί τινα ὥσπερ ἔστι τινά ξύλα τοῦ παραδείσου οὕτω καί ξύλα πεδίου τοῦ πεδίου ἐκεῖ στρουθία ἐννοσσεύσουσιν εἴ τις ἀπό ἀγρυπνίας καί ἀσκήσεως γέγονεν ὡς στρουθίον οὑτος δύναται καί νεοσσῶν γενέσθαι πατήρ πέτρα καταφυγή τοῖς χοιρογρυλλίοις κ τ ἑ ὁ χοιρογρυλλίου ἔχων κατάστασιν προσφυγέτω προσφευγέτω τῇ πνευματικῇ πέτρᾳ τῇ ἀκολουθούσῃ ἐν τῇ ἐρήμῳ καί ποτιζούσῃ τόνἰσραήλ τόν ἰσραήλ ὁ ἥλιος ἔγνω τήν δύσιν αὐτοῦ κ τ ἑ ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης ἔγνω νῦν τούς ἐν οἷς ἔδυ ποτέ ποτε σκύμνοι ὠρυόμενοι ἁρπάσαι καί ζητῆσαι παρά τοῦ θεοῦ βρῶσιν αὐτοῖς καί οἱ δαίμονες ἐν τοῖς εὐαγγελίοις τούς χοίρους ἐζητήσαντο ἐξῃτήσαντο ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος καί συνήχθησαν κ τ ἑ καί ἐν ταῖς μάνδραις αὐτῶν κοιτασθήσονται ἐν οἷς ἀνατέλλει ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης ἐν τούτοις καί αἱ κακίαι κατά δύναμιν ὑπάρχουσιν ἐνυπάρχουσιν ἐξελεύσεται ἄνθρωπος ἐπί τό ἔργον αὐτοῦ καί ἐπί τήν ἐργασίαν αὐτοῦ ἕως ἑσπέρας κ τ ἑ ἔργον νῦν λέγει αὐτήν τήν ὕλην περί ἥν ἡ ἐργασία ἐργασίαν δέ αὐτήν τήν τέχνην τήν περί τήν ὕλην γινομένην αὐτή ἡ θάλασσα ἡ μεγάλη καί εὐρύχορος εὐρύχωρος αὕτη ἡ θάλασσα τόν βίον τοῦτον σημαίνει ἐκεῖ ἑρπετά ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός κ τ ἑ τῶν ἑρπετῶν ἀνθρώπων διά τήν κακίαν οὐκ ἔστιν ἀριθμός ̔ο ὁ γάρ ἀριθμῶν φησί πλήθη ἄστρων καί πᾶσιν αὐτοῖς ὀνόματα καλῶν ἀντανελεῖς τό πνεῦμα αὐτῶν καί ἐκλείψουσι ἐκλείψουσιν καί εἰς τόν χοῦν αὐτῶν ἐπιστρέψουσι κ τ ἑ ἐπιστρέψουσιν οἱ ἐκπίπτοντες τοῦ παρά τοῦ θεοῦ δοθέντος αὐτοῖς πνεύματος γίνονται χοϊκοί ἐξαποστελεῖς τό πνεῦμά σου καί κτισθήσονται καί ἀνακαινιεῖς τό πρόσωπον τῆς γῆς κ τ ἑ ἥν παῦλος ὁ ἅγιος ἐξανάστασιν εἴρηκε εἴρηκεν ταύτην δαυΐδ δαυίδ ἀνακαινισμόν προσηγόρευσεν ὁ ἐπιβλέπων ἐπί τήν γῆν καί ποιῶν αὐτήν τρέμειν ὁ ἁπτόμενος τῶν ὀρέων καί καπνίζονται κ τ ἑ τά καπνιζόμενα ὄρη ἀποβάλλει τήν κακίαν ἁπτομένου αὐτῶν τοῦ πνευματικοῦ πυρός τοῦ βληθέντος ἐπί τήν γῆν ἐκλείποισαν τής γῆς ἐκλίποισαν ἁμαρτωλοί ἀπό τῆς γῆς κ τ ἑ καί ἄνομοι ὥστε μή ὑπάρχειν αὐτούς οὐχί μή ὑπάρχειν αὐτούς ἀλλά μή ὑπάρχειν αὐτούς ἁμαρτωλούς διηγήσασθε πάντα τά θαυμάσια αὐτοῦ κ τ ἑ ̔α ́ ο κτησάμενος ὁ κτησάμενοι πᾶσαν τήν γνῶσιν τήν τοῦ θεοῦ οὗτος δύναται διηγεῖσθαι οὗτοι δύνανται διηγήσασθαι πάντα τά θαυμάσια αὐτοῦ ζητήσατε τόν κύριον κ τ ἑ καί κραταιώθητε ὁ τάς ἐντολάς ποιῶν τοῦ θεοῦ οὗτος ζητεῖ αὐτόν τόν θεόν ζητήσατε τό πρόσωπον αὐτοῦ διαπαντός κ τ ἑ τοῦτο λέγει τό πρόσωπον ζητεῖν ἡμᾶς ὅπερ οἱ ἄγγελοι βλέπουσι διαπαντός σπέρμαἀβραάμ σπέρμα ἀβραάμ δοῦλοι αὐτοῦ κ τ ἑ οἱ τοῦ σπέρματος ὄντες τοῦἀβραάμ τοῦ ἀβραάμ δυνάμει εἰσίν ἐκλεκτοί υἱοί ιακωβ ἐκλεκτοί αὐτοῦ πολλοί μέν κλητοί ὀλίγοι δέ ἐκλεκτοί ἐμνήσθη εἰς τόν αἰῶνα διαθήκης αὐτοῦ λόγου οὗ ἐνετείλατο εἰς χιλίας γενεάς κ τ ἑ τάς χιλίας γενεάς οἱ μέν τάς πολλάς αὐτόν λέγειν γενεάς ἐνόμισαν οἱ δέ τάς ὑπό τούτου τοῦ ἀριθμοῦ περιγραφομένας λέγων σοί δώσω τήν γῆν χαναάν σχοίνισμα κληρονομίας ὑμῶν κ τ ἑ πρό τῆς ἐπιδημίας τῆς τοῦ χριστοῦ οἱ χαναναῖοι κατεῖχον ἡμῶν τάς ψυχάς μή ἐῶντες ἡμᾶς καρπούς ἐκφέρειν πνευματικούς ἐν τῷ εἶναι αὐτούς ἀριθμῷ βραχεῖς ὀλιγοστούς καί παροίκους ἐν αὐτῇ πάροικοί εἰσιν οἱ μηδέν ἴδιον τῶν τοῦ κόσμου τούτου νομίζοντες οὐκ ἀφῆκεν ἄνθρωπον ἀδικῆσαι αὐτούς ἐντεῦθεν γινώσκομεν ὅτι οἱ ἀδικούμενοι ὑπό ἀνθρώπων κατ ἐγκατάλειψιν ἀδικοῦνται θεοῦ μή ἅπτεσθε τῶν χριστῶν μου οὗτοι οἱ χρηστοί χριστοί χριστοῦ μετέχοντες λέγονται χρηστοί χριστοί ὁ δέ χριστός τοῦ πατρός μετέχων λέγεται χριστός χριστόν δέ φημι τόν μετά τοῦ θεοῦ λόγου ἐπιδημήσαντα κύριον μέχρι τοῦ ἐλθεῖν τόν λόγον αὐτοῦ τό λόγιον τοῦ κυρίου ἐπύρωσεν αὐτόν πολλούς πειρασμούς ἐπάγει τοῖς ἁγίοις ὁ διάβολος μέχρι τοῦ ἐλθεῖν τόν λόγον τοῦ θεοῦ τόν πυροῦντα καί καθαρίζοντα τάς καρδίας αὐτῶν καί εἰσῆλθεν ἰσραήλ εἰς αἴγυπτον καί ἰακώβ παρῴκησεν ἐν γῇ χαμ ἐντεῦθεν γινώσκομεν ὅτι πνευματικός ὄντως ὁ νόμος ἐστί καί τά πραττόμενα τότε συμβολικῶς ἰωσήφ ἐγίνετο καί γάρ ὁ σῖτος ὡς ἔοικεν γνῶσιν σημαίνει καί ὁ λιμός ἀγνωσίαν καί ἡ αἴγυπτος τόν κόσμον τοῦτον δηλοῖ ὁ γάρ φαραώ τόν διάβολον ὑπό πολλῶν ἡρμηνεύθη σημαίνειν καί ἐκραταίωσεν αὐτόν ὑπέρ τούς ἐχθρούς αὐτοῦ κ τ ἑ χωρίς ἀρετῆς καί γνώσεως θεοῦ οὐκ ἄν τις γένοιτο τῶν ἐχθρῶν ἰσχυρότερος ἐξαπέστειλε μωσῆν ἐξαπέστειλεν μωϋσῆν τόν δοῦλον αὐτοῦἀαρών αὐτοῦ ἀαρών ὅν ἐξελέξατο αὐτόνἔθετο αὐτόν ἔθετο ἐν αὐτοῖς τούς λόγους τῶν σημείων αὐτοῦ καί τῶν τεράτων ἐν γῇ χάμ ἤδεσαν μωσῆς καίἀαρών μωσῆς καί ἀαρών μόνοι ᾔδεσαν τούς λόγους ὧν ἐποίησεν ἐν αἰγύπτῳ τῶν σημείων τε καί καί τῶν τεράτων καί παρεπίκραναν τούς λόγους αὐτοῦ οἱ ἀκούοντες τῶν λόγων τοῦ θεοῦ καί μή ποιοῦντες αὐτούς παραπικραίνουσιν παραπικραίνουσι τούς λόγους αὐτοῦ εἶπε εἶπεν καί ἦλθε κυνόμυια κ τ ἑ τήν κυνόμυιαν οἱἑβραῖοι ἑρμηνεύουσι οἱ ἑβραῖοι ἑρμηνεύουσιν πλῆθος πάμμιγον πάμμικτον ἀγρίων καί σαρκοβόρων θηρίων οἱ δέἕλληνες δέ ἕλληνες λέγουσι κυνόμυιαν τήν τοῦ κυνός τοῦ ὑλακτοῦντος μυῖαν καί ἐπάταξε ἐπάταξεν τάς ἀμπέλους αὐτῶν κ τ ἑ καί τάς συκᾶς αὐτῶν ἐκ γάρ ἀμπέλου σοδόμων ἦσαν αἱ ἄμπελοι αὐτῶν καί αἱ κληματίδες αὐτῶν ἐκ γομόῤῥας εἶπε γομόρρας εἶπεν καί ἦλθεν ἀκρίς κ τ ἑ ἡ ἀκρίς αὕτη κατεσθίει τό σπέρμα τό πονηρόν καί ἐξήγαγεν αὐτούς ἐν ἀργυρίῳ καί χρυσίῳ ἀντί τοῦ μετ μετά ἀργυρίου καί χρυσίου ἅπερ σύμβολά ἐστιν ἐστι τῆς ἔξωθεν σοφίας διεπέτασε διεπέτασεν νεφέλην εἰς σκέπην αὐτοῖς καί πῦρ τοῦ φωτίσαι αὐτοῖς τήν νύκτα ἡ νεφέλη φύσιν ἁγίαν δηλοῖ καί ὁ στύλος τοῦ πυρός ὁμοίως δύναμιν σημαίνει νοηράν καί ἄρτον οὐρανοῦ ἐνέπλησεν αὐτούς ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ἀπό τοῦ οὐρανοῦ καταβάς ἐν τοῖς εὐαγγελίοις φησίν καί ἐξήγαγε ἐξήγαγεν τόν λαόν αὐτοῦ ἐν ἀγαλλιάσει καί τούς ἐκλεκτούς αὐτοῦ ἐν εὐφροσύνῃ εἰ ὁ λαός ἐξῆλθεν ἐν ἀγαλλιάσει οἱ δέ ἐκλεκτοί αὐτοῦ ἐν εὐφροσύνῃ μεῖζον ἡ εὐφροσύνη τῆς ἀγαλλιάσεως ἐπεί καί μείζονες οἱ ἐκλεκτοί τοῦ λαοῦ καί πόνους λαῶν ἐκληρονόμησαν νῦν τό ἀποτέλεσμα τοῦ πόνου πόνον ὠνόμασεν καί τόν νόμον αὐτοῦ ἐκζητήσωσιν εἰ ὁ νόμος πνευματικός ἐστι χρῄζει πρός τό γνῶναι καί ζητῆσαι αὐτόν γνῶχθηναι ζητήσεως τίς λαλήσει τάς δυναστείας τοῦ κυρίου ἀκουστάς ποιήσει πάσας τάς αἰνέσεις αὐτοῦ τό τίς ἐνταῦθα οὐ τό ἀδύνατον ἀλλά τό σπάνιον δηλοῖ ἔστι ἐστί δ ὅτε καί τό ἀδύνατον δηλοῖ σημαίνειν σημαίνει ὡς τό τήν γενεάν αὐτοῦ τίς διηγήσεται μακάριοι οἱ φυλάσσοντες κρίσιν καί ποιοῦντες δικαιοσύνην ἐν παντί καιρῷ ἐφ ἑκάστης ἀρετῆς τό ἐν παντί καιρῷ λεκτέον ποιοῦντες τήν σωφροσύνην ποιοῦντες ἀνδρείαν ἐν παντί καιρῷ ποιοῦντες ἀγάπην μακροθυμίαν ἐν παντί καιρῷ καί ἐπί τῶν ἄλλων ὡσαύτως τοῦ ἐπαινεῖσθαι μετά τῆς κληρονομίας σου οὗτος ἐπαινετός ὁ κληρονομήσας τήν φύσιν τήν τοῦ θεοῦ ἐν τῷ κυρίῳ ἐπαινηθήσεται ἡ ψυχή μου τουτέστιν ἐν δικαιοσύνῃ ἐπαινηθήσεται ἡ ψυχή μου καί ἐν σοφίᾳ καί ἐν γνώσει καί ἐν ἀγάπῃ ταῦτα γάρ πάντα ὁ κύριος ἡμῶν κατ ἔπαινον ἐπίνοιαν ὀνομάζεται καί ἔσωσεν αὐτούς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ τοῦ γνωρίσαι τήν δυναστείαν αὐτοῦ κ τ ἑ διά τοῦτο σώζει σῴζει ἡμᾶς ὁ κύριος ἵνα γνῶσιν ἡμῖν τῆς δυναστείας αὐτοῦ χαρίσηται καί ἐπετίμησε ἐπετίμησεν τῇ ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ καί ἐξηράνθη καί ἐν τοῖς εὐαγγελίοις ὁ χριστός ἐπετίμησεν τῷ ἀνέμῳ καί τῇ θαλάσσῃ καί ἐγένετο γαλήνη μεγάλη καί ἐκάλυψεν ὕδωρ τούς θλίβοντας αὐτούς εἷς ἐξ αὐτῶν οὐχ ὑπελείφθη κ τ ἑ μακάριος οὗτος ᾧ μηδείς τῶν ἐχθρῶν ὑπολείπεται ἐτάχυναν ἐπελάθοντο τῶν ἔργων αὐτοῦ οὐχ ὑπέμειναν τήν βουλήν αὐτοῦ καί ἐπεθύμησαν ἐπιθυμίαν ἐν τῇ ἐρήμῳ κ τ ἑ οὐκ ἀνέμειναν τήν χάριν αὐτοῦ ἀλλ ἐπελάθοντο τῶν ἔργων αὐτοῦ καί ἐπεθύμησαν ἐπιθυμίαν κακήν καί παρώργησαν μωϋσῆν ἐν τῇ παρεμβολῇ καίἀαρών καί ἀαρών τόν ἅγιον κυρίου οἱ τάς ἐντολάς τοῦ θεοῦ παραβαίνοντες τόν μωϋσῆν παροργίζουσιν οἱ δέ τήν πίστιν ἀθετοῦντες τόνἀαρών παροξύνουσινὁ τόν ἀαρών παροξύνουσιν ὁ μέν γάρ πρᾶξιν ὁ δέ θεωρίαν σημαίνει καί ἠλλάξαντο τήν δόξαν αὐτῶν ἐν ὁμοιώματι μόσχου ἐσθίοντος ἔσθοντος χόρτον κ τ ἑ οἱ δοξάζοντες κτίσμα παρά τόν κτίσαντα οὗτοι ἀλλάσσουσι τήν δόξαν αὐτῶν καί ἤλλαξαν φησίν ὁ παῦλος τήν δόξαν τοῦ ἀφθάρτου θεοῦ ἐν ὁμοιώματι φθαρτοῦ ἀνθρώπου καί πετεινῶν καί τετραπόδων καί ἑρπετῶν καί εἶπε καί εἶπεν τοῦ ἐξολοθρεῦσαι αὐτούς κ τ ἑ ἡ ἐξολόθρευσις ἡ ἐξολέθρευσις νῦν τήν μετάθεσιν τήν τῶν ἐκ τοῦ βίου τούτου σημαίνει εἰ μή μωϋσῆς ὁ ἐκλεκτός αὐτοῦ ἔστη ἐν τῇ θραύσει ἐνώπιον αὐτοῦ τοῦ ἀποστρέψαι τόν θυμόν τήν ὀργήν αὐτοῦ τοῦ μή ἐξολοθρεῦσαι αὐτούς κ τ ἑ σημειωτέον ὅτι καί εἷς ἅγιος ὡς ὁ μωϋσῆς μωσῆς δυνατός ἐστιν ἀποστρέψαι ὀργήν φερομένην ἐπ ἔθνος ὅλον καί ἐξουδένωσαν γῆν ἐπιθυμητήν κ τ ἑ ἡ γῆ ἡ γῆ ἡ ἐπιθυμητή ἡ βασιλεία ἐστί ἐστίν τῶν οὐρανῶν καί ἐπῆρε ἐπῆρεν τήν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ αὐτούς κ τ ἑ αὐτοῖς χεῖρα λέγει τάς κολαστικάς αὐτοῦ δυνάμεις καί ἔφαγον θυσίας νεκρῶν κ τ ἑ ἐτελέσθησαν τῷ βεελφεγώρ τελετάς ἤγαγον τῷ βεελφεγώρ μνησθέντες μυηθέντες ἐν τοῖς μυστηρίοις αὐτοῦ καί ἐπληθύνθη ἐν αὐτοῖς ἡ πτῶσις ἀντί τοῦ οἱ πίπτοντες καί ἔστη φινεές καί ἐξιλάσατο κ τ ἑ καί ἐκόπασεν ἡ θραῦσις ἀνωτέρω μέν λέγει ὅτι ἔστη μωϋσῆς καί ἀπέστρεψε τήν ὀργήν αὐτοῦ ἐνταῦθα δέ ὅτι ἔστη φινεές καί οὐχί ἀπέστρεψε τήν θραῦσιν ἀλλ ἐκόπασεν ἡ θραῦσις καί ἐκακώθη μωϋσῆς δι αὐτούς διέστειλεν ἐν τοῖς χείλεσιν αὐτοῦ ἀντί τοῦ προσέκρουσε θεῷ οὐκ ἐξωλόθρευσαν ἐξωλέθρευσαν τά ἔθνη ἅ εἶπε εἶπεν κύριος αὐτοῖς ὁ ἀποθέμενος τά πάθη οὗτος ἐξωλόθρευσεν ἐξωλέθρευσεν τά ἔθνη ἅ εἶπε εἶπεν κύριος καί ἐμίγησαν ἐν τοῖς ἔθνεσι κ τ ἑ ἔθνεσιν καί ἐδούλευσαν τοῖς γλυπτοῖς αὐτῶν μίγνυταί τις τοῖς ἔθνεσι δουλεύων γλυπτοῖς καί ἐπόρνευσαν ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν αὐτῶν κ τ ἑ πορνεύει ψυχή σπέρματα λαμβάνουσα παρά τῆς ἀντικειμένης δυνάμεως καί τίκτουσα τέκνα πονηρά καί ἐβδελύξατο τήν κληρονομίαν αὐτοῦ κ τ ἑ κληρονομία κυρίου ψυχαί λογικαί καί ἐκυρίευσαν αὐτῶν οἱ μισοῦντες αὐτούς κ τ ἑ καί ἔθλιψαν αὐτούς οἱ ἐχθροί αὐτῶν οἱ δαίμονές εἰσιν οἱ μισοῦντες ἡμᾶς καί θλίβοντες τάς ψυχάς ἡμῶν καί ἔδωκεν αὐτούς εἰς οἰκτιρμούς ἐναντίον πάντων τῶν αἰχμαλωτευσάντων αὐτούς κ τ ἑ μετεμελήθη κατά τό πλῆθος τοῦ ἐλέους αὐτοῦ ἐντεῦθεν μανθάνομεν γινώσκομεν ὅτι καί τοῦ ἐλεεῖσθαι ἡμᾶς ἀξίους ὁ κύριος ἀξίους ποιεῖ ἡμᾶς ἀπεργάζεται καί ἐπισυνάγαγεν ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐθνῶν τοῦ ἐξομολογήσασθαι τῷ ὀνόματί σου τῷ ἁγίῳ τοῦ ἐγκαυχᾶσθαι ἐν τῇ αἰνέσει σου τούτους συνάγει ἀπό τῶν ἐθνῶν ὁ θεός οὕς ἀφίστησιν ἀπό κακίας καί ἀγνωσίας ὁ κύριος ἡμῶν ἡ αἴνεσίς ἐστιν εἴ γε ὁ καυχώμενος ἐν κυρίῳ καυχάσθω καί παρ ἑβραίοις ἡ τετάρτη βίβλος ἵσταται μέχρι τοῦ ρεʹ ψαλμοῦ ἐκ τῶν χωρῶν συνήγαγεν αὐτούς ἀπό ἀνατολῶν καί δυσμῶν καί βοῤῥᾶ βορρᾶ καί θαλάσσης ὁ μέν ἀπό ἀνατολῶν ἐξελθών οὗτος πέπαυται τοῦ ἐπιθυμεῖν καί ὀργίζεσθαι ἀπαθής γεγονώςὁ γεγονώς ὁ δέ ἀπό δυσμῶν συναχθείς ἀπέχεται μοιχείας καί φόνου καί τῶν κατ ἐνέργειαν τέως ἁμαρτιῶν εἰ δέ τις τοῦ βοῤῥᾶ βορρᾶ καί τῆς θαλάσσης ἀπήλλακται οὗτος ἐν ἀληθέσι δόγμασιν ὤν οὐκέτι περιφέρεται παντί ἀνέμῳ τῆς διδασκαλίας οὐδέ περί τήν πίστιν ναυαγεῖ κυβέρνησιν θείαν κτησάμενος διά τῆς χάριτος τοῦ χριστοῦ καί ὡδήγησεν αὐτούς εἰς ἐπλανήθησαν ἐν τῇ ἐρήμῳ ἐν ἀνύδρῳ ὁδόν εὐθεῖαν τοῦ πορευθῆναι εἰς πόλιν κατοικητηρίου πόλεως κατοικητηρίου οὐχ εὗρον πόλις κατοικητηρίου ἐστίν ἡ γνῶσις τοῦ θεοῦ ὅτι ἐχόρτασε ψυχήν κενήν κ τ ἑ ψυχή κενή ἐστι ἐστιν ἡ ἀρετῶν καί γνώσεως γνώσεων ἐστερημένη καθημένους ἐν σκότει καί σκιᾷ θανάτου πεπεδημένους ἐν πτωχείᾳ καί σιδήρῳ κάθηνται μέν ἐν σκότει καί σκιᾷ θανάτου οἱ ἀγνοίᾳ συζῶντες πεπέδηνται δέ σιδήρῳ οἱ ἐν κακίᾳ διάγοντες καί τήν βουλήν τοῦ ὑψίστου παρώξυναν ὥσπερ ὀφθαλμός κυρίου καί χεῖρες ὀνομάζονται δυνάμεις τινές νοεραί οὕτω καί βουλή κυρίου λέγεται φύσις ἁγία ἡ παροξυνομένη ἐπί τοῖς ἁμαρτήμασιν ἁμαρτάνουσιν καί ἐξήγαγεν αὐτούς ἐκ σκότους καί σκιᾶς θανάτου κ τ ἑ καί τούς δεσμούς αὐτῶν διέρρηξεν καθό φῶς ἐστιν ὁ κύριος ἐξάγει ἡμᾶς ἐκ τοῦ σκότους καθό δέ ζωή ἐκ θανάτου καί πάλιν ὡς δυνατός διαῤῥήσσει διαρρήξει δεσμούς ὅτι συνέτριψεν πύλας χαλκᾶς καί μοχλούς σιδηροῦς συνέθλασεν δεσμούς πύλας χαλκᾶς ἤτοι τάς κακίας λέγει ἤ τούς ἐνεργοῦντας αὐτάς δαίμονας διά δή δέ τοῦ μοχλοῦ τό δυσκαμπές πρός τήν ἀρετήν τοῦ ἡγεμονικοῦ δεδηλῶσθαι νομίζου νομίζω πᾶν βρῶμα ἐβδελύξατο ἡ ψυχή αὐτῶν κ τ ἑ ὥσπερ οἱ νοσοῦντες πᾶν βρῶμα βδελύσσονται οὕτως οἱ ἀκάθαρτοι πᾶσαν γνῶσιν ἀπωθοῦνται ἀπέστειλεν τόν λόγον αὐτοῦ καί ἰάσατο αὐτούς ἰάσατο αὐτούς ὁ λόγος κατά τήν ἐπίνοιαν τοῦ ἰατροῦ ἐξομωλογησάσθωσαν τῷ κυρίῳ τά ἐλέη αὐτου ὁ τούς περί προνοίας ἐπιστάμενος λόγους οὗτος δοξάζει τά ἐλέη κυρίου ἀπέστειλε τόν λόγον αὐτοῦ καί ἰάσατο αὐτούς καί ἐῤῥύσατο αὐτούς ἐκ τῶν διαφθορῶν αὐτῶν αναιρέσει καί θυσάτωσαν θυσίαν αἰνέσεως ἀναίρεσιν νομικῆς λατρείας αὐτοί εἶδον οἱ καταβαίνοντες εἰς τήν θάλασσαν ἐν πλοίοις ποιοῦντες ἐργασίαν ἐν ὕδασι πολλοῖς αὐτοί εἴδοσαν τά ἔργα κυρίου καί τά θαυμάσια αὐτοῦ ἐν τῷ βυθῷ κ τ ἑ ὅσοι περισπασμοῖς ὅσοι πειρασποῖς πολλοῖς καί ποικίλοις διά τήν τῆς ἀρετῆς ἐργασίαν περιπίπτουσιν οὗτοι ὁρῶσι τά ἔργα κυρίου τουτέστι τούς λόγους τῶν γεγονότων καί γινομένων καί ἐκέκραξαν πρός κύριον ἐν τῷ θλίβεσθαι αὐτούς καί ἐκ τῶν ἀναγκαίων αὐτῶν ἐξήγαγεν αὐτούς καί ἐπέταξε τῇ καταιγίδι καί ἔστη εἰς αὖραν καί ἐσίγησαν ὑψώθη τά κύματα αὐτῆς ἀναβαίνουσιν ἕως τῶν οὐρανῶν καί καταβαίνουσιν ἕως τῶν ἀβύσσων εἰ τά κύματά εἰσιν οἱ πειρασμοί τῶν δέ πειρασμῶν οἱ μέν ἀναγκάζουσιν ἡμᾶς βλασφημεῖν εἰς τόν θεόν οἱ δέ καί εἰς ζῶντας καί εἰς νεκρούς ἐξαμαρτάνειν καλῶς οὖν λέγεται τά κύματα ἀναβαίνειν ἕως τῶν οὐρανῶν καί καταβαίνειν ἕως τῶν ἀβύσσων τινές δέ ταῦτά φάσιν φασιν ὑπερβολικῶς λαλεῖν τόν δαυίδ καί πᾶσα ἡ σοφία αὐτῶν κατεπόθη κ τ ἑ σοφίαν θεοῦ καταπίνει κακία δικαιοσύνη δέ κυρίου διαφθείρει κακίαν καί ἐσίγησε ἐσίγησαν τά κύματα αὐτῆς κ τ ἑ σιγήν τῶν κυμάτων τήν φθοράν ὠνόμασε τῶν πειρασμῶν καί ὁδήγησεν ὡδήγησεν αὐτούς ἐπί λιμένα θελήματος αὐτῶν λιμήν μέν ψυχῆς ἡ ἀπάθεια λιμήν δέ νοῦ γνῶσις σωμάτων καί ἀσωμάτων ἔθετο ποταμούς εἰς ἔρημον οὗτοι οἱ ποταμοί εἰσιν περί ὧν εἶπεν ὁ σωτήρ ἐν τοῖς εὐαγγελίοις οἱ καταστρέφονται οἶκον καταστρεφόντες τήν οἰκίαν τοῦ μωροῦ τοῦ οἰκοδομήσαντος ἐπί τῆς ψάμμου γῆν καρποφόρον εἰς ἅλμην ἀπό κακίας τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ ὅσον ἐκ τοῦ ῥητοῦ γινώσκομεν ὅτι οὐ καρποφορεῖ πολλάκις ἡ γῆ διά τήν κακίαν τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ καί ἔσπειραν ἀγρούς καί ἐφύτευσαν ἀμπελῶνας καί ἐποίησαν καρπόν γεννήματος γενήματος καί εὐλόγησεν αὐτούς οὐ πάντες καί ἐπληθύνθησαν σφόδρα οὐ πάντως οἱ γεωργοῦντες καρπούς αἰσθητούς εὐλογοῦνται ἀλλ οἱ ποιοῦντες καρπούς πνευματικούς ὁ γάρ καρπός τοῦ πνεύματός ἐστιν ἀγάπη χάρα χαρά εἰρήνη μακροθυμία πίστις πραΰτης ἐγκρατεία ἐγκράτεια καί ἐπλάνησεν αὐτούς ἐν ἀβάτῳ καί οὐχ ὁδῷ κ τ ἑ ἐγκατέλιπεν αὐτούς πλανωμένους καί οὐκ ἀντελάβετο αὐτῶν διά τήν κακίαν αὐτῶν ὄψονται εὐθεῖς καί ἔθετο ὡς πρόβατα πατριάς τότε ἡμεῖς γινόμεθα πρόβατα ὅταν καί εὐφρανθήσονται ὁ κύριος γένηται ἡμῶν ποιμήν καί πᾶσα ἀνομία ἐμφράξει τό στόμα αὐτῆς κβ ́ὄψονται εὐθεῖς τί ὄψονται τήν ἐπί τό κρεῖττον μεταβολήν τότε ἡμεῖς γενόμεθα πρόβατα ὅταν ὁ κύριος γένηται ποιμήν τόν ἄνομον ἀνομίαν ὀνομάζει ὠνόμασεν ἑτοίμη ἡ καρδία μου κ τ ἑ ὁ θεός ἑτοίμη ἡ καρδία μου ὁ ἀποθέμενος τά πάθη οὗτος ἡτοίμασε ἡτοίμασεν τῷ θεῷ τήν καρδίαν τῷ θεῷ αὐτοῦ ἐξεγέρθητι ψαλτήριον καί κιθάρα τοῦ νοῦ μέν σύμβολόν ἐστι τό ψαλτήριον τῆς δέ ψυχῆς ἡ κιθάρα καί νοῦς μέν ἐγείρεται ἀποβάλλων ἄγνοιαν ψυχή δέ κακίαν ψυχήν δέ λέγω τό παθητικόν μέρος τῆς ψυχῆς ὅπερ ἐστί τό θυμικόν καί τό ἐπιθυμητικόν καί ἕως τῶν νεφελῶν ἡ ἀλήθειά σου τήν τοῦ θεοῦ ἀλήθειαν αἱ λογικαί νεφέλαι γινώσκουσιν αἷς ἐντέλλεται μή βρέξαι ἐπί τούς ἁμαρτωλούς ὑετόν ὁ θεός ἐλάλησεν ἐν τῷ ἁγίῳ αὐτοῦ ὁ ἅγιος τοῦ θεοῦ ἐστίν ἐστιν ὁ χριστός ἐμός ἐστιν γαλαάδ καί ἐμός ἐστιν μανασσῆς καί ἐφραΐμ ἀντίλημψις τῆς κεφαλῆς μου ἰούδας βασιλεύς μου γαλαάδ μετοικία μαρτυρίας σοφοῦ μαρτυρίας μανασσῆς ἐπιλογισμός ἐκλήθη ἐφραΐμ αὔξησις καρποφορία ἰούδας ἐξομολογούμενος μωάβ λέβης τῆς ἐλπίδος μου κ τ ἑ λέβης ἐστίν ὁ τῷ πνεύματι ζέων καί ἐλπίζων ἐπί τόν κύριον ἥτις ἐλπίς οὐ καταισχύνει τόν ἐλπίζοντα ἐπί τήνἰδουμαίαν ἐπιβαλῶ τήν ἰδουμαίαν ἐκτενῶ τό ὑπόδημά μου κ τ ἑ ἡ σάρξ ἐστι τό ὑπόδημα τοῦ χριστοῦ ᾗ χρησάμενος ὁ κύριος ἐπεδήμησε ἐπεδήμησεν τῷ βίῳ τῶν ἀνθρώπων μωάβ λέβης τῆς ἐλπίδος μου ἐπί τήνἰδουμαίαν ἐπιβαλῶ τό ὑπόδημά μου ἐμοί ἀλλόφυλοι ὑπετάγησαν εἰ ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐξηβλήθη ἀπό ἐξεβλήθη ὑπό τοῦ σωτῆρος ἔξω πόσῳ μᾶλλον οἱ ἀρχόμενοι δαίμονες ὑπ αὐτοῦ δός ἡμῖν βοήθειαν ἐκ θλίψεως καί ματαία σωτηρία ἀνθρώπων ἀνθρώπου ἡ σωτηρία τῆς λογικῆς φύσεως πνευματική γνῶσίς ἐστι διό καλῶς γέγραπται ὅτι παρά ἡ παρά τῶν ἀνθρώπων σωτηρία ματαία ἐστίν καί λόγοις μίσους ἐκύκλωσάν με καί ἐπολέμησάν με δωρεάν λόγους μίσους ὠνόμασεν ἤτοι τούς ἀπό μίσους προσφερομένους προφερομένους ἤ τούς μισητούς ἡμᾶς ποιοῦντας παρά θεῷ ἀντί τοῦ ἀγαπᾶν με ἐνδιέβαλλόν με ἐγώ δέ προσηυχόμην προσευχόμην ἐντεῦθεν γινώσκομεν ὅτι τινός κατηγορουμένου τι κακηγουμένους ἡμᾶς δεῖ προσεύχεσθαι ὑπέρ τῶν ἐχθρῶν ἵνα μήποτε μνησικακίᾳ περιπεσόντες ἐκκρουσθῶμεν ἀπό τῆς γνώσεως καί διάβολος στήτω ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ κ τ ἑ ὧν ἐκκόπτει ὁ σατανᾶς τά ἔργα τά δεξιά τούτων ἕστηκεν ἐκ δεξιῶνἐν δεξιῶν ἐν δέ τῷ ζαχαρίᾳ φησί καί ἔδειξέ μοι κύριοςἰησοῦν τόν ἱερέα τόν μέγαν ἑστῶτα πρό προσώπου ἀγγέλου κυρίου καί ὁ διάβολος τῷ ἰησοῦ εἱστήκει ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ ὁ διάβολος οὐχ ἁπλῶς δέ ἀλλά ἀλλά τῷ ἀντικεῖσθαι αὐτῷ οὐκ ἀντίκειται δέ τῷ ἰούδα καί ἡ προσευχή αὐτοῦ γενέσθω εἰς ἁμαρτίαν ὅταν αἰτῶμεν ἐπίγεια καί οὐκ ἐπουράνια ἡ προσευχή ἡμῶν γίνεται εἰς ἁμαρτίαν γενηθήτωσαν αἱ ἡμέραι αὐτοῦ ὀλίγαι ἡμέραι ὀλίγαι αἱ ὑπό τοῦ νοητοῦ ἡλίου τῆς δικαιοσύνης γινόμεναι οὐκ εἰσίν ὀλίγαι περί γάρ τοῦἁβραάμ τοῦ ἀβραάμ ἔχει ὅτι ἀπέθανε ἀπέθανεν ἀβραάμ πλήρης ἡμερῶν καί πάλιν ὁ δαυίδ λέγει μή ἀναγάγῃς με ἐν ἡμίσει ἡμερῶν μου καί τήν ἐπισκοπήν αὐτοῦ λάβοι ἕτερος τοῦτον τόν στίχον ἐπί τοῦἰούδα τοῦ ἰούδα ὁ πέτρος τέθεικεν ἐν ταῖς πράξεσι τῶν ἀποστόλων γενηθήτωσαν οἱ υἱοί αὐτοῦ ὀρφανοί καί ἡ γυνή αὐτοῦ χήρα κ τ ἑ οὐκ ἐπαρᾶσθαι οὐ καταρᾶσθαι ὁ δίκαιος ἀλλά προσεύχεσθαί μοι δοκεῖ εὐλογεῖτε γάρ τούς ἐχθρούς ὑμῶν φησίν ὁἀπόστολος ὁ ἀπόστολος εὐλογεῖτε καί μή καταρᾶσθε ὀρφανοί τοίνυν εἰσί εἰσίν λογισμοί πονηροί τόν ἑαυτῶν ἑαυτοῦ θάψαντες πατέρα τόν σατανᾶν χήρα δέ ψυχή ἡ μή ἐπιλαβοῦσα μηκέτι λαμβάνουσα σπέρματα παρά τοῦ διαβόλου εὖ δέ καί ἡ τάξις ἔχει πρότερον μέν γάρ περιαιρεῖ τάς κατ ἐνέργειαν ἁμαρτίας ἔπειτα δέ καί τά τούτων φαῦλα νοήματα μή ὑπαρξάτω αὐτῷ ἀντιλήπτωρ μηδέ γενηθήτω οἰκτίρμων τοῖς ὀρφανοῖς αὐτοῦ μηδείς ἐλεήσῃ ἐλεήσει τά ἐκ τῶν ἐπισπειρομένων ζιζανίων γεννήματα γενηθήτω τά τέκνα αὐτοῦ εἰς ἐξολέθρευσιν ἐν γενεᾷ μιᾷ ἐξαλειφθήτω τό ὄνομα αὐτοῦ ματθαίου τοῦ τελώνου καί εὐαγγελιστοῦ ἐν γενεᾷ μιᾷ ἐξηλείφθη τό πονηρόν ὄνομα ὅπερ τήν χειρίστην κατάστασιν ἐδήλου οὐ γάρ ἔσχε τέκνα διάδοχα τῆς κακίας αὐτοῦ καί ἡ ἁμαρτία τῆς μητρός αὐτοῦ μή ἐξαλειφθείη ὑπέρ ἧς ἁμαρτίας μετά τόν τοκετόν προσφέρει ζεῦγος τρυγόνων ἤ δύο νεωσσούς περιτερῶν τήν μίαν ὑπέρ ἁμαρτίας καί τήν μίαν εἰς ὁλοκάρπωσιν ἀνθ ὧν οὐκ ἐμνήσθη τοῦ ποιῆσαι ἔλεος καί κατεδίωξεν ἄνθρωπον πένητα καί πτωχόν χρηστέον τούτῳ τῷ ῥητῷ πρός τούς ἀνελεήμονας καί ἠγάπησε ἠγάπησεν κατάραν καί ἥξει αὐτῷ καί οὐκ ἐθέλησεν εὐλογίαν καί μακρυνθήσεται ἀπ αὐτοῦ εἰ τῷ ἀγαπῶντι τήν κατάραν ἔρχεται ἡ κατάρα δηλονότι καί τῷ ἀγαπῶντι δηλονότι τήν εὐλογίαν ἔρχεται ἡ εὐλογία καί πάλιν εἰ τῷ μή θέλοντι τήν κατάραν εὐλογίαν οὐκ ἔρχεται ἡ εὐλογία καί τῷ μή θέλοντι τήν κατάραν οὐκ ἔρχεται ἡ κατάρα καί τίς οὖν θέλει ἐλθεῖν αὐτῷ κατάραν οὐδείς μέν τῷ λόγῳ πλήν δέ δι ὧν πράττουσι θέλουσι τήν κατάραν εἰ γάρ καί μή ἔθελον μή ἤθελον οὐκ ἄν τι τῶν κατάρας ἀξίων κατειργάσαιντο καί κατειργάσαντο ὡσαύτως καί ἐπί τοῦ θέλειν τήν εὐλογίαν νοητέον οὐ γάρ ὁ λόγῳ θέλων τήν εὐλογίαν οὗτος εὐλογεῖται ἀλλ ὁ παρέχων ἑαυτόν ἄξιον τῆς εὐλογίας κυρίῳ δι ἔργων ἀγαθῶν καί ἐνεδύσατο κατάραν ὡς ἱμάτιον ὥσπερ τούς χριστόν ἐνδυσαμένους διά τῶν κακῶν κακιῶν ἐκδύει ὁ σατανᾶς οὕτως καί τούς κατάραν ἐκδυσαμένους ἐνδυσαμένους διά τῶν ἀρετῶν ἐνδύει ἐκδύει ὁ χριστός γενηθήτω αὐτῷ ὡς ἱμάτιον ὅ περιβάλλεται καί ὡσεί ζώνη ἥν διά παντός περιζώννυται κ τ ἑ διαπαντός περιζώννυται αὕτη ἡ ζώνη σημαίνει τήν τοῦ ἐπιθυμητικοῦ ἄλογον πύρωσιν τοῦτο τό ἔργον τῶν ἐνδιαβαλλόντων με παρά κυρίουκαί κυρίου καί τῶν λαλούντων πονηρά κατά τῆς ψυχῆς μου εἰ ἐνδύονται κατάραν ὡς ἱμάτιον οἱ λαλοῦντες πονηρά κατά τῆς ψυχῆς τοῦ σωτῆρος οἱ δέ αἱρετικοί εἰσιν οἱ λαλοῦντες πονηρά κατά τῆς ψυχῆς τοῦ χριστοῦ ἀναιροῦντες αὐτόν αὐτήν οὗτοι ἄρα ἐνδύσονται ἐνδύονται κατάραν ὡς ἱμάτιον καί διπλοΐδα αἰσχύνην αὐτῶν τά γόνατά μου ἠσθένησαν ἀπό νηστείας καί ἡ σάρξ μου ἠλλοιώθη δι ̓ἔλαιον ἔλαιον χρηστέον τῷ ῥητῷ πρός τούς καταφρονοῦντας τῆς ἐγκρατείας ant 118 καί ἐγώ ἐγενήθην ὄνειδος αὐτοῖς εἴδοσάν με ἐσάλευσαν κεφαλάς αὐτῶν ιζ τοῦτο γέγονε κατά τόν καιρόν τοῦ σταυροῦ ἐκίνουν γάρ οἱἰουδαῖοι οἱ ἰουδαῖοι τάς κεφαλάς αὐτῶν λέγοντεςἄλλους λέγοντες ἄλλους ἔσωσεν ἑαυτόν οὐ δύναται σῶσαι καταράσονται αὐτοί καί σύ εὐλογήσεις κ τ ἑ τοῦτον εὐλογεῖ κύριος ὅν ἀντικείμενοι καταρῶνται ἐνδυσάσθωσαν οἱ ἐν διαβάλλοντές ἐνδιαβάλλοντές με ἐντροπήν καί περιβαλέσθωσαν ὡς ὡσεί διπλοΐδα αἰσχύνην αὐτῶν ὁ μέν σαμουήλ ἐνδύεται διπλοΐδα ἥν πεποίηκεν αὐτῷ ἡ ἄνωἱερουσαλήμ ἄνω ἱερουσαλήμ ἥτις ἐστί μήτηρ ἡμῶν οἱ δέ ἁμαρτωλοί ἐνδύονται διπλοΐδα αἰσχύνης αὐτῶν ὅτι παρέστη ἐκ δεξιῶν πένητος τοῦ σῶσαι ἐκ τῶν καταδιωκόντων τήν ψυχήν μου εἴ τίς ἐστι εἴ τις ἐστί δεξιός οὗτος πάντως καί ἐν δεξιᾷ παρίσταται τῷ δικαίῳ εἰ εἴ δέ τις ἐν δεξιᾷ παρίσταταί τινι οὗτος οὐ πάντως ἐστί καί δεξιός καί γάρ ὁ διάβολος φησί στήτω ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ τουτέστι τοῦ ἰούδα εἶπεν ὁ κύριος τῷ κυρίῳ μου κάθου ἐκ δεξιῶν μου οὐδείς τῶν πατέρων τόν ἴδιον υἱόν κύριον ἑαυτοῦ εἶπέν ποτε ὁ δέ δαυίδ τόν χριστόν κύριον ἑαυτοῦ εἶπεν οὐκ ἄρα ὁ χριστός υἱός ἐστι τοῦ δαυίδ μετά σοῦ ἡ ἀρχή ἐν ἡμέρᾳ τῆς δυνάμεώς σου εἰ ἀρχή τοῦ υἱοῦ ὁ πατήρ ἡ δέ ἀρχή ἦν μετά χριστοῦ ὁ πατήρ ἦν μετά τοῦ χριστοῦ καλῶς τοίνυν λέγει ἐν τοῖς εὐαγγελίοις τό οὐκ εἰμί μόνος ἀλλ ἐγώ καί ὁ πέμψας με πατήρ ἡμέραν δέ δυνάμεως εἶπεν τήν ἡμέραν τοῦ σταυροῦ ἤ τῆς ἐνανθρωπήσεως ἐκ γαστρός πρό ἑωσφόρου ἐξεγέννησά σε ἀντί τοῦ πρό πάσης λογικῆς φύσεως ἐγέννησά σε τό γάρ βαθύτερον περιεργάζεσθαι τήν γέννησιν τοῦ χριστοῦ καί τοῦ ἑωσφόρου οὐ τῆς ἡμετέρας ἐστί δυνάμεως πολύς γάρ ὁ περί τούτου λόγος καί δυσθεώρητος κρινεῖ ἐν τοῖς ἔθνεσιν πληρώσει πτώματα πληροῖ πτώματα τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου τοῦ φθειρομένου κατά τῆς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης ἐκ χειμάῤῥου χειμάρρου ἐν ὁδῷ πίεται διά τοῦτο ὑψώσει κεφαλήν εἰ διά τοῦτο ὑψώσει τήν κεφαλήν αὑτοῦ ὁ χριστός ἐπειδή ἐκ τοῦ χειμάῤῥου χειμάρρου τοῦ ἐν τῇ ὁδῷ ἔπιεν ὕδωρ τάχα ὁ χείμαῤῥος χείμαρρος τόν ἐν τῷ βίῳ τούτῳ θάνατον αὐτοῦ σημαίνει ὅν ἐν τοῖς εὐαγγελίοις ποτήριον ὀνομάζει πάτερ λέγων εἰ δύνατόν ἐστι παρελθέτω δυνατόν παρελθάτω τό ποτήριον τοῦτο καί πάλιν ὅταν ὑψωθῶ φησίν ὁ σωτήρ εἱλκύσω πάντας πάντας εἱλκύσω πρός ἐμαυτόν μεγάλα τά ἔργα κυρίου μεγάλα τά ἔργα κυρίου διά τήν ἀποκειμένην ἐν αὐτοῖς σοφίαν ὠνόμασεν καί ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος εἰ ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος οἱ δέ δίκαιοι διά τήν δικαιοσύνην ὀνομάζονται δίκαιοι καί αὐτοί ἄρα μένουσιν εἰς τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος καλῶς οὖν καί ὁ παῦλος εἶπεν ἡμεῖς δέ πάντοτε σύν κυρίῳ ἐσόμεθα τροφήν ἔδωκεν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν κ τ ἑ ἡ τροφή τῶν φοβουμένων τόν κύριον ἡ σοφία ἐστίν ἡ τοῦ θεοῦ ἀρχη` γάρ ἀρχή γάρ σοφίας φόβος κυρίου ἰσχύν ἔργων αὐτοῦ ἀνήγγειλε ἀνήγγειλεν τῷ λαῷ αὐτου τήν θεωρίαν τῶν γεγονότων ἰσχύν ἔργων αὐτοῦ ὀνομάζει ἰσχύς δέ εἴρηται ἡ γνῶσις διά τό ἰσχύν ἐντιθέναι τῇ φύσει τῇ λογικῇ ἔργα χειρῶν αὐτοῦ ἀλήθεια καί κρίσις πισταί πᾶσαι αἱ ἐντολαί αὐτοῦ ἡ μέν ἀλήθεια ἐν τοῖς ὀρθοῖς δόγμασι θεωρεῖται ἡ δέ κρίσις ἐν τῇ πρακτικῇ πιστάς εἶπε δέ εἶπεν τάς ἐντολάς ἀντί τοῦ πίστεως ἀξίας ὅ γάρ ὑπισχνοῦνται τοῦτο καί ποιοῦσιν ὑπισχνοῦνται δέ κάθαρσιν ψυχῆς λογικῆς τοῖς φυλάττουσιν αὐτάς ἀρχή σοφίας φόβος κυρίου σύνεσις ἀγαθή πᾶσι τοῖς ποιοῦσιν αὐτήν σύνεσις ἀγαθή δίδοται τοῖς ποιοῦσι δηλονότι τήν ἀρχήν τῆς σοφίας ἐν ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ θελήσει σφόδρα οὗτος θέλει ἐν ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ σφόδρα ὁ μετά πάσης ἀκριβείας φυλάσσων αὐτάς δόξα καί πλοῦτος ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ κ τ ἑ ἡ σοφία τοῦ θεοῦ καθό μέν ἀφθονίαν παρέχει παρέχει ἀφθονίαν θεωρημάτων πλοῦτος καλεῖται καθό δέ παρασκευάζει τούς ἀνθρώπους δοξάζειν τόν κεκτημένον αὐτήν ὀνομάζεται δόξα ἐξανέτειλεν ἐν σκότει φῶς τοῖς εὐθέσιν κ τ ἑ ὁ σωτήρ ἐν τοῖς εὐαγγελίοις φησί πρός τούς μαθητάς ο φησιν ὅ ἠκούσατε ἐν τῇ σκοτίᾳ εἴπετε εἴπατε ἐν τῷ φωτί χρηστός ἀνήρ ὁ οἰκτίρων καί κιχρῶνοἰκονομήσει κιχρῶν οἰκονομήσει τούς λόγους αὐτοῦ ἐν κρίσει χρηστέον τῷ ῥητῷ πρός τούς ἀπερισκέπτως ἐκφέροντας τά μυστήρια τῆς θείας γραφῆς ἀδιακρίτως καί γάρ ὁ παῦλός φησιν οὕτως ἡμᾶς λογιζέσθω ἄνθρωπος ὡς ὑπηρέτας χριστοῦ καί οἰκονόμους τῶν μυστηρίων θεοῦ ἀπό ἀκοῆς πονηρᾶς οὐ φοβηθήσεται κ τ ἑ ἀκοῆς ἀντί τοῦ φήμης ὡς καί ἐν τῷ εὐαγγελίῳ γέγραπται ̓εξῆλθεν ἐξῆλθεν ἡ ἀκοή αὐτοῦ εἰς ὅλην τήν συρίαν καί πάλιν μέλλετε ἀκούειν πολέμους καί ἀκοάς πολέμων ἀντί τοῦ φήμας πολέμων τό κέρας αὐτοῦ ὑψωθήσεται ἐν δόξῃ κ τ ἑ οὐδέν οὕτω φοβεῖται ὁ σατανᾶς ὡς νοῦν ὑψωθέντα ἐν γνώσει θεοῦ ἐπιθυμία ἁμαρτωλοῦ ἁμαρτωλῶν ἀπολεῖται κ τ ἑ εἰ ἡ ἐπιθυμία ἁμαρτωλοῦ τῶν ἁμαρτωλῶν ἀπολεῖται ἡ δέ ἁμαρτωλοῦ τῶν ἁμαρτωλῶν ἐπιθυμία ἐστί κακία ἡ κακία ἐστίν ἡ κακία ἄρα ἀπολεῖται τῶν ἁμαρτωλῶν ἀπό ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν αἰνετόν αἰνεῖτε τό ὄνομα κυρίου ἀνατολαί μέν εἰσι αἱ φύσεις αἱ νοεραί ἐν αἷς ὁ τῆς δικαιοσύνης ἥλιος ἀνατέλλει δυσμαί δέ αἱ τῶν ἀνθρώπων ψυχαί ἐν αἷς ἔδυ ποτέ ὁ πνευματικός καί ἐπουράνιος ἥλιος τίς ὡς κύριος ὁ θεός ἡμῶν ὁ ἐν ὑψηλοῖς κατοικῶν6καί κατοικῶν καί τά ταπεινά ἐφορῶν ἐν τῷ οὐρανῷ καί ἐν τῇ γῃ οἰκεῖ μέν ὁ θεός ἐν ταῖς ἁγίαις δυνάμεσι προνοεῖται δέ τῶν ταπεινῶν ἀνθρώπων ἵνα γένηται τό θέλημα αὐτοῦ ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς γῆς ὁ ἐγείρων ἀπό γῆς πτωχόν ψυχήν μέν ἐγείρει ἀπό κακίας ἐπ ἀρετήν ὁ θεός νοῦν δέ ἀπό ἀγνωσίας εἰς γνῶσιν προτρέπεται ὁ κατοικίζων στείραν στεῖραν ἐν οἴκῳ μητέρα ἐπί τέκνοις τέκνων εὐφραινομένην εὐφράνθητι στείρα εὐφράνθητι στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα ῥῆξον καί βόησον ἡ οὐκ ὠδίνουσα ὅτι πολλά τά τέκνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον ἤ τῆς ἐχούσης τόν ἄνδρα καί στείρα ἄνδρακαί στεῖρα μέν ἐγκαταλιπόντος τοῦ θεοῦ γίνεται ψυχή μήτηρ δέ ἐνεργοῦντος ἐγενήθηἰουδαία ἐγενήθη ἰουδαία ἁγίασμα αὐτοῦ ισραηλ ἰσραήλ ἐξουσία αὐτοῦ εἰ ἁγίασμα τοῦ θεοῦ ἡἰουδαία ἡ ἰουδαία ἐστίν ἡ δέἰουδαία δέ ἰουδαία ἐξομολογουμένη ἑρμηνεύεται πᾶσα ἐξομολογουμένη ψυχή ἁγίασμα ἁγίασμά ἐστι τοῦ θεοῦ ἐστι τόν δέ ἐξουσιαζόμενον ἰσραήλ ἐξουσίαν ὠνόμασεν καί γάρ βασιλεία λέγεται καί αὐτό τό ἀξίωμα καί οἱ βασιλευόμενοι καί ἡ χώρα ἐν ᾖ διάγουσιν οἱ βασιλευόμενοι τά ὄρη ἐσκίρτησαν ὡσεί κριοί καί οἱ βουνοί ὡς ἀρνία προβάτων κ τ ἑ τά ὄρη καί οἱ βουνοί νοεραί φύσεις εἰσί χαίρουσαι ἐπί τῇ σωτηρίᾳ τοῦ ἰσραήλ εἰ γάρ χαίρουσιν οἱ ἐν τοῖς οὐρανοῖς ἐπί ἑνί μετανοοῦντι πόσῳ μᾶλλον ἐπί τοσαύταις μυριάσιν ὁδευούσαις ἀπό κακίας πρός ἀρετήν καί ἀπό ἀγνωσίας ἐπί γνῶσιν θεοῦ τοῦ στρέψαντος τήν πέτραν εἰς λίμνας ὑδάτων καί τήν ἀκρότομον εἰς πηγάς ὑδάτων κ τ ἑ ὡς μέν πρός ὡς πρός μέν τήν ἱστορίαν ἅπαξ ἐν τῇ ἐρήμῳ στρέψας τήν πέτραν ἐπότισε τόνἰσραήλ τόν ἰσραήλ ὡς δέ πρός τό πνεῦμα ἀεί στρέφει τήν πέτραν ἥτις ἐστίν ὁ χριστός καί ποτίζει τόν πνευματικόνἰσραήλ μήποτε εἴπωσι τά ἔθνη ποῦ ἐστίν ἰσραήλ ποῦ ἐστιν ὁ θεός αὐτῶν ἔνθα τό ποῦ λέγεται ἐκεῖ καί τό πότε ποτέ τό μέν γάρ τόπου ἐστί σημαντικόν τό δέ χρόνου εἰ δέ χρόνος οὐ λέγεται ἐπί θεοῦ ποιητής γάρ χρόνων ἐστίνÿ ἐστίν οὐκοῦν οὐδέ τό ποῦ ῥηθήσεται ἐπ αὐτοῦ δημιουργός γάρ καί τόπων ἐστίν εἴγε καί ὁ τόπος αὐτός τῆς σωματικῆς ἐστι φύσεως ὁ δέ θεός ἡμῶν ἐν τῷ οὐρανῷ καί ἐν τῇ γῇ πάντα ὅσα θέλησεν ἐποίησε ἐποίησεν ἐντεῦθεν γινώσκομεν ὅτι ὅσα βούλεται ὁ θεός ταῦτα καί δύναται πάντα γάρ φησίν ἅ ἐθέλησεν ὁ θεός ὁ θεός ἅ ἠθέλησεν ἐποίησεν οὐκ εἴ τι δέ δύναται τοῦτο πάντως καί βούλεται νεκρῶν μέν ἀνάστασιν δύναται ποιῆσαι νῦν οὐ βούλεται δέ καί πάλιν ἐνανθρωπῆσαι ἀλλ οὐ βούλεται στόμα ἔχουσι τά εἴδωλα τῶν ἐθνῶν ἀργύριον καί χρυσίον ἔργα χειρῶν ἀνθρώπων στόμα ἔχουσιν καί οὐ λαλήσουσιν ὀφθαλμούς ἔχουσι ἔχουσιν καί οὐκ ὄψονται κτλ ὦτα ἔχουσιν καί οὐκ ἀκούσονται ῥῖνας ἔχουσιν καί οὐκ ὀσφρανθήσονται χεῖρας ἔχουσιν καί οὐ ψηλαφήσουσιν πόδας ἔχουσιν καί οὐ περιπατήσουσιν οὐ φωνήσουσιν ἐν τῷ λάρυγγι αὐτῶν οὐ ταὐτόν αἴσθησις καί αἰσθητήριον οὐδέ αἰσθητικόν τε καί αἰσθητόν αἴσθησις μέν γάρ ἐστιν ἡ δύναμις καθ ἥν εἰώθαμεν ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ὑλῶν αἰσθητήριον δέ τό ὄργανον ἐν ᾧ καθίδρυται αὕτη αἰσθητικόν δέ τό ζῶον ζῷον αὐτό τό κεκτημένον τάς αἰσθήσεις αἰσθητόν δέ τό πεφυκός ταῖς αἰσθήσεσιν ὑποπίπτεινἀλλ ὑποπίπτειν ἀλλ οὐχ οὕτως ἐπί τῶν εἰδώλων πάντων μέν γάρ τούτων ἐστήρηνται ἐστέρηνται μόνα δέ ἔχει τά τῶν φυσικῶν αἰσθητηρίων μιμήματα οἷον ὀφθαλμούς καί ὦτα καί ῥῖνας ῥῖνα καί τά ἑξῆς εὐλόγησε εὐλόγησεν τούς φοβουμένους τόν κύριον τούς μικρούς μετά τῶν μεγάλων κ τ ἑ οὐχ οἱ μεγάλοι μετά τῶν μικρῶν εὐλογοῦνται ἀλλ οἱ μικροί μετά τῶν μεγάλων ἵνα καί αὐτοί γένωνται μεγάλοι τό δέ μικρόν ἐνταῦθα καί τό μέγα οὐκ ἐπί τοῦ ἐκτός ἀλλ ἐπί τοῦ ἐντός νοητέον ὁ δέ θεός ἡμῶν ἐν τῷ οὐρανῷ καί ἐν τῇ γῇ πάντα ὅσα θέλησεν ἐποίησε οὐρανός τοῦ οὐρανοῦ τῷ κυρίῳ τήν δέ γῆν ἔδωκεν τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων τόν μέν κύριον ὡς ἦν κύριον αἱ νοεραί καί ἅγιαι δυνάμεις ἐπίστανται τόν δέ κύριον ὡς ἄνθρωπον γινώσκουσι καί οἱ ἄνθρωποι οὐχ οἱ νεκροί αἰνέσουσί αἰνέσουσίν σε κύριε οὐδέ πάντες οἱ καταβαίνοντες εἰς ᾅδουἀλλ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εὐλογήσομεν τόν κύριον ἀπό τοῦ νῦν καί ἕως τοῦ αἰῶνος κ τ ἑ ι ́ια ́ οὐ δύναται νεκρός αἰνέσαι τήν ζωήν τήν εἰποῦσαν ̓εγώ ἐγώ εἰμι ἡ ζωή οὐδέ πάντες οἱ καταβαίνοντες εἰς ᾅδου οὐκ εἶπεν οἱ καταβάντες ἀλλ οἱ καταβαίνοντες ἀλλ ἡμεῖς οἱ ζῶντες ὡς εὐλογήσομεν τόν κύριον καί παῦλος επειτα ἔπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι ὅτι ἔκλινε τό οὖς αὐτοῦ ἐμοί καί ἐν ταῖς ἡμέραις μου ἐπικαλέσομαι κ τ ἑ ὁ τόν ἥλιον τῆς δικαιοσύνης ἐπικαλούμενος ἐν ταῖς ἡμέραις τούτου τοῦ ἡλίου διάγων ἐπικαλείσθω καί τό ὄνομα κυρίου ἐπεκαλεσάμην κ τ ἑ ἐλεήμων ὁ κύριος καί δίκαιος πᾶς γάρ φησίν ὅς ὅν ἄν ἐπικαλέσηται τό ὄνομα κυρίου σωθήσεται τοιγαροῦν ὁ ἐλεήμων ἐπικαλείσθω τόν ἐλεήμονα καί τήν δικαιοσύνην ὁ δίκαιοςἠχώ δίκαιος ἠχώ γάρ ὥσπερ τις τίς ἐστιν ἡ ἐν ἡμῖν δικαιοσύνη τῆς πρώτης δικαιοσύνης κατά ἀνάκλασιν ἡμῖν ἐπισυμβαίνει ἐπισυμβαίνουσα ἐπίστρεψον ψυχή μου εἰς τήν ἀνάπαυσίν σου ὥσπερ ὁ νοσῶν ἐπιστρέφει πρός τήν ὑγιείαν ὑγίειαν οὕτω καί ἡ ψυχή εἰς τήν ἀνάπαυσιν αὐτῆςἤ αὐτῆς εἰ δέ τοῦτο ἦν ἄρα ποτέ ἐν τῇ ἀναπαύσει αὐτῆς ἡ ψυχή καί γάρ ὁ νοσήσας ἐν τῇ ὑγιείᾳ ὑπῆρχέ ὑπῆρχέν ποτε τοῦτο τοιοῦτο καί ὁ ἀπόστολος λέγει τῷ τό θέλω ἀναλῦσαι καί σύν χριστῷ εἶναιἡ εἶναι ἡ γάρ ἀνάλυσις τῶν ὑποστρεφόντων ἐπί τόν πρότερον αὐτῶν τόπον ἐστιν ἐστίν ἐπίστευσα διό ἐλάλησα κ τ ἑ πίστις ἐστί ψυχῆς αὐτεξουσίου λογική συγκατάθεσις ἐγώ δέ εἶπα ἐν τῇ ἐκστάσει μου πᾶς ἄνθρωπος ψεύστης κ τ ἑ εἰ ἄνθρωπος εἰ ἄνθρωπός ἐστι καί ὁ δαυΐδ δαυίδ ψεύστης ἐστίν εἰ δέ ψεύστης ἐστί ἐστίν ψεύστης ἐστίν λέγων ἑαυτόν ψεύστην εἰ δέ ψεύστης ἐστίν λέγων ἑαυτόν ψεύστην οὐκ ἔστι ψεύστης ἀλλ ἀληθής ἀληθευτής ἐστιν εἰ δέ ἀληθής ἀληθευτής ἐστιν ἀληθευτής ἐστι λέγων ἑαυτόν ψεύστην ἄνθρωπος ὤν οὐκ ἔστι ψεύστης περιστρέφει εἰ δέ ἀληθευτής ἐστι λέγων ἑαυτόν ψεύστην ἄνθρωπος ὤν ψεύστης ἐστίν περιεγράφη ἄρα ὁ λόγος εἰς ἀμφότερα καί εἰς τό εἶναι αὐτόν ἀληθευτήν ἐάν ἄνθρωπος ᾖ καί εἰς τό εἶναι αὐτόν ψεύστην καί καλεῖται ὁ λόγος οὗτος παρά τοῖς διαλεκτικοῖς ἄπορος ἐφ ὅσον ἄνθρωπός τίς ἐστι ψεύστης ἐστίν ἐάν δέ ἀποθῆται τό εἶναι ἄνθρωπος οὐκέτι ψεύστης ἀλλά ἀληθευτής ἐστι τό γάρ ἄνθρωπος ὄνομα ποτέ μέν οὐσίαν δηλοῖ ποτέ δέ χειρίστην κατάσταιν οἶον ἄνθρωπός τις ἦν ἐν χώρᾳ τῇ αὐσίτιδι καί πάλιν ἐγώ εἶπα θεοί ἐστε καί υἱοί ὑψίστου πάντες ὑμεῖς δέ ὡς ἄνθρωποι ἀποθνῄσκετε καί ὡς εἷς τῶν ἀρχόντων πίπτετε τό μέν γάρ πρότερον οὐσίαν σημαίνει τό δέ δεύτερον ἕξιν κακίστην δηλοῖ οὐ φοβηθήσομαι τί ποιήσει μοι ἄνθρωπος ἀνθρωπον ἄνθρωπον λέγει ἡ γραφή τόν διάβολον ὅτι ἐχθρός ἄνθρωπος ἐπέσπειρε τά ζιζάνια πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσάν μεκαί με καί τῷ ὀνόματι κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς τῶν δαιμόνων οἱ μέν ὡς πρακτικόν οἱ δέ ὡς θεωρητικόν ἐκύκλουν αὐτόν καί τούς μέν προτέρους τῇ δικαιοσύνῃ τούς δέ δευτέρους τῇ σοφίᾳ ἠμύνατο οὐκ ἀποθανοῦμαι ἀλλά ζήσομαι καί διηγήσομαι ἐκδιηγήσομαι τά ἔργα κυρίου τῶν ζώντων ἐστί διηγεῖσθαι τά ἔργα κυρίου ἀνοίξατέ μοι πύλας δικαιοσύνης ὡς ἀνοίγονται πύλαι δικαιοσύνης οὕτω καί σωφροσύνης καί ἀνδρείας καί ἀγάπης διά γάρ τούτων τῶν πυλῶν εἰσέρχεται νοῦς εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν αὕτη ἡ πύλη τοῦ κυρίου μετά τό εἰσελθεῖν διά τῶν πρακτικῶν ἀρετῶν εὑρήσομεν τήν πύλην τῆς γνώσεως ἥτις ἐστίν ἡ θεωρία τῶν γεγονότων σωμάτων τε καί ἀσωμάτων λίθον ὅν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες οὗτος ἐγεννήθη ἐγενήθη εἰς κεφαλήν γωνίας γωνία ἐστί ἐστίν διδασκαλία τοῦ σωτῆρος ἡμῶνἰησοῦ ἡμῶν ἰησοῦ χριστοῦ τά ἐν οὐρανοῖς καί ἐπί γῆς εἰρηνεύουσα αὕτη ἡ ἡμέρα ἥν ἐποίησεν ὁ κύριος κ τ ἑ ταύτην τήν ἡμέραν οὐ νομοθέται οὐ προφῆται πεποιήκασιν ἀλλ αὐτός ὁ τῆς δικαιοσύνης ἥλιος ἡμέραν δέ λέγει τήν γνῶσιν τοῦ χριστοῦ συστήσατε ἑορτήν ἐν τοῖς πυκάζουσιν οὗτοι πυκάζουσιν οἱ φύλλοις καί καρποῖς κομῶντες φύλλοις μέν τοῖς καθήκουσι καρποῖς δέ ταῖς ἀρεταῖς καί γάρ τό φύλλον αὐτῶν οὐκ ἀποῤῥυήσεται ἀπορρυήσεται καί τόν καρπόν αὐτῶν δώσουσιν ἐν καιρῷ αὐτῶν διά αὐτῶνδιά τό γεγενῆσθαι αὐτούς ξύλα πεφυτευμένα παρά τάς διεξόδους τῶν ὑδάτων μακάριοι οἱ ἄμωμοι ἐν ὁδῷ οἱ πορευόμενοι ἐν νόμῳ κυρίου οὐ διά τήν ἀμωμότητα μακάριος ἄνθρωπος ὀνομάζεται ἀλλά διά τήν γνῶσιν τήν τοῦ θεοῦ ἤν ἥν μέλλει κτᾶσθαι διά τῆς ἀμωμότητος μακάριοι γάρ μακάριοι γάρ φησίν οἱ καθαροί τῇ καρδία καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν θεόν ὄψονται οὐ γάρ οἱ ἐργαζόμενοι τήν ἀνομίαν ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ ἐπορεύθησαν εἰ οἱ ἐργαζόμενοι τήν ἀνομίαν ἐν ταῖς ὁδοῖς τοῦ θεοῦ οὐ πορεύονται οἱ ἐργαζόμενοι δηλονότι τήν δικαιοσύνην ἐν ταῖς ὁδοῖς τοῦ θεοῦ πορευθήσονται πορεύονται οὐκοῦν ὁδοί τοῦ θεοῦ εἰσιν αἱ θεωρίαι τῶν γεγονότων ἐν αἷς πορευσόμεθα δικαιοσύνην κατεργαζόμενοι εἰ δέ ἡ δικαιοσύνη ἡμῶν ἐστιν ὁ χριστός ἐγενήθη γάρ ἡμῖν σοφία παρά θεοῦ δικαιοσύνη τε καί ἁγιασμός καί ἀπολύτρωσις καλῶς λέγει ἐν ταῖς παροιμίαις ὁ σολομών τήν σοφίαν ἀρχήν ἀρχήν εἶναι τῶν ὁδῶν ὁδῶν τοῦ κυρίου ἥτις ἐστίν ὁ χριστός λέγω δέ χριστόν τόν μετά τοῦ θεοῦ λόγου ἐπιδημήσαντα κύριον σύ ἐνετείλω τάς ἐντολάς σουφυλάξασθαι σου φυλάσσεσθαι σφόδρα ὁ μή κατά διάνοιαν ἁμαρτάνων σφόδρα φυλάσσει τάς ἐντολάς τοῦ θεοῦ τότε οὐ μή αἰσχυνθῶ ἐπαισχυνθῶ ἐν τῷ με ἐπιβλέπειν ἐπί πάσας τάς ἐντολάς σου κ τ ἑ εἰ ὁ πάσας ποιήσας τάς ἐντολάς πταίσας δέ ἐν μιᾷ γίνεται πάντων ἔνοχος καλῶς γέγραπται τότε οὐ μή αἰσχυνθῶ ἐν τῷ με ἐπιβλέπειν ἐπί πάσας τάς ἐντολάς σου οἶδε οἶδεν γάρ καί μία παραμεληθεῖσα ἐντολή αἰσχύνης ἡμῖν γίνεσθαι πρόξενος ἐξομολογήσομαί σοι κύριε ἐν εὐθύτητι καρδίας ἐν τῷ μεμαθηκέναι με τά κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου οὗτος ἐν εὐθύτητι καρδίας δοξάζει τόν θεόν ὁ τούς περί κρίσεως λόγους παρά κυρίου μεμαθηκώς τίνος χάριν ὁ οὐρανός μέν τοῦ οὐρανοῦ τῷ κυρίῳ τήν δέ γῆν ἔδωκε τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων καί τίς ὁ λόγος τῶν καταχθονίων δαιμόνων καί διά τί μή οὗτοι γεγόνασιν ἄνθρωποι τίς τε ἡ αἰτία τοῦ ᾅδου καί τίς ὁ παράδεισος καί τίς πάλιν ἡ ἄνωἱερουσαλήμ ἄνω ἱερουσαλήμ καί ἡ ταύτης σιών ἀφ ἧς λέγεται ἔρχεσθαι ὁ χριστός ἥξει γάρ φησίν ἐκ σιών ὁ ῥυόμενος καί ἀποστρέψει ἀσεβείας ἀπόἰακώβ ἀπό ἰακώβ καί τίς ὁ λόγος τοῦ ἐκπεσόντος ἰσραήλ καί τῶν ἀντεισαχθέντων ἐθνῶν τίνος χάριν μή πάντες ἄνθρωποι ἐκλήθημεν ἀπ ἀρχῆς ἀπαρχῆς τόν τοῦ μωσέως νόμον δεξάμενοι ἀλλ ἡμεῖς μέν ἀγγέλων γεγόναμεν κλῆροι ὁ δέ ἰσραήλ μερίς ἐχρημάτισε τοῦ κυρίου καί σχοίνισμα κληρονομίας αὐτοῦ πῶς οὖν ἡ κληρονομία τῶν ἀγγέλων πεπίστευκεν ἡ δέ μερίς τοῦ κυρίου ἠπίστησεν καί διά τί νῦν ἠπίστησεν καλῶς τοίνυν λέγει καί ὁ δαυίδ τά κρίματά σου ἄβυσσος πολλή καί παῦλός φησιν ὦ βάθος πλούτου σοφίας καί γνώσεως θεου θεοῦ ὡς ἀνεξερεύνητα τά κρίματα αὐτοῦ καί ἀνεξιχνίαστοι αἱ ὁδοί αὐτοῦ ἐν τῇ καρδίᾳ μου ἔκρυψα τά λόγιά σου ὅπως ἄν μή ἁμάρτω σοι κρύπτειν δεῖ τάς ἐντολάς τοῦ κυρίου θεοῦ ἐν τῇ καρδίᾳ διά τούς ἁπράζοντας αὐτάς δαίμονας τό δ αὐτό καί ὁ ὁ σολομών ἐν ταῖς παροιμίαις παραινεῖ υἱέ φησίν ἐάν δεξάμενος ῥῆσιν ἐμῆς ἐντολῆς κρύφῃς κρύψῃς παρά σεαυτῷ ὑπακούσεται σοφίας τό οὖς σου τάς οὖν ἐνραῦθα ἐνταῦθα ἐντολάς λεγομένας ἐν τοῖς εὐαγγελίοις ὁ κύριος σπόρον ὠνόμασεν ὑπό τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ ἁρπαζόμενον οὗτος οὖν κρύπτει τήν ἐντολήν τοῦ θεοῦ ὁ διαπαντός αὐτήν ἐργαζόμενος εἴπερ οἱ ἁρπάζειν λέγονται this text is not in rondeau ἐν τῇ καρδίᾳ μου ἔκρυψα τά λόγιά σου ὅπως ἄν μή ἁμάρτω σοι κ τ ἑ ἁρπάζοντες αὐτήν ἐκ τοῦ μή συγχωρεῖν αὐτήν ποιεῖν ἡμᾶς ἁρπάζειν λέγονται κίνδυνος γάρ οὐ μόνον τό τά ψευδῆ λέγειν λέγειν ψευδῆ ἀλλά καί τό τἀληθῆ ἐπάν ὅλως τἀληθῆ τοῖς μή δεῖ ἀπαγγέλλειν οὐ δυναμένοις χωρεῖν οὐδέ γάρ δεῖ τούς μαργαρίτας βάλλεσθαι βάλλειν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων οὐδέ διδόναι τά ἅγια τοῖς κυσί κυσίν ἐν ταῖς ἐντολαῖς σου ἀδολεσχήσω καί κατανοήσω τάς ὁδούς σου καί ὁἰσαάκ τήν πολλήν δέ βάσανον ἀδολεσχίαν ἐκάλεσεν οὐ ψεκτῶς ἐπεί καί ἰσαάκ ἐξῆλθεν εἰς τό πεδίον ἀδολεσχῆσαι τῷ θεῷἐκ θεῷ ἐκ πολλῆς οὖν τῶν ἐντολῶν μελέτης ἔρχεταί τις εἰς τό κατανοῆσαι τάς ὁδούς τοῦ θεοῦ τόν τε νόμον καί τούς προφήταςÿ προφήτας τάς φερούσας ἐπί τήν βασιλικήν καί τελείαν ὁδόν τόν χριστόν τόν εἰπόνταἐγώ εἰπόντα ἐγώ εἰμι ὁδός ανταπόδος ἡ ὁδός ἀνταπόδος τῷ δούλῳ σου ζήσομαι καί φυλάξω τούς λόγους σου κ τ ἑ ὁ ποιήσας πάντα τά συντελοῦντα πρός τήν γνῶσιν τήν τοῦ θεοῦ οὗτος λεγέτω καί τῷ κυρίῳ τό ἀνταπόδος τῷ δούλῳ σου ἀποκάλυψον τούς ὀφθαλμούς μουκαί μου καί κατανοήσω τά θαυμάσια θαυμάσιά σου ἐκ τοῦ νόμου σου ὁ νόμος ἀποκαλύψεως δεῖται ἡ γάρ ἐντολή κυρίου τηλαυγής ἐστιν νόμον δέ ἐνταῦθα ὠνόμασε ὠνόμασεν τήν πνευματικῶς ἀλληγορουμένην τῆς γραφῆς ἱστορίαν ὅπερ καί παῦλος πεποίηκεν ἐν τῇ πρός γαλάτας ἐπιστολῇ γράφων λέγετέ μοι φησίν οἱ ὑπό νόμον θέλοντες εἶναι τόν νόμον οὐκ ἀναγινώσκετε γέγραπται γάρ ὅτιἀβραάμ ὅτι ἀβραάμ δύο υἱούς ἔσχεν ἕνα ἐκ τῆς παιδίσκης καί ἕνα ἐκ τῆς ἐλευθέρας καί ἀνάγει πᾶσι πᾶσαν τήν ἱστορίαν πνευματικῶς ἀλληγορῶν ἐπί τήν ἄνωἱερουσαλήμ ἐπετίμησας ὑπερηφάνοις ἐπικατάρατοι οἱ ἐκκλίνοντες ἀπό τῶν ἐντολῶν σου κ τ ἑ ὁ ἀντιτασσόμενος τοῖς ὑπερηφάνοις οὗτος καί ὑπερηφάνοις ἐπιτιμᾷ κύριος δέ ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται κύριος ἄρα καί τοῖς ὑπερηφάνοις ἐπιτιμᾷ καί γάρ ἐκάθισαν ἄρχοντες καί κατ ἐμοῦ κατελάλουν ὁ δέ δοῦλός σου ἠδολέσχει ἐν τοῖς δικαιώμασί σου κ τ ἑ δικαιώμασίν σου ἡ περί τι συνεχής ὁμιλία καί διατριβή ἀδολεσχία καλεῖται ἐκολλήθη τῷ ἐδάφει ἡ ψυχή μου ζῆσόν με κατά τόν λόγον σου κ τ ἑ τῶν ἁμαρτωλῶν αἱ ψυχαί τῷ ἐδάφει κολλῶνται τά ἐπίγεια φρονοῦσαι τῶν δέ δικαίων ἤτοι συνδεσμούμεναι σώμασιν ἤ χρονίζουσαι δι οἰκονομίαν ἐν αὐτοῖς δίδαξόν με τά δικαιώματά σου ἐπιποθεῖ ὁ δαυίδ γνῶναι τά δικαιώματα τοῦ θεοῦ τί ἐστι τό ἐάν κτήσῃ παῖδα ἑβραῖον ἕξ ἔτη δουλεύσει σοι ἐν δέ τῷ ἑβδόμῳ ἀφήσεις αὐτόν ἐλεύθερον καί τίς ἡ ἀγαπωμένη γυνή καί τά ταύτης τέκνα δι ἥν τήν ἐλευθερίαν ἀποθεῖται ὁ δοῦλος καί τίς ὁ λόγος τοῦ τιτρωσκομένου ὠτός καί τῆς αἰωνίου δουλείας ἥν αὐτός ἀφ ἑαυτοῦ ὁ δοῦλος προείλετο ἐνύσταξεν ἡ ψυχή μου ἀπό ἀκηδίας βεβαίωσόν με ἐν τοῖς λόγοις σου κ τ ἑ̓ιγ ́ ακηδία ἀκηδία ἐστί κίνησις ἐν τῷ αὐτῷ πολυχρόνιος θυμοῦ καί ἐπιθυμίας τοῦ μέν τοῖς παροῦσιν ὀργιζομένου τῆς δέ ἐφιεμένης τῶν μή παρόντων νυσταγμός ἐστι ψυχῆς λογικῆς ἀμέλεια τῶν ἀρετῶν καί τῆς γνώσεως τῆς τοῦ θεοῦ ὕπνος ἐστί ψυχῆς λογικῆς χωρισμός ἑκούσιος ἀπό τῆς ὄντως ζωῆς διό καί ὁ σοφός σολομῶν παραινεῖ μή δοῦναι ὕπνον τοῖς ὄμμασι μηδ μηδέ ἐπινυστάξαι τοῖς βλεφάροις ὁδόν ἐντολῶν σου ἔδραμον ὅταν ἐπλάτυνας τήν καρδίαν μου κ τ ἑ οἱ λόγοι τῶν ἐντολῶν πλατύνοντες τήν καρδίαν εὔκολον αὐτῇ παρασκευάζουσι τῆς πρακτικῆς τήν ὁδόν συνέτισόν με καί ἐξερευνήσω τόν νόμον σου καί φυλάξω αὐτόν ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου κ τ ἑ συνέσεως χρῄζομεν πρός τό νοῆσαι τόν νόμον ὁδήγησόν με ἐν τρίβῳ τῶν ἐντολῶν σου ὅτι αὐτόν ἠθέλησα ὁδήγησόν με ἐν τῇ τρίβῳ τῶν ἐντολῶν σου ὅτι αὐτόν τόν ἀνωτέρω τόν εἰρημένον νόμον ἠθέλησα κλίνον τήν καρδίαν μου εἰς τά μαρτύριά σου καί μή εἰς πλεονεξίαν τά γάρ μαρτύρια τοῦ θεοῦ οὐ φιλαργυρίαν ἀφιλαργυρίαν διδάσκει λέγοντα οὐκ ἐπιθυμήσεις κτλ ἐν τῇ ὁδῷ σου ζῆσόν με ἐγώ εἰμι φησίν ἡ ὁδός ἐν τοῖς εὐαγγελίοις ὁ κύριος καί μή περιέλῃς ἐκ τοῦ στόματός μου λόγον ἀληθείας κ τ ἑ ἕως σφόδρα καί μή περιέλῃς ἐκ τῆς καρδίας μου γνῶσιν ἀληθῆ καί ἐλάλουν ἐν τοῖς μαρτυρίοις σου ἐναντίον βασιλέων καί οὐκ ᾐσχυνόμην κ τ ἑ καί ὁ παῦλός φησιν οὐ γάρ ἐπαισχύνομαι τό εὐαγγέλιον δύναμις γάρ θεοῦ ἐστιν εἰς σωτηρίαν παντί τῷ πιστεύοντιἰουδαίῳ πιστεύοντι ἰουδαίῳ τε πρῶτον καίἕλληνι καί ἐμελέτων ἐν ταῖς ἐντολαῖς σου αἷς ἠγάπησα σφόδρα καί ἕλληνι καί ἦρα τάς χεῖράς μου καί ἠδολέσχουν ἐν τοῖς δικαιώμασί σου πρός τάς ἐντολάς σου ἅς ἠγάπησα τάς χεῖρας ἐπαίρομεν τῆς ψυχῆς διά τῶν ἐντολῶν τοῦ θεοῦ κατεργαζόμενοι τήν πρακτικήν αὕτη με παρεκάλεσεν ἐν τῇ ταπεινώσει μου ὅτι τό λόγιόν σου ἔζησέ με κ τ ἑ πάνυ ἡ ἐλπίς πέφυκεν ἐν τοῖς πειρασμοῖς παρακαλεῖν τήν ψυχήν προσδοκίαν ἀγαθῶν παρέχουσα εμνήσθην ἐμνήσθην ἐν νυκτί τοῦ ὀνόματός σου κύριε καί ἐφύλαξα τόν νόμον σου χαλεπόν ἐν καιρῷ πειρασμοῦ μνησθῆναι τῆς γνώσεως τοῦ θεοῦ ὁ γάρ φαῦλος λογισμός χρονίζων ἐν τῇ διανοίᾳ περισπᾷ τόν νοῦν καί χωρίζει αὐτόν τῆς γνώσεως μνήμης τῆς τοῦ θεοῦ ἀφ οὗ συμβαίνει καί τό παραβαίνειν τόν νόμον αὐτοῦ μερίς μου εἶ κύριε εἶπα τοῦ φυλάξασθαι τόν νόμον σου κ τ ἑ κύριε ὥσπερ ἐστί ἐστίν μερίς ἡ ἀφροσύνη τοῦ ἄφρονος οὕτω καί τοῦ φρονίμου ἡ φρόνησις καί τοῦ δικαίου ἡ δικαιοσύνη ἡτοιμάσθην καί οὐκ ἐταράχθην τοῦ φυλάξασθαι τάς ἐντολάς σου ἡ ἀπάθεια πέφυκε πέφυκεν ἀτάραχον τήν καρδίαν φυλάττειν ἥτις ἡμῖν προσγίνεται ἐκ πολιτείας ὀρθῆς καί δογμάτων ἀληθῶν σχοινία ἁμαρτωλῶν περιεπλάκησάν μοι καί τοῦ νόμου σου οὐκ ἐπελαθόμην οἱ κακοί λογισμοί σχοινία τῶν δαιμόνων ἐστί περιπλεκόμενα τῇ ψυχῇ καί οὐκ ἐῶντα ἀπιέναι ἐλευθερίως πρός τόν εἰπόνταἐγώ μή συγχωροῦντα αὐτῇ τήν ὁδόν ἐκείνην ὀδεῦσαι τήν εἰποῦσαν ἐγώ εἰμι ὁδός ἡ ὁδός τούτοις δέ τοῖς σχοινίοις καί ὁ σατανᾶς δέδηκε τήν θυγατέρα τοῦ ἀβραάμ ἥν ἔλυσεν ὁ χριστός εἴπερ σειραῖς τῶν ἑαυτοῦ ἁμαρτιῶν ἕκαστος σφίγγεται εἰ δέ διττή ἐστιν ἡ ἁμαρτία ἡ μέν κατά διάνοιαν ἡ δέ κατ ἐνέργειαν διττά ἄρα νοητέον καί τά σχοινία καί ὁ μέν λύσας τά κατά διάνοιαν σχοινία καί τά κατ ἐνέργειαν λέλυκεν ὁ δέ τά κατ ἐνέργειαν οὐ πάντως καί τά κατά διάνοιαν λέλυκεν καί ἡ μέν παλαιά διαθήκη τά κατ ἐνέργειαν λύει σχοινία ἡ δέ καινή τά κατά διάνοιαν ἐρρέθη γάρ φησί τοῖς ἀρχαίοις οὐ φονεύσεις ἐγώ δέ λέγω οὐκ ὀργισθήσῃ καί τοῦ νόμου σου οὐκ ἐπελαθόμην εἰ οὗτος ἐπιλανθάνεται τοῦ νόμου ὁ μή ζῶν κατ αὐτόν οὗτος μνημονεύει τοῦ νόμου ὁ κατά τόν νόμον πολιτευόμενος μεσονύκτιον ἐξεγειρόμην ἐξηγειρόμην τοῦ ἐξομολογεῖσθαί ἐξομολογήσασθαί σοι ἐπί τά κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου λεκτέον τοῦτο πρός τούς ἀμελοῦντας νύκτωρ τῶν προσευχῶν μέτοχος ἐγώ εἰμι πάντων τῶν φοβουμένων σε καί τῶν φυλασσόντων τάς ἐντολάς σου ὁ μέτοχος τῶν φοβουμένων τόν κύριον καί αὐτός φοβεῖται τόν κύριον καί ὁ μέτοχος τῶν δικαίων καί αὐτός δίκαιός ἐστι τῶν μέν γάρ ὁ φόβος κοινός τῶν δέ δικαιοσύνη χρηστότητα ἐποίησας μετά τοῦ δούλου σου κύριε κατά τόν λόγον σουχρηστότητα ἡ δικαιοσύνη χρηστότητα καί παιδείαν καί γνῶσιν δίδαξόν με ἡ χρηστότης τοῦ θεοῦ τῇ γευστικῇ δυνάμει τῆς ψυχῆς ὑποπίπτει γεύσασθε γάρ φησί καί ἴδετε ὅτι χρηστός ὁ κύριος γεῦσις δέ ἐστιν ἡ ἀπάθεια ψυχῆς λογικῆς διά τοῦ πνευματικοῦ νόμου προσγινομένη χρηστότης δέ ἐστιν γνῶσις ἀληθής τῶν γεγονότων ὑπό θεου παιδεία δέ μετριοπάθεια παθῶν γνῶσις δέ ἐστιν ἐστι ἡ θεωρία τῆς ἁγίας τριάδος ὅτι ταῖς ἐντολαῖς σου ἐπίστευσα τῶν γάρ πιστευόντων θεῷ οἱ μέν ἐν ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ τυγχάνοντες πιστεύουσιν αὐτῷ οἱ δέ οὐκ ἐν ταῖς ἐντολαῖς ὄντες ἐτυρώθη ὡς γάλα ἡ καρδία αὐτῶν ὥσπερ ὁ τυρός ἦν ὅτε οὐκ ἦν τυρός οὕτω καί οἱ δαίμονες ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦσαν πονηροί εἰ δέ τό γάλα πρεσβύτερόν ἐστι τοῦ τυροῦ δηλονότι καί ἡ ἀρετή πρεσβυτέρα τῆς κακίας ἐστίν τυρῷ γάρ δαυΐδ δαυίδ τήν κακίαν ἀπείκασεν ἀγαθόν μοι ὅτι ἐταπείνωσάς με ὅπως ἄν μάθω τά δικαιώματά σου χρηστέον τούτῳ τῷ ῥητῷ τούτῳ πρός τούς ἐγκαταλειφθέντας παρά θεῷ εἰς ὠφέλειαν ψυχῆς αἱ χεῖρές σου ἐποίησάν με καί ἔπλασάν με συνέτισόν με καί μαθήσομαι τάς ἐντολάς σου πεποίηται μέν ἡ ψυχή πέπλασται δέ τό σῶμα ποιήσωμεν γάρ φησί φησίν ἄνθρωπον κατ εἰκόνα ἡμετέραν καί πάλιν λαβών χοῦν ἀπό τῆς γῆς ἔπλασεν οἱ φοβούμενοί σε ὄψονταί με καί εὐφρανθήσονται ὅτι εἰς τούς λόγους σου ἐπήλπισα εὐφραίνονται πρακτικοί ἀκούοντες γνωστικῶν ἔγνων κύριε ὅτι δικαιοσύνη τά κρίματά σου καί ἀληθείᾳ ἐταπείνωσάς με ζητήσεις δέ μᾶλλον πότερον τούς περί κρίσεως λόγους μεμαθηκώς ὅτι δαυίδ γεγράφηκε δαυίδ γέγραφε τοῦτο ἤ ἁπλῶς πεπιστευκώς ὅτι οὐκ ἐνδέχεται τόν δίκαιον θεόν ἀδικῆσαι αἰσχυνθήτωσαν ὑπερήφανοι ὅτι ἀδίκως ἠνόμησαν εἰς ἐμέ κ τ ἑ ἡ αἰσχύνη εἰς συναίσθησιν πέφυκεν ἄγειν τόν ἁμαρτάνοντα ἐξέλιπον οἱ ὀφθαλμοί μου εἰς τό λόγιόν σου λέγοντες πότε παρακαλέσεις με κ τ ἑ παράκλησίς ἐστιν ἡ ἀνάπαυσις ἀνάκτησις ψυχῆς ἀπό πόνων διηγήσαντό μοι παράνομοι ἀδολεσχίαςἀλλ ἀδολεσχίας ἀλλ οὐχ ὡς ὁ νόμος σου κύριε χρηστέον τούτῳ τῷ ῥητῷ πρός τούς ἐκ τῆς ἔξωθεν σοφίας περί γνώσεως θεοῦ ἐπαγγελλομένους διδάσκειν παρά βραχύ συνετέλεσάν με ἐν τῇ γῇ ἐγώ δέ οὐκ ἐγκατέλιπον τάς ἐντολάς σου κ τ ἑ ἀντί τοῦ παρ ὀλίγον ἐγενόμην γήϊνος ὑπό τῶν ἐχθρῶν πειραζόμενος εἰς γενεάν καί γενεάν ἡ ἀλήθειά σου ἐθεμελίωσας τήν γῆν καί τόν αἰῶνα κύριε ὁ λόγος σου διαμένει ἐν ταῖς ἐπουρανίοις τῷ οὐρανῷ ἐν ταῖς ἐπουρανίαις δυνάμεσιν ὁ τοῦ θεοῦ λόγος ἀεί διαμένει ἀκίνητος δυνατοί γάρ εἰς ἰσχύν ἰσχύϊ ποιοῦντες τόν λόγον αὐτου τῇ διατάξει σου διαμένει ἡ ἡμέρα ὅτι τό σύμπαντα δοῦλα σά εἰ τά σύμπαντα δοῦλα τοῦ θεοῦ πῶς ἐν ταῖς παροιμίαις σολομών περί τοῦ μύρμηκός φησινἐκεῖνος φησιν ἐκεῖνος γάρ γεωργίου μή ὑπάρχοντος μηδέ τόν ἀναγκάζοντα ἔχων μηδέ ὑπό δεσπότην ὤν ἑτοιμάζεται θέρους τήν τροφήν καί τάχα τοιοῦτόν ἐστι τό ἐν ταῖς παροιμίαις λεγόμενον ὅτι ἐκεῖνος νόμον μή ἔχων τόν καταναγκάζοντα μήτε γνώσεως μέτοχος ὤν ἑτοιμάζεται θέρους τήν τροφήνὁ θεός γάρ δεσπότης λέγεται λέγεται δεσπότης δίττως ἤ ὡς δημιουργός ἤ ὡς γινωσκόμενος διό καί παῦλος γράφει νυνί δέ ἐλευθερωθέντες μέν ἀπό τῆς ἁμαρτίας δουλωθέντες δέ τῷ θεῷ δηλονότι κατ κατά ἀρετήν καί γνῶσιν ἔχετε τόν καρπόν ὑμῶν εἰς ἁγιασμόν τό δέ τέλος ζωήν αἰώνιον εἰ δέ τοῦ τοιούτου τέλους ἄμοιρός ἐστιν ὁ μύρμηξ δηλονότι καί ταύτης τῆς δουλείας καλῶς οὖν λέγεται ὁ μύρμηξ μή εἶναι ὑπό δεσπότην κατά ταύτην τήν δεσποτείαν εἰ μή ὅτι ὁ νόμος σου μελέτη μου μού ἐστιν τότε ἄν ἀπωλόμην ἐν τῇ ταπεινώσει μου τόν καιρόν τῶν πειρασμῶν καιρόν ὠνόμαζε ὠνόμασε ταπεινώσεως καθ ὅν μάλιστα θλίβεται λογισμούς πονηρούς ἔχουσα ἡ ψυχή ἀφ οὗ ὧν οὐδέν ἕτερον ῥύεται οὕτω ῥύεται αὐτήν ὡς ἡ θεωρία τῶν λόγων τοῦ θεοῦἔχων θεοῦ ἔχων γάρ ὁ νόμος πνευματικά θεωρήματα πρός ἑαυτόν περισπᾷ τήν διάνοιαν καί ἀπωθεῖται τούς λογισμούς πάσης συντελείας εἶδον πέρας πλατεῖα ἐντολή σου σφόδρα κ τ ἑ ὑπέρ πάντας τούς ἔξωθεν λόγους οἱ λόγοι τῶν ἐντολῶν τοῦ θεοῦ πλατύνουσι καθαίροντες τήν ψυχήν ὑπέρ τούς ἐχθρούς μου ἐσόφισάς με τήν ἐντολήν σου ὅτι εἰς τόν αἰῶνα ἐμή ἐστιν κ τ ἑ νοῦς παθῶν γυμνωθείς καί γνώσεως μέτοχος γεγονώς πανουργότερος γίνεται τῶν δαιμόνων λέγων πολλάκις τό τοῦ παύλου τό οὐ γάρ αὐτοῦ τά νοήματα ἀγνοοῦμεν ὑπέρ πρεσβυτέρους συνῆκα ὅτι τάς ἐντολάς σου ἐξεζήτησα κ τ ἑ χρησώμεθα τούτῳ τῷ ῥητῷ πρός τούς γέροντας τούς μακρῳ χρονῳ τόν μακρόν χρόνον καί τήν ἀπάθειαν νομίζοντας εἶναι πρόξενον τῆς γνώσεως τοῦ θεοῦ ὡς γλυκέα τῷ λάρυγγί μου τά λόγιά σου ὑπέρ μέλι τῷ στόματί μου κ τ ἑ ὁ ἡδόμενος καί τρεφόμενος ἐπί τῇ γνώσει νοῦς ὀνομάζεται στόμα ὤμοσα καί ἔστησα τοῦ φυλάξασθαι τά κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου κ τ ἑ τό ἀμετάθετον τοῦ σκοποῦ ὅρκον ὠνόμασεν τά ἑκούσια τοῦ στόματός μου εὐδόκησον δή κύριε καί τά κρίματά σου δίδαξόν με ἑκούσια τοῦ στόματος ἡμῶν ἐστι παρθενία βρωμάτων καί πομάτων ἀποχή ἀναχώρησις ἡ ἐν τοῖς ἐρήμοις τόποις διαγωγή τάς γάρ ἐντολάς ὁ νόμος ἡμᾶς καταναγκάζει ποιεῖν ὁ τοίνυν πάσας ποιήσας τάς ἐντολάς προστεθεικώς δέ καί τά προειρημένα οὗτος λέγέτω τά ἑκούσια τοῦ στόματός μου εὐδόκησον δή κύριε παραβαίνων δέ τοῦ νόμου τινά τοῦτο λέγειν οὐχ ἕξει παῤῥησίαν παρρησίαν ἡ ψυχή μου ἐν ταῖς χερσί σου διαπαντός καί τοῦ νόμου σου οὐκ ἐπελαθόμην κ τ ἑ ζητήσεις πῶς ἡ ψυχή τοῦ δαυΐδ δαυίδ διαπαντός ἐν ταῖς χερσί τοῦ θεοῦ διαπαντός πότερον ὡς ἐν δικαιοσύνῃ ἤ ὡς ἐν γνώσει καί τάχα τό πρότερον ἀγγέλων μέν γάρ ἐστι τό διαπαντός βλέπειν τό πρόσωπον τοῦ θεοῦ τουτέστι τήν θεωρίαν αὐτοῦ ἀνθρώπων δέ τό δύνασθαι διαπαντός δικαιοπραγεῖν κατ ἐνέργειαν ὅπερ ἐστί τό εἶναι ἐν ταῖς χερσί τοῦ θεοῦ ἡ γάρ κατά διάνοιαν δικαιοπραγία μόνῳ προσῆν τῷ χριστῷ ὅς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησε ἐποίησεν δηλονότι κατ ἐνέργειαν καί οὐχ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ σαφές ὅτι κατά διάνοιαν ἔκλινα τήν καρδίαν μου τοῦ ποιῆσαι τά δικαιώματά σου εἰς τόν αἰῶνα δι ἀντάμειψιν κ τ ἑ ἡ ἀντάμειψις τῶν δικαιωμάτων ἡ γνῶσις αὐτῶν ἐστιν παρανόμους ἐμίσησα τόν δέ νόμον σου ἠγάπησα κ τ ἑ ὁ παράνομος καθό παράνομος ὑπάρχει μισητός ἐστι καθό δέ εἰκών καί πλάσμα θεοῦ ἀγαπητός ἐστι κατά γοῦν τήν δευτέραν τήν δευτέραν γοῦν ἔννοιαν καί τοῖς ἐν τῇ φυλακῇ προσβάλλειν ἡμῖν προτέτακται καί εὖ ποιεῖν τούς κακούργους νενομοθέτηται δύναται δέ παρανόμους ἐνταῦθα λέγειν λόγους καί νόμους οὕς μεμίσηκεν ὁ δαυΐδ δαυίδ ἐκκλίνατε ἀπ ἐμοῦ πονηρευόμενοι καί ἐξερευνήσω τάς ἐντολάς τοῦ θεοῦ μου ἐάν μή ἐκκλίνωσιν ἀφ ἡμῶν οἱ δαίμονες τάς ἐντολάς τοῦ θεοῦ ποιεῖν οὐκ ἰσχύομεν πρός γάρ ταύτας μάλιστα ἵστανται διά τό προξένους ἡμῖν γενέσθαι γίνεσθαι τῆς γνώσεως τοῦ θεοῦ ἀντιλαβοῦ μου κατά τό λόγιόν σου καί ζῆσόν με καί μή καταισχύνῃς με ἀπό τῆς προσδοκίας μου ὅτι ἡ θλῖψις ὑπομονήν κατεργάζεται ἡ δέ ὑπομονή δοκιμήν ἡ δέ δοκιμή ἐλπίδα ἡ δέ ἐλπίς οὐ καταισχύνει καθήλωσον ἐκ τοῦ φόβου σου τάς σάρκας μου δι οὗἐμοί ὁ οὗ ἐμοί κόσμος ἐσταυρώθη κἀγώ τῷ κόσμῳ ἐποίησα κρίμα καί δικαιοσύνην μή παραδῷς με τοῖς ἀδικοῦσί με κ τ ἑ πῶς οὖνἰώβ πῶς οὖν ἰώβ ποιήσας κρίμα καί δικαιοσύνην ὡς αὐτός ὁ κύριος ἐμαρτύρησε ἐμαρτύρησεν παρεδόθη τοῖς ἀδικοῦσιν αὐτόνἤ αὐτόν ἤ τήν ψυχήν αὐτοῖς οὐ βούλεται παραδίδοσθαι σώματος γάρ καί κτημάτων ὁ δίκαιος οἶδεν καταφρονεῖν δοῦλός σού εἰμι ἐγώ ποίησον τῷ δούλῳ σου κατά τό ἔλεός σου καί τά δικαιώματά σου δίδαξόν με μόνος ὁ σοφός δοῦλός ἐστι τῆς σοφίας καί μόνος ὁ δίκαιος δοῦλος τῆς δικαιοσύνης ἐστίν οὕτω καί ἑαυτόν παῦλος ὁ παῦλος ἐν ταῖς ἐπιστολαῖς ἑαυτόν προέγραφεν δοῦλονἰησοῦ δοῦλον ἰησοῦ χριστοῦ καιρός τοῦ ποιῆσαι τῷ κυρίῳ διεσκέδασαν τόν νόμον σου κ τ ἑ καιρός ἐστι χρόνος κατορθώσεως διά τοῦτο πρός πάσας τάς ἐντολάς σου κατωρθούμην πᾶσαν ὁδόν ἄδικον ἐμίσησα κ τ ἑ ὁ μή πάσας τάς ἐντολάς κατορθώσας οὐδέ πᾶσαν ὁδόν ἄδικον οὐω ἐμίσησεν εἰ δέ ὁ φοβούμενος τόν κύριον φόβος τοῦ κυρίου μισεῖ ἀδικίαν οὗτος δέ οὐκ ἐμίσησεν ἀδικίαν οὗτος οὐ φοβεῖται τόν κύριονὁ κύριον ὁ δέ μή φοβούμενος τόν κύριον οὐ μακάριος εἴπερ μακάριος μακάριος ἀνήρ ἐστιν ὁ φοβούμενος τόν κύριον ἡ δήλωσις τῶν λόγων σου φωτιεῖ καί συνετιεῖ νηπίους ἡ ἑρμηνεία τῶν λόγων τοῦ κυρίου θεοῦ φωτίζει τούς νηπίους ἐν χριστῷ τό στόμα μου ἤνοιξα καί εἵλκυσα πνεῦμα ὅτι τάς ἐντολάς σου ἐπεπόθουν κ τ ἑ ὁ ἀνοίξας διά τῆς πρακτικῆς τήν καρδίαν ἕλκει τό ἅγιον πνεῦμα τό ἀποκαλύπτον αὐτῷ τά μυστήρια τοῦ θεοῦ τά διαβήματά μου κατεύθυνον κατά τό λόγιόν σου καί μή κατακυριευσάτω μου πᾶσα ἀνομία κ τ ἑ τοῦ μέν κατά διάνοιαν ἁμαρτάνοντος κυριεύειν λέγεται ἡ ἀνομία τοῦ δέ κατ ἐνέργειαν παρανομοῦντος κατακυριεύεινἤ κατακυριεύειν ἤ τάχα τῶν μέν ὀλίγα ἁμαρτανόντων κυριεύει ἡ ἀνομία τῶν δέ πλείονα κατακυριεύει τό πρόσωπόν σου ἐπίφανον ἐπί τόν δοῦλόν σου καί δίδαξόν με τά δικαιώματά σου τοῦτο τό πρόσωπον διαπαντός οἱ ἄγγελοι βλέπουσι τοῦ πατρός τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς πλήν τοῦτο σημειωτέον ὅτι τῆς ἀγγελικῆς γνώσεώς ἐστιν ἡ θεωρία τῶν δικαιωμάτων διεξόδους ὑδάτων κατέδυσαν κατέβησαν οἱ ὀφθαλμοί μου ἐπεί οὐκ ἐφύλαξα ἐφύλαξαν τόν νόμον σου κ τ ἑ τούς κατά διάνοιαν πειρασμούς νῦν τροπικῶς ὕδατα ὀνομάζει ὧν ἀφ ὧν ὑδάτων εἴργει ἡμᾶς ἀποτρέπει ἐν ταῖς παροιμίαις ὁ σοφός σολομών λέγων ἀπό ὕδατος ἀλλοτρίου ἀπόσχου καί ἀπό πηγῆς ἀλλοτρίας μή πίῃς πεπυρωμένον τό λόγιόν σου σφόδρα καί ὁ δοῦλός σου ἠγάπησεν αὐτό κ τ ἑ τό πεπυρωμένον λόγιον τοῦ θεοῦ κατακαίει ξύλα χόρτον καλάμην τάς μοχθηράς ἕξεις ἀναλίσκον θλίψεις καταναλίσκον θλῖψις καί ἀνάγκαι ἀνάγκη εὕροσάν με αἱ ἐντολαί σου μελέτη μου κ τ ἑ ὥσπερ ἐκζητουσῶν ὥς περιζητουσῶν ἡμᾶς τῶν θλίψεων καί τῶν ἀναγκῶν λέγει τό εὕροσάν με ἤ τάχα θλίψεις οἱ θλίβοντες λέγονται καί ἀνάγκαι οἱ τάς ἀνάγκας ἐπάγοντες ἔθος γάρ ἔχει ἡ γραφή τάς ἕξεις ἀντί τῶν ἐχόντων αὐτάς ὀνομάζειν οὕτω γάρ παρά παύλῳ ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει οὐ περπερεύεται καί παρά σολομῶντι σολομῶνι ἡ κακή βουλή ἀπέλιπε ἀπέλιπεν τήν διδασκαλίαν τήν ἐκ νεότητος καί τῆς θείας ἐπελάθετο διαθήκης ποιεῖ δέ πολλάκις καί τό ἀνάπαλιν ἡ γραφή καί τόν πεφυκότα δέχεσθαι τήν ἀρετήν ἀντί τῆς ἀρετῆς ὀνομάζειἐν ὀνομάζει ἐν γάρ ταῖς παροιμίαις φησίν οἱ ἀπαίδευτοι ἐμίσησαν σοφίαν ἔνθεσθε καρδίαν ἀντί τοῦ ἀρετήν καί ὁ παῦλος μή μετατίθεσθε ἀπό τοῦ νοός ἡμῶν τουτέστιν ἀντί τοῦ ἀπό τῆς τοιᾶσδε γνώμης δικαιοσύνη τά μαρτύριά σου εἰς τόν αἰῶνα συνέτισόν με καί ζήσομαι κ τ ἑ̔ξε ́ η ζῆσόν με ἡ σύνεσις προτέρα ἐστί τῆς γνώσεως ὡς εἶναι τόν γνωστικόν καί συνετόν τόν δέ συνετόν οὐ πάντως καί γνωστικόν ἐκέκραξα ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου ἐπάκουσόν μου κύριε τά δικαιώματά σου ἐκζητήσω κ τ ἑ ὁ ἐξ ὅλης καρδίας ἀγαπῶν τόν θεόν οὗτος ἐν ὅλῃ κράζει καρδίᾳ προέφθασα ἐν ἀωρίᾳ καί ἐξέκραξα εἰς τούς λόγους σου ἐπήλπισα κ τ ἑ ἀωρία ἐστί νοητή διάθεσις ἕξεως ἐπί τήν γνῶσιν σπουδάζουσα ἐγγύς εἶ σύ κύριε καί πᾶσαι αἱ ὁδοί σου ἀλήθεια κ τ ἑ ἐγγύς ἐστιν ἡ δικαιοσύνη τοῦ πεφυκότος δικαιοπραγεῖν καί ἡ γνῶσις τοῦ πεφυκότος γινώσκειν πολλῷ δέ πλέον ἐστίν ἐγγύτερον τῶν κατ ἐνέργειαν κτησαμένων δικαιοσύνην καί γνῶσιν μακράν ἀπό ἁμαρτωλῶν σωτηρία ὅτι τά δικαιώματά σου οὐκ ἐξεζήτησαν κ τ ἑ εἰ ἡ σωτηρία ἐστί τῆς λογικῆς φύσεως φύσεώς ἐστιν ἡ γνῶσις ἡ τοῦ θεοῦ αὕτη δέ καθαραῖς ψυχαῖς καρδίαις ἐγγίνεται καλῶς λέγεται τό μακράν ἀπό ἁμαρτωλῶν σωτηρία εἰς γάρ κακότεχνον ψυχήν οὐκ εἰσελεύσεται σοφία πολλοί οἱ ἐκδιώκοντές με καί θλίβοντες ἐκ τῶν μαρτυρίων σου οὐκ ἐξέκλινα κ τ ἑ μακάριοι φησίν οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν εἶδον ἀσυνετοῦντας καί ἐξετηκόμην ὅτι τά λόγιά σου οὐκ ἐφυλάξαντο κ τ ἑ ὁ ζῆλος τοῦ οἴκου σου κατέφαγέ με φησί κατέφαγέν με ἴδε ὅτι τάς ἐντολάς σου ἠγάπησα κύριε ἐν τῷ ἐλέει σου ζῆσόν με ὁ ἀγαπῶν τάς ἐντολάς ποιείτω αὐτάς καί ζήσεται ἐν αὐταῖς ἤ δι αὐτῶν ἐν αὐταῖς μέν τούς λόγους τῆς πρακτικῆς γνώσεως ἐκμαθών ἐγνωκώς δι αὐτῶν δέ σοφίας καταξιωθείς ἀρχή τῶν λόγων σου ἀλήθεια καί εἰς τόν αἰῶνα πάντα τά κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου εἰ ἀρχή τῶν λόγων τοῦ θεοῦ ἐστιν ἀλήθεια ὁ δέ χριστός ἐστιν ἡ ἀλήθεια ἐγώ γάρ φησίν εἰμί ἡ ἀλήθεια ὁ χριστός ἄρα ἀρχή τῶν λόγων ἐστί ἐστίν τοῦ θεοῦ ἀρχήν δέ ἐνταῦθα λέγει ὡς αἴτιον πάλιν εἰ ἡ ἀρχή τῶν λόγων θεοῦ ἐστίν ἡ ἀλήθεια ἐν οἷς ἄν αὐτή ἐγγίνηται αὕτη ἐγγένηται ἐν ἐκείνοις γενήσονται καί οἱ λόγοι τοῦ θεοῦ ἄρχοντες κατεδίωξάν με δωρεάν καί ἀπό τῶν λόγων σου ἐδειλίασεν ἡ καρδία μου κ τ ἑ ἄρχοντας λέγει τούς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τούτου ἔρχεται γάρ φησίν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου καί ἐν ἐμοί εὑρίσκει οὐδέν κόσμον δέ λέγει οὐ τό ἐξ οὐρανοῦ καί γῆς σύστημα ἀλλά τούς κοσμικόν βίον βιοῦντας ἄρχοντες κατεδίωξάν με δωρεάν καί ἀπό τῶν λόγων σου ἐδειλίασεν ἡ καρδία μου ἀγαλλιάσομαι ἐγώ ἐπί τά λόγιά σου ὡς ὁ εὑρίσκων σκῦλα πολλά τῷ τό ἐδειλίασεν ἀντί τοῦ εὐλάβετο εὐλαβήθη ἐχρήσατο ἑπτάκις ἐπτάκις τῆς ἡμέρας ᾔνεσά σε ἐπί τά κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου κ τ ἑ σοι ὥσπερ ἡ ὀγδόη σύμβολόν ἐστι τοῦ μέλλοντος αἰῶνος δύναμιν ἀναστάσεως περιέχουσα οὕτω καί ἡ ἑβδόμη σύμβολόν ἐστι τοῦ κόσμου τούτου τούτου τοῦ κόσμου μήποτε οὖν τούς περί δικαιοκρισίας δικαιας κρίσεως λόγους τοῦ κόσμου τούτου τοῦ αἰσθητοῦ γινώσκων ὁ δαυΐδ δαυίδ ᾔνει τόν κύριον εἰρήνη πολλή τοῖς ἀγαπῶσι τόν νόμον σου καί οὐκ ἔστιν αὐτοῖς σκάνδαλον εἰ οἱ μικροί σκανδαλίζονται ὅστις γάρ ἄν σκανδαλίσῃ φησίν ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικός εἰς τόν τράχηλον αὐτοῦ καί καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγειÿ οἱ δέ ἀγαπῶντες τόν κύριον οὐ σκανδαλίζονται οἱ μικροί οὐκ ἀγαπῶντες ἀγαπῶσι τόν κύριον σκανδαλίζονται διό καί ἀγνοοῦντες ἀγνοοῦσι τούς λόγους τῶν γινομένων ἐφ οἷς καί σκανδαλίζονται εἰσέλθοι τό ἀξίωμά μου ἐνώπιον σου κύριε κατά τό λόγιόν σου ῥῦσαί με ἐνώπιόν σου τό ἀξίωμα τινές μέν ἡρμήνευσαν τήν ἀπάθειαν ἄλλοι δέ τήν ἀξίωσιν ἐξερεύξονται τουτέστιν τήν ἱκεσίαν ἐξερεύξαιντο τά χείλη μου ὕμνον ὅταν διδάξῃς με τά δικαιώματά σου κ τ ἑ ὥσπερ τῶν εὐθυμούντων ἐστί τό ψάλλειν εὐθυμεῖ γάρ τις φησίν ἐν ὑμῖν ψαλλέτω ÿ οὕτω τό ὑμνεῖν τῶν θεωρούντων τούς λόγους τῶν δικαιωμάτων ἐστίνἀλλά ἐστίν ἀλλά τό μέν ψάλλειν ἀνθρώποις ἁρμόζει τό δέ ὑμνεῖν ἀγγέλοις ἤ τοῖς ἀγγελικόν ἔχουσι βίον διό ἔχουσι σχεδόν ἀγγελικήν κατάστασιν οὕτω καί οἱ ἀγραυλοῦντες ποιμένες οὐκ ἤκουσαν ἀγγέλων ψαλλόντων ἀλλ ἀνυμνούντων ψαλλόντων τῶν ἀγγέλων ἀλλ ὑμνούντων καί λεγόντων δόξα ἐν ὑψίστοις θεῷ καί τά ἑξῆςἔστι καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία εὐθυμία τοίνυν εὐθυμία ἐστίν ἀπάθεια ψυχῆς ἀπό τῶν ἐντολῶν τοῦ θεοῦ καί τῶν ἀληθινῶν ἀληθῶν δογμάτων προσγινομένη ὕμνος δέ ἐστι δοξολογία œ ρ ὕμνος δέ ἐστιν δοξολογία μετ ἐκπλήξεως ἐπί τῇ θεωρίᾳ τῶν γενομένων γινομένων ὑπό θεοῦ φθέγξαιτο ἡ γλῶσσά μου τά λόγιά σου ὅτι πᾶσαι αἱ ἐντολαί σου δικαιοσύνη τουτέστι σου δικαιοσύνη τουτέστιν δικαιοσύνης ποιητικαί ζήσεται ἡ ψυχή μου καί αἰνέσει σε καί τά κρίματά σου βοηθήσει μοι τό αἰνεῖν σε τόν κύριον τῶν ζώντων ἐστίν οἱ γάρ νεκροί οὐκ αἰνέσουσι τόν κύριον ἐπλανήθην ὡς πρόβατον ἀπολωλός ζήτησον τόν δοῦλόν σου ὅτι τάς ἐντολάς σου οὐκ ἐπελαθόμην κ τ ἑ πρῶτον μέν τήν πλανηθεῖσαν ψυχήν ὡς δικαιοσύνη ἐπιστρέφει ὁ κύριος ἔπειτα δέ καί ὡς σοφία εἴπερ πλάνη ἐστί ψυχῆς κακία καί ἀγνωσία πρός κύριον ἐν τῷ θλίβεσθαί με ἐκέκραξα καί εἰσήκουσέ εἰσήκουσέν μου κ τ ἑ τῶν δι ἀρετήν καί γνῶσιν θλιβομένων ἐπακούει θεός ὁ κύριος τά βέλη τοῦ δυνατοῦ ἠκονημένα σύν τοῖς ἄνθραξι ἄνθραξιν τοῖς ἐρημικοῖς κ τ ἑ οὐδέν οὕτως ἁρμόζει πρός τάς ἀντικειμένας δυνάμεις ὡς τά βέλη τοῦ χριστοῦ τά ἀντικείμενα τοῖς πεπυρωμένοις βέλεσι τοῦ πονηροῦ καί οἱ ἄνθρακες οἱ καταναλίσκοντες ξύλα χόρτον καλάμην εἰ δέ ἐστι βέλος ἀγάπης κατά τήν ἐν τοῖςἄσμασι νύμφην τοῖς ᾄσμασι νύμφην τετρωμένη γάρ φησίν ἀγάπῃ ἀγάπης ἐγώ ἔστι ἐστί βέλος δικαιοσύνης καί ἀνδρίας καί σωφροσύνης σωφροσύνης καί ἀνδρείας καί τῶν λοιπῶν ἀρετῶν οἷς βέλεσι τιτρωσκόμενοι ὑποκάτω τοῦ θεοῦ πίπτουσιν οἱ λαοί οἴμοι ὅτι ἡ παροικία μου ἐμακρύνθη κατεσκήνωσα μετά τῶν σκηνωμάτων κηδάρ κ τ ἑ οὐκ ἔστι τοῦ αὐτοῦ λέγειν τό μή ἀναγάγῃς με ἐν ἡμίσει ἡμερῶν μου καί τό καί τό οἴμοι ὅτι ἡ παροικία μου ἐμακρύνθη ἤ τάχα ἡμέρας ἐκεῖ λέγει ἅς ὁ φόβος τοῦ κυρίου κατά τόν σολομῶντα προστίθησι τάς ὑπό τοῦ ἡλίου τῆς δικαιοσύνης γενομένας ἐν αἷς καίἀβραάμ ἀπέθανε καί ἀβραάμ ἀπέθανεν πλήρης ἡμερῶνἐνταῦθα δέ πρός τήν αἰσθητήν δωρεάν ζωήν ἀποδύρεται ἔχει γάρ καί οὗτος ἐπιθυμίαν τοῦ ἐπιθυμίαν εἰς τό ἀναλῦσαι καί σύν χριστῷ εἶναι πολλῷ μᾶλλον κρείσσονα γάρ μᾶλλον κρείσσον τό δέ ἐπιμένειν τῇ σαρκί ἀναγκαιότερον διά τούς ὠφελημένους εἴπερ ὁ δαυΐδ δαυίδ κατά τόν λουκᾶν ἐν ταῖς πράξεσι τῶνἀποστόλων τῶν ἀποστόλων ἤ καί κατά παῦλον κατά τόν πέτρον ἰδίᾳ γενεᾷ ὑπερετήσων ἐξαπεστάλη ἐξαπεστάλη μετά τῶν μισούντων τήν εἰρήνην ἤμην εἰρηνικός ὅταν ἐλάλουν αὐτοῖς ἐπολέμουν με δωρεάν τότε μάλιστα χαλεπώτεροι γίνονται πολεμοῦντες οἱ δαίμονες ὅταν τις αὐτοῖς πρός τούς λογισμούς ἀποκρίνηται καί διδάσκει ἡμᾶς τοῦτο ποιεῖν ὁ χριστός πειραζόμενος νηφούσης γάρ ἔσται ἐστι διανοίας πρός τούς λογισμούς ἀπαντᾶν νήφειν δέ ἡμᾶς ἐν τῇ πάλῃ οὐ βούλονται οἱ ἐχθροί ἵνα μή εὐπορήσωμεν νοημάτων ἀντικειμένων τοῖς λογισμοῖς αὐτῶν ἐφ ὅσον γάρ οὐδέν αὐτοῖς προσφέρομεν οἴκοθεν χρονίζοντες αὐτῶν ἐν ἡμῖν οἱ λογισμοί διαστρέφουσι τήν ψυχήν διό καλῶς λέγει ἐν ταῖς παροιμίαις τόἀποπήδησον τό ἀποπήδησον μή χρονίσῃς ἐγχρονίσῃς ἐν τῷ τόπῳ αὐτῆς μηδέ ἐπιστήσῃς σόν ὄμμα πρός αὐτήν δηλονότι τήν ἀντικειμένην δύναμιν ἤ τήν κακίαν ἥν σωματικῶς ἡ σοφία μορφοῖ εἰς γυναῖκα ἡμέρας ὁ ἥλιος οὐ συγκαύσει σε οὐδέ ἡ σελήνη τήν νύκτα κ τ ἑ οὗτος οὗτος ὦ οἶμαι ἐστίν ὁ ἥλιος ὅς ἀνατέλλει ὁ ἀνατέλλων ἐπί τήν σπαρεῖσαν γῆν καί ξηραίνων αὐτήν καθ ἤν καί αὕτη ἡ σελήνη καθ ἤν ὁ ἄφρων ὡς σελήνη ἀλλοιοῦται κύριος φυλάξει τήν εἴσοδόν σου καί τήν ἔξοδόν σου ἀπό τοῦ νῦν καί ἕως τοῦ αἰῶνος κ τ ἑ τήν ἔξοδον τήν ἀπό κακίας εἰς ἀρετήν καί τήν εἴσοδον τήν ἀπό τῆς ἀρετῆς εἰς τήν γνῶσιν τοῦ θεοῦ ἐκεί γάρ ἀνέβησαν αἱ φυλαίφυλαί φυλαί φυλαί κυρίου μαρτύριον τοῦἰσραήλ τῷ ἰσραήλ προφητεύει περί τῶν μελλουσῶν φυλῶν ἀναβαίνειν ἐπί τήν ἀρετήν καί τήν γνῶσιν τήν τοῦ θεοῦ πρότερον γάρ ὁἰσραήλ ἐκάλει τό ὁ ἰσραήλ ἐκαλεῖτο ἐπί τήν ἱερουσαλήμ καί ἐπί τόν οἶκον κυρίου νυνί δέ καί πᾶσαι αἱ φυλαί τετυχήκασι τετυχήκασιν τῆς ἀρετῆς καί τῆς γνώσεως τοῦ θεου θεοῦ γενέσθω δή εἰρήνη ἐν τῇ δυνάμει σου καί εὐθηνία ἐν ταῖς πυργοβάρεσί πυργοβάρεσίν σου πυργόβαρός πυργόβαρίς ἐστι νοῦς θεωρητικός πρός σέ ᾖρα τούς ὀφθαλμούς μουτόν μου τόν κατοικοῦντα ἐν τῷ οὐρανῷ ὁ θεός ἐν μέν τοῖς σωματικοῖς οὐρανοῖς ὡς δημιουργός κατοικεῖ διά τῆς πολυποικίλου σοφίας αὐτοῦ ἐν δέ τοῖς νοητοῖς ὡς δικαιοσύνη καί γνώσει γνώσις καί σοφία ἐπί πλεῖον ἐπλήσθη ἡ ψυχή ἡμῶν τό ὄνειδος τοῖς εὐθηνοῦσι εὐθηνοῦσιν ἰδού οὗτοι ἁμαρτωλοί καί ἡ ἐξουδένωσις τοῖς ὑπερηφάνοις κ τ ἑ ρ εὐθηνοῦλτες εὐθηνία τοίνυν ἐστίν ἁμαρτωλῶν ἐστιν ἀπόλαυσις ἀνεμπόδιστος τῶν σωματικῶν ἡδονῶν œ ἰδού οὗτοι ἁμαρτωλοί καί εὐθηνοῦντες ἄρα ζῶντας ἄν κατέπιον ἡμᾶς κ τ ἑ τόν προδότηνἰούδαν τόν προδότην ἰούδαν ζῶντα κατέπιον εἶχε γάρ πρό τῆς παραδόσεως τήν ζωήν τήν εἰποῦσαν 6̓εγώ ἐγώ εἰμι ἡ ζωή6 ζωή τούς δέ ἀπ ἀρχῆς τῇ ἐν κακίᾳ ἐντρεφομένους νεκρούς καταπίνουσιν ἄρα τό ὕδωρ ἄν κατεπόντισεν ἡμᾶς κ τ ἑ χείμαῤῥον χείμαρρον διῆλθεν ἡ ψυχή ἡμῶν κ τ ἑ ὕδωρ τροπικῶς λέγει τούς πειρασμούς τούς καταποντίζοντας τήν ψυχήν οἱ δέ αὐτοί πειρασμοί καί λογισμοί καλοῦνται χείμαῤῥον χειμάρρουν δέ πάλιν λέγει τούς λογισμούς διά τό μή χρονίζειν αὐτούς ἀλλά ἀθρόως ἐπιπηδᾷν ἐπιπηδᾶν εἰς τόν νοῦν καί πάλιν ξηραίνεσθαι ἡ ψυχή ἡμῶν ὡς στρουθίον ἐῤῥύσθη ἐκ τῆς παγίδος τῶν θηρευόντων κ τ ἑ θηρεύουσιν ἐπί ψυχήν δικαίου αἱ ἀντικείμεναι δυνάμεις ὧν παγίδες οἱ ὑπ αὐτῶν ἐνεργούμενοι καί ἐρεθίζοντες προσκαλούμενοι ἡμᾶς εἰς τό ἁμαρτεῖν καί πᾶσα ὕλη ἐπί τό ἁμαρτάνειν προκαλουμένη οὐ πίπτει δέ στρουθίον εἰς παγίδα ἄνευ τοῦ πατρός τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς ἀποξηραίνεσθαι ἡ παγίς συνετρίβη καί ἡμεῖς ἐῤῥύσθημεν κ τ ἑ ἐρρύσθημεν ἡ μέν παλαιά διαθήκη τάς κατ ἐνέργειαν συντρίβει παγίδας νομοθετοῦσα τό οὐ μοιχεύσεις́ οὐ μοιχεύσεις ἡ δέ καινή τάς κατά διάνοιαν φθείρει παγίδας παραγγέλλουσα τό οὐκ ἐπιθυμήσεις πλήν ἐπί μέν τοῦἀβιμέλεχ τῶν γεραρῶν τοῦ ἀβιμέλεχ τοῦ γεράρων τήν κατ ἐνέργειαν παγίδα διέφθειρε ὁ θεός παγίδα διέφθειρεν μή συγχωρήσας τῆς ἀλλοτρίας αὐτόν ἅψασθαι γυναικός ἐπί δέἰωσήφ δέ τοῦ ἰωσήφ τήν κατά διάνοιαν οὐ γάρ εἰσάγει αὐτόν ἡ γραφή ἐπιθυμήσαντα τῆς ἀλλοτρίας αὐτόν γυναικός καί μακάριος μέν οὗ συνέτριψε συνέτριψεν ὁ κύριος τήν κατ ἐνέργειαν παγίδα μακαριώτερος δέ οὗ τήν κατά διάνοιαν παγίδα διέφθειρεν διέφθειρε τό γάρ μηδέ ὅλως γενέσθαι παγίδος δεκτικόν τοῦ σωτῆρος μόνου ἐστίν ὅς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ οἱ πεποιθότες ἐπί κύριον ὡς ὄρος σιών οὐ σαλευθήσεται εἰς τόν αἰῶνα ὁ κατοικῶνἱερουσαλήμ κατοικῶν ἱερουσαλήμ οὐκ εἶπεν δηλονότι ὅτι οὐ σαλευθήσεται ὁ κατοικήσας τήν ἱερουσαλήμ ἀλλ ὁ κατοικῶν αἱ γάρ ἀρεταί ἐν τῷ ἀεί γενέσθαι γίνεσθαι ἔχουσι τό εἶναι ὅτι οὐκ ἀφήσει κύριος τήν ῥάβδον τῶν ἁμαρτωλῶν ἐπί τόν κλῆρον τῶν δικαίων κ τ ἑ ̔ο κύριος τῷ κλήρῳ τῶν δικαίων τήν τῶν ἁμαρτωλῶν ῥάβδον οὐ τέθεικεν œ εἰ εἰ δέ κλῆρος δικαίων ἐστίν ἡ γνῶσις τοῦ θεοῦ οὐκ ἀφήσει κύριος τούς δικαίους ἐν ἀγνωσίᾳ ἵνα μή γένηται αὐτοῖς πρόξενος ἀγνωσίας τούς δέ ἐκλίνοντας εἰ τάς στραγγαλιάς αὕτη πρόξενος ἁμαρτίας ἀπάξει κύριος μετά τῶν ἐργαζομένων τήν ἀνομίαν οὐκ ἐργασαμένων ἀλλ ἐργαζομένων ἐν τῷ ἐπιστρέψαι κύριον τήν αἰχμαλωσίαν σιών ἐγενήθημεν ὡσεί παρακεκλημένοι κ τ ἑ αἰχμαλωσία ἐστί φύσεως λογικῆς ἀπό ἀρετῆς καί γνώσεως ἐπί κακίαν καί ἀνοησίαν ἀγνωσίαν μετάβασις τότε ἐροῦσιν ἐν τοῖς ἔθνεσινἐμεγάλυνε κυριος ἐμεγάλυνεν κύριος τοῦ ποιῆσαι μετ αὐτῶν μεθ ἡμῶν μετά ταῦτα γάρ ἐπί τῆς γῆς ὤφθη καί τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη οἱ σπείροντες ἐν δάκρυσιν ἐν ἀγαλλιάσει θεριοῦσιν οἱ μέν τήν πρακτικήν μετά πόνου καί δακρύων κατεργαζόμενοι ἐν δάκρυσι σπείρουσιν οἱ δέ τῆς γνώσεως ἀπόνως μεταλαμβάνοντες ἐν ἀγαλλιάσει θεριοῦσι πλήν τούτῳ τῷ ῥητῷ προσεκτέον ὅτι πάντες ἔχοντες σπέρματα τῶν ἀρετῶν ἐπιδημοῦμεν τῷ βίῷ καί ὥσπερ ἕπεται τοῖς σπέρμασι δάκρυα οὕτω τοῖς δράγμασιν ἡ χαρά ἐάν μή κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκονεἰς οἶκον εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντεςἐάν οἰκοδομοῦντες αὐτόν ἐάν μή κύριος φυλάξῃ πόλινεἰς πόλιν εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων χρήσιμον τό ῥητόν πρός τούς τῆς ὑπερηφανίας λογισμούς ant 830 ἐφ ὅσον οἶκός ἐστιν ἡ ψυχή ὡς οἰκοδεσπότην ἔχει ἐν ἑαυτῇ τόν χριστόν ἐάν δέ γένηται πόλις ὡς βασιλέα καθεζόμενον ἔχει ἐν ἑαυτῇ τόν χριστόν ἐάν δέ γένηται καί ναός ὡς θεόν ὑπάρχοντα ἔχει ἐν ἑαυτῷ τόν χριστόν καί διά μέν πρακτικῆς κτᾶται ὡς οἰκοδεσπότην αὐτόν διά δέ φυσικῆς θεωρίας ὡς βασιλέα καί πάλιν διά θεολογίας ὡς θεόν καί τῷ μέν τρίτῳ ἕπεται ἐξ ἀνάγκης τά δύο ὥσπερ καί τῷ δευτέρῳ τό πρῶτον τῷ δέ πρώτῳ νῦν οὐκ ἐξ ἀνάγκης τό δεύτερον καί τό τρίτον εἰς μάτην ὑμῖν ἐστιν τοῦ ὀρθρίζειν ἐγείρεσθαι μετά τό καθῆσθαι οἱ ἔσθοντες ἄρτον ὀδύνης ὅταν δῷ τοῖς ἀγαπητοῖς αὐτοῦ ὕπνον ὥσπερ ὁ ὕπνος ἀφίστησιν ἡμᾶς τῶν αἰσθητῶν οὕτω καί ἡ τοῦ θεοῦ θεωρία χωρίζει ἡμᾶς τῶν αἰ̓σθητῶν ωσπερ αἰσθητῶν ὥσπερ ὑπνοῦντες οὐδ αὐτό τοῦτο γινώσκομεν ὅτι ὑπνοῦμεν οὕτω καί οἱ θεωροῦντες οὐδ αὐτό τοῦτο γινώσκομεν ὅτι ἐπιστάμεθα ὅτιπερ ἐν θεωρίᾳ γεγόναμεν εἰ ἡ πρακτική ἄρτου λόγον ἐπέχει ὁ δέ ὕπνος τῆς γνώσεως καλῶς μετά τήν βρῶσιν τοῦ ἀρτου ἄρτου τῆς ὀδύνης δίδοται ἡμῖν ὁ ὕπνος μόνη γάρ ἡ γνῶσις τοῦ θεοῦ πέφυκε λύειν τόν κάματον τῆς πρακτικῆς εἰ ὁ ὕπνος εἴωθεν τό σῶμα θερμαίνειν καλῶς ἡ γνῶσις λέγεται ὕπνος πάντας γάρ τούς κεκτημένους αὐτήν ποιεῖ τῷ πνεύματι ζέοντας ὥσπερ ὁ ὕπνος πέπτων τάς τροφάς διά τῶν χυμῶν τρέφει τό σῶμα οὕτω καί ἡ γνῶσις τρέφει τήν ψυχήν τούς τῆς πρακτικῆς αὐτήν λόγους διδάσκουσα μακάριοι πάντες οἱ φοβούμενοι τόν κύριον οἱ πορευόμενοι ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτου εἰ αὐτοῦ εἰ φόβος κυρίου προστίθησιν ἡμέρας μακάριοι μακάριοι πάντες οἱ φοβούμενοι τόν κύριον εἰ ὁ πορευόμενος ὀρθῶς φοβεῖται τόν κύριον μακάριοι πάντες οἱ φοβούμενοι τόν κύριον ει εἰ ἀρχή σοφίας φόβος θεοῦ κυρίου μακάριοι πάντες οἱ φοβούμενοι τόν κύριον εἰ τῷ δέ τῷ φόβῳ κυρίου ἐκκλίνει πᾶς ἀπό κακοῦ μακάριοι πάντες οἱ φοβούμενοι τόν κύριον ἡ γυνή σου ὡς ἄμπελος εὐθηνοῦσα ἡ γυνή τοῦ νοῦ ἡ σοφία ἐστίν ἐράσθητι γάρ φησίν αὐτῆς καί τηρέσει τηρήσει σε τίμησον αὐτήν ἵνα σε περιλάβῃ καί κτήσῃ ἀπ αὐτῆς λόγους σοφούς καί δόγματα ὀρθά λέγει δέ αὐτήν καί ἀδελφήν τοῦ νοῦ εἶπον τήν σοφίαν ἀδελφήν σήν εἶναι ἀελφήν ἀδελφήν δέ αὐτήν ὀνομάζει διότι καί αὐτή ἐκ τοῦ πατρός τῶν πάντων ἐστί μνημονευτέον δέ καί τοῦἁβραάμ τοῦ ἀβραάμ πῶς τήν ἰδίαν γυναῖκα ὠνόμασεν ἀδελφήν πάντός παντός τοῦ βουλομένου τήν σοφίαν εἶναι διδάσκων καί ἴδοις υἱούς τῶν υἱῶν σου καί ὁ σολομών φησιν ἀγαθός ἀνήρ κληρονομήσει υἱούς υἱῶν πλεονάκις ἐπολέμησάν με ἐκ νεότητός μου εἰπάτω δή ἰσραήλ πλεονάκις ἐπολέμησάν με ἐκ νεότητός μου εἰπάτω δήἰσραήλ καί γάρ οὐκ ἠδυνήθησάν μοι τόν νῦν μάρτυρα καλεῖ τόν μηδέποτε ἡττηθέντα καί διά τοῦτοἰσραήλ ἐπικαλεῖται τοῦτο ἰσραήλ ὀνομαζόμενον ἐμάκρυναν τήν ἀνομίαν αὐτῶν μακρύνουσι τήν ἀνομίαν αὑτῶν αὐτῶν οἱ ἐχθροί συνεχεῖς πειρασμούς ἐπιπέμποντες ἤτοι κατά διάνοιαν διά τῶν λογισμῶν ἤ καί ἐκ τῶν ἔξωθεν ὡς ἐπί τοῦἰώβ τοῦ ἰώβ αἰσχυνθήτωσαν καί ἀποστραφήτωσαν εἰς τά ὀπίσω πάντες οἱ μισοῦντες σιών αἰσχυνθήτωσαν πάντες οἱ μιισοῦντες μισοῦντες τήν σοφίαν ἤ τόν σοφόν οὗ οὐκ ἐπλήρωσεν τήν χεῖρα αὐτοῦ ὁ θερίζων καί τόν κόλπον αὐτοῦ ὁ τά δράγματα συλλέγων καί οὐκ εἶπαν οἱ παράγοντες εὐλογία κυρίου ἐφ ὑμᾶς ταῦτα τά δράγματα τῶν ζιζανίων ἐστίν ἐστί καί οὐ πληροῖ τόν νοῦν οὐ γάρ ἐστιν ἐκ τοῦ πληρώματος τοῦ τά πάντα ἐν πᾶσι πληρωμένου πληρουμένου διόπερ καί οἱ ἅγιοι οὕς παράγοντας εἶπε εἶπεν τόν κόσμον τοῦτον οὐκ εὐλογοῦσι τούς τά δράγματα ταῦτα συνάγοντεςἔστι καί συνάγοντες ἐστί γάρ δράγματα κακίας καί ἀγνωσίας ἐκ βαθέων ἐκέκραξά σοι κύριε κ τ ἑ σε κύριε ὁ τά βάθη ἐρευνῶν τοῦ θεοῦ οὗτος ἐκ βαθέων κράζει πρός κύριον ἐάν ἀνομίας παρατηρήσῃς παρατηρήσῃ κύριε κύριε τίς ὑποστήσεται κ τ ἑ ἐα`ν ἐάν αἱ κατά διάνοιαν ἁμαρτίαι τόν νοῦν ἀκάθαρτον ποιοῦσαι τῆς τοῦ θεοῦ γνώσεως αὐτόν ἀφιστῶσιν οὐδείς ἀνθρώπων καταξιωθήσεται γνώσεως τίς γάρ καυχήσεται ἁγνήν ἔχειν καρδίαν ἤ τίς παῤῥησιάσεται παρρησιάσεται καθαρός εἶναι ἀπό ἁμαρτιῶν καί οὐδείς φησί καθαρός ἀπό ῥύπου οὐδ ἄν ἐν μιᾷ ὥρᾳ ἡμέρᾳ ἡ ζωή αὐτοῦ ἐάν ἀνομίας παρατηρήσῃς κύριε κύριε τίς ὑποστήσεταιὅτε παρά σοί ὁ ἱλασμός ἐστιν ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός νόμου σου ὑπέμεινά σε κύριεἀπό φυλακῆς κτλ ̔ενεκεν κύριε ἕνεκεν ὡσεί ἔλεγεν τῆς γνώσεώς σου ὑπέμεινά σε κύριε ὑπέμεινεν ἡ ψυχή μου εἰς τόν λόγον σου ἤλπισεν ἡ ψυχή μου ἐπί τόν κύριον κ τ ἑ ἡ ἐλπίς ἐκ δοκιμῆς πέφυκε γίνεσθαι ἡ δέ δοκιμή ἐκ τῆς ὑπομονῆς ἡ δέ ὑπομονή ἐκ τῆς θλίψεως ἡ δέ θλίψις θλῖψις ἐκ τῆς ἐγκρατείας καί τῶν πειρασμῶν τούτων δέ δ αἴτιος ὁ φόβος τοῦ θεοῦ ὅστις τῇ ὀρθῇ πίστει συνέζευκται πίστις δέ ἐστιν ἡ πρός τά μή κατειλημμένα συγκατάθεσις καί αὐτός λυτρώσεται τόνἰσραήλ τόν ἰσραήλ ἐκ πασῶν τῶν ἀνομιῶν αὐτοῦ κ τ ἑ τοτηνικαῦτα τό τηνικαῦτα ὁ νοῦς ἀπαλλάσσεται ἀπαλλάττεται τῶν κατά διάνοιαν ἁμαρτιῶν ἤ ἀνομιῶν ὁπηνίκα ἄν γνώσεως καταξιωθῇ ἡ γάρ πρακτική οὐ τά νοήματα τῆς καρδίας περιαιρεῖ ἀλλά τά ἐμπαθῆ νοήματα ἡ δέ γνῶσις καί τά νοήματα περικόπτει ἴδια γάρ λοιπόν ὁ νοῦς κτησάμενος θεωρήματα τούς παρά τῶν ἀντικειμένων πεμπομένους λογισμούς ἀπωθεῖται κύριε οὐχ ὑψώθη μου ἡ καρδία οὐδέ ἐμετεωρίσθησαν οἱ ὀφθαλμοί μου τό τῆς ὑπερηφανίας πάθος καρδίας ψεκτόν ὕψωμα καί ὀφθαλμῶν μετεωρισμόν ὠνόμασεν ὡς ἀνταποδώσεις τό ἀπογεγαλακτισμένον ἐπί τήν ψυχήν μου < μητέρα αὐτοῦ ἐάν μή στραφῆτε καί γένησθε ὡς τά παιδία οὐ μή εἰσέλθητε > φησίν < φησίν εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν> οὐρανῶν τουτέστιν ἐάν μή ἀπάθειαν κτήσησθε γνώσεως οὐ καταξιωτήσεσθε καταξιωθήσεσθε μνήσθητι κύριε τοῦ δαυΐδ δαυίδ καί πάσης τῆς πραότητος αὐτου πραΰτητος αὐτοῦ ἐκείνου μνημονεύει ὁ κύριος τοῦ ἐν ᾧ γίνεται κἀκείνου οὐ μνημονεύει τοῦ ἐν ᾧ οὐ γίνεται εἰ δέ πραΰτητος μνημονεύει ὁ κύριος πολλῆς ἀοργησίας χρεία ἵνα τις δέξηται τόν κύριον πραΰτης γάρ ἐστιν ἀταραξία θυμοῦ κατά στέρησιν ἡδονῶν προσγινομένη φθαρτῶν in rontr not in ms̓ ἕως οὗ εὕρω τόπον τῷ κυρίῳ τόπος κυρίου ὁ νοῦς καθαρός ἰδού ἠκούσαμεν αὐτήν ἐν ἐφραθᾷ ἐφραθά παρ ἑβραίοις το`ἐφραθά τό ἐφραθά μαρία σημαίνει εὕρομεν αὐτήν ἐν τοῖς πεδίοις τοῦ δρυμοῦ περί τῆς σοφίας λέγει προφητικῶς ἥτις ἐστίν ὁ χριστός προσκυνήσωμεν εἰς τόν τόπον οὗ ἔστησαν οἱ πόδες αὐτοῦ προσκυνοῦμεν τήν σάρκα τοῦ σωτῆρος οὐ διά τήν φύσιν ἀλλ ἐπειδή ὁ χριστός ἐστιν ἐν αὐτῇ καί ἡ μέν σάρξ προσκυνητή διά τόν χριστόν ὁ δέ χριστός διά τόν θεόν λόγον τόν ἐν αὐτῷ χριστόν δέ ἐνταῦθά φημι τήν λογικήν καί ἁγίαν ψυχήν τήν μετά τοῦ θεοῦ λόγου ἐπιδημήσασαν τῷ βίῳ τῶν ἀνθρώπων μόνη γάρ σάρξ οὐ πέφυκε δέχεσθαι θεόν διότι ὁ θεός ἡμῶν σοφία ἐστίν ἐν δέ καρδίᾳ v|r ἀγαθῇ φησί σαλομών ἀναπαύσεται σοφία οὐδέν δέ τῶν συνεστώτων ἐκ τῶν τεσσάρων στοιχείων γνώσεώς ἐστι δεκτικόν γνωστός δέ ἡμῶν ἐστιν ὁ θεός ἀνάστηθι κύριε εἰς τήν ἀνάπαυσίν σου σύ καί ἡ κιβωτός τοῦ ἁγιάσματός σου ἡ σάρξ μέν ἐστι κιβωτός τοῦ χριστοῦ κιβωτός δέ θεοῦ ὁ χριστός εἴπερ ὁ θεός ἦν ἐν χριστῷ κόσμον καταλλάσσων ἑαυτόν ἑαυτῷ οἱ ἱερεῖς σου ἐνδύσονται δικαιοσύνην ὥσπερ ἐνδύεταί τις δικαιοσύνην οὕτω καί σωφροσύνην καί ἀνδρείαν καί ἀγάπην καί μακροθυμίαν καί τάς λοιπάς ἀρετάς καί τοῦτό ἐστι τό ἐν τοῖς εὐαγγελίοις ἔνδυμα γάμου ὤμοσε ὤμοσεν κύριος τῷ δαυίδ ἀλήθειαν καί οὐ μή ἀθετήσει αὐτήν τό ἀψευδές τῆς ἐπαγγελλίας ὅρκον ὠνόμασεν ἄνθρωποι μέν γάρ κατά τοῦ μείζονος ὀμνύουσιν ὁ δέ θεός κατ οὐδενός ἔχει μείζονος ὀμόσαι οὐκ ἄρα ὄμνυσι θεός ἐκ καρποῦ τῆς κοιλίας σου θήσομαι ἐπί τόν θρόνον σου καί δώσει αὐτῷ φησί γαβριήλ τῇ μαριάμ ὁ θεός τόν θρόνον δαυίδ τοῦ πατρός αὐτου θρόνος μέν ἐστι τοῦ θεοῦ ἡ φύσις ἡ λογική θρόνος δέ χριστοῦ ἡ θεωρία τῶν γεγονότων καί γενησομένων αἰώνων τήν θήραν αὐτῆς εὐλογῶν εὐλογήσω τούς πτωχούς αὐτῆς χορτάσω ἄρτων ταύτης τῆς θήρας ὁ ἐν ταῖς παροιμίαις <οὐκ οὐκ ἐπιτεύξεται δόλιος> δόλιος ἐκ ταύτης δέ τῆς θήρας ἦν καί τό προσενεχθέν βρῶμα τῷἰσαάκ ἀπόἰακώβ τῷ ἰσαάκ ὑπό ἰακώβ τοῦ παιδός αὐτου αὐτοῦ τούς ἱερεῖς αὐτῆς ἐνδύσω σωτηρίαν καί οἱ ὅσιοι αὐτῆς ἀγαλλιάσει ἀγαλλιάσονται θήρα πτωχοί ἱερεῖς ὅσιοι τέσσαρα εἴδη τῶν οἰκείων τῆς σιών ἡτοίμασα λύχνον τῷ χριστῷ μου ἐκεῖνος ἦν ὁ λύχνος ὁ καιόμενος καί φαίνων ἰδού δή τί καλόν ἤ τί τερπνόν ἀλλ ἤ τό κατοικεῖν ἀδελφούς ἐπιτοαυτό ἐπί τό αὐτό οὗτοι κατοικοῦσι ἐπιτοαυτό κατοικοῦσιν ἐπί τό αὐτό οἱ τό αὐτό ἐν κυρίῳ φρονοῦντες ὡς μύρον ἐπί κεφαλῆς τό καταβαῖνον ἐπί πώγωνα τόν πώγωνα τόνἀαρών κ τ ἑ μύρον ἐστί τό πνεῦμα τό ἅγιον κεφαλή δέ ὁ νοῦς πώγων δέ ὁ λόγος ἐμπεριέχει δέ τήν καρδίαν ὁ λόγος πώγων δέ τοῦἀαρών ὁ λόγος ὁ καταφράττων τά πάθη καί ἱερουργῶν τῷ θεῷ τάς ἀρετάς καταβαίνει δέ ἡ τοῦ πνεύματος χάρις καί ἐπί τήν ὤαν τοῦ ἐνδύματος αὐτοῦ τουτέστι διαδίδοται διά τῆς πρακτικῆς ἀρετῆς καί ἐπί τῆς ἠθικῆς φιλοσοφίαςἡ γάρ ὤα τοῦ ἐνδύματος αὐτοῦ ἐστι τό πέρας not in rondeaus key but very intriguing =pg 121562 a ὡς μύρον ἐπί κεφαλῆς τό καταβαῖνον ἐπί πώγωνα τόν πώγωνα τοῦἀαρών τό καταβαῖνον ἐπί ὤαν τοῦ ἐνδύματος αὐτοῦ μύρον ἐκκενωθέν ὄνομά σου τόν πώγωνα τόν ἀαρών τοῦτον τόν πώγωνα φέρει ὁ καταντήσας εἰς ἄνδρα τέλειον εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ χριστοῦ τό καταβαῖνον ἐπί τήν ᾤαν τοῦ ἐνδύματος αὐτοῦ εἰ τό ἔνδυμα τῶν ἱερέων δικαιοσύνη ἐστίν οἱ ἱερεῖς σου γάρ φησίν ἐνδύσονται δικαιοσύνηνÿ δικαιοσύνην ἱερεύς δέ ἦν ὁἀαρών ὁ ἀαρών τό ἔνδυμα αὐτοῦ ἦν ἄρα δικαιοσύνηἐπί οὖν τόν τοιοῦτον πώγωνα καί τό ἔνδυμα τό τοιοῦτον ἔρχεται τό οὐράνιον μύρον ὅ ἐστιν γνῶσις ἡ τοῦ θεοῦ ὡς δρόσοςἀερμών δρόσος ἀερμών ἡ καταβαίνουσα ἐπί τά ὄρη σιών κ τ ἑ ἐν τῷ δευτερονομίῳ μωϋσῆς μωσῆς μέν τό ὄρος τοῦτο ὀνομάζειἀερμών ὀνομάζει ἀερμών οἱ φοίνικες δέ καλοῦσιν αὐτό σανιώρ οἱ δέἀμοῤῥαῖοι σανείρ δέ ἀμμοραῖοι σανίρ ἔστι δέ πέραν τοῦ ἰορδάνου λόγος δέ τούς ἀποστατήσαντας τῶν ἀγγέλων ἐπί τοῦτο τό ὄρος τούτου τοῦ ὄρους ἐσκέφθαι περί τῆς ἀποστασίας αὐτῶν καί συνθήκας πεποιηκέναι οἱ ἑστῶτες ἐν οἴκῳ κυρίου ἐν αὐλαῖς οἴκου θεοῦ ἡμῶν οἱ μέν θεωρητικοί ἐν οἴκῳ κυρίου εἰσιν εἰσίν οἱ δέ πρακτικοί ἐν αὐλαῖς οἴκου θεοῦ ἡμῶν ὅτι ἐγώ ἔγνων ὅτι μέγας ὁ κύριος γνώσεως χρεία πρός τό θεωρῆσαι τήν μεγαλειότητα τοῦ κυρίου πάντα ὅσα ἠθέλησεν ὁ κύριος ἐποίησενἐν ἐποίησεν ἐν τῷ οὐρανῷ καί ἐν τῇ γῇἐν γῇ ἐν τοῖς θαλάσσαις καί ἐν πάσαις ταῖς ἀβύσσοις ὥσπερ ὁ οὐρανός ἁγίων δυνάμεών ἐστιν οἰκητήριον οὕτω καί ἡ γῆ τῶν ἀνθρώπων ὁ οὐρανός γάρ φησί τοῦ οὐρανοῦ τῷ κυρίῳ τήν δέ γῆν ἔδωκε τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων καί ὥσπερ ἐν ταῖς τροπικῶς λεγομέναις θαλάσσαις οἰκοῦσιν οἱ ἀντικείμενοι ἡμῖν δαίμονες ἐν αἷς καί ὁ δράκων ἐπλάσθη τοῦ ἐμπαίζειν αὐτοῖς οὕτως καί ἐν ταῖς ἀλληγορικῶς λεγομέναις ἀβύσσοις οἱ καταχθόνιοι δαίμονες πρός οὕς μή πεμφθῆναι παρεκάλουν τόν χριστόν ἐν τοῖς εὐαγγελίοις οἱ ἐπίγειοι δαίμονες ἡ δέ τούτων τῶν κόσμων καί τῶν διαφόρων σωμάτων ἀκριβεστέρα γνῶσις ἐν τοῖς περί κρίσεως λόγοις ἀπόκειται ἀνάγων νεφέλας ἐξ ἐσχάτου τῆς γῆς νεφέλη ἐστιν́ ἐστί φύσις λογική τούς περί προνοίας λόγους πεπιστευμένη ἀστραπάς εἰς ὑετόν ἐποίησεν ἀστραπή ἐστιν διδασκαλία πνευματική λογικάς ψυχάς ἀπό κακίας ἐπανάγουσα ἐπ ἀρετήν ἐπανάγουσα ὁ ἐξάγων ἀνέμους ἐκ θησαυρῶν αὐτοῦ οἱ τροπικῶς νῦν λεγόμενοι ἄνεμοι τούς τῆς ψυχῆς στάχυς ἐκ τῶν καλύκων προβάλλουσιν ἵν οἱ σπείροντες ἐν δάκρυσιν ἐν ἀγαλλιάσει θερίσωσιν ἄνεμός ἐστι φύσις λογική τόν ἀπό πρακτικῆς ὑψωθέντα νοῦν ἐπί τήν τῆς γνώσεως μεταφέρουσα τελειότητα vg καί ἔδωκε καί ἔδωκεν τήν γῆν αὐτῶν κληρονομίαν εἰ ἡ κληρονομία ἡμῶν ἡ γνῶσίς ἐστιν ἡ τοῦ θεου πῶς λέγονται κατέχειν ταύτην οἱ ἀντικείμενοι καί ζητήσεις μήποτε λέγονται κατέχειν αὑτήν οὐχ ὡς γινώσκοντες ἀλλ ὡς κωλύοντες ἡμᾶς ἐλθεῖν ἐισελθεῖν πρός αὐτήν εἰ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἡ θεωρία τῶν γεγονότων ἐστίν αὔτη δέ κατά τόν κύριον ἐντός ὑμῶν ἐστιν τά δέ ἐντος ὑπό δαιμόνων κεκράτηται καλῶς λέγονται οἱ ἀλλόφυλοι τήν γῆν τῆς ἐπαγγελίας κατέχειν τά εἴδωλα τῶν ἐθνῶν ἀργύριον καί χρυσίον ἔργα χειρῶν ἀνθρώπων στόμα ἔχουσι ἔχουσιν καί οὐ λαλήσουσιν ὀφθαλμούς ἔχουσι ἔχουσιν καί οὐκ ὄψονται ὦτα ἔχουσιν καί οὐκ ἐνωτισθήσονται ἴνα ὅμοιοι αὐτοῖς γένοιντο πάντες οἱ ποιοῦντες αὐτά καί πάντες οἱ πεποιθότες ἐπ αὐτοῖς ἵνα τάς αἰσθήσεις ἀποβάλλωσι ἀποβάλωσι τάς ψεκτάς καθ ἅς εἰσκινούμενοι κινούμενοι τά εἴδωλα θεούς εἶναι νομίζουσιν καί οὕτω θείαν εὕρωσιν αἴσθησιν οὕτω γάρ πείθομαι καταρᾶσθαι τόν ἅγιον ψαλμῳδόν εὐλογητός κύριος ἐκ σιών ὁ κατοικῶνἱερουσαλήμ κατοικῶν ἱερουσαλήμ ὁ ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ κατοικῶν κατοικεῖ ἐνἱερουσαλήμ ἐξομολογεῖσθε τῷ κυρίῳ ὅτι ἀγαθός χρηστός ὅτι εἰς τόν αἰῶνα τό ἔλεος αὐτοῦ οἱ ταλαιπωροῦντες ἐν τῷ αἰῶνι εἰκότως χρῄζουσι καί τοῦ ἐλέους ἐν τῷ αἰῶνι ἡ ἐξομολόγησις ἐν τῇ γραφῇ τήν δοξολογίαν καί εὐχαριστίαν σημαίνει κεῖται δέ καί ἐπί τῆς ἐξομολογήσεως τῆν ἁμαρτιῶν ἐν τοῖς εὐαγγελίοις ἐνθα οἱ βαπτιζόμενοι ὑπό ἰωάννου ἐξωμολογοῦντο τάς ἁμαρτίας αὑτῶν τῷ στερεώσαντι τήν γῆν ἐπί τῶν ὑδάτωνὅτι εἰς τόν αἰῶνα τό ἔλεος αὐτου ὑδάτων εἰ τοῦ ὕδατός ἐστι βάσις ἡ γῆ πῶς ἡ γῆ ἐπί τῶν ὑδάτων ἐστερέωται ἐστερεώθη πῶς δέ καί ὁἰώβ ὁ ἰώβ ἀληθεύει λέγων τό κρεμάσας τήν γῆν ἐπ οὐδενός καί μήποτε ἡ μέν ὑποκάτω γῆ τῆς ἀβύσσου κρέμαται ἐπ οὐδενός ἡ δέ ἐπάνω γῆ τῆς ἀβύσσου ἐφ ἧς καί ἡμεῖς κατοικοῦμεν͂ ἡμεῖς κατοικοῦμεν ἐπί τῶν ὑδάτων τῆς ἀβύσσου ἐστερεώθη ὡς εἶναι τήν ἄβυσσον ἐν μέσῳ τῆς γῆς περιεχομένην ὡς ἐν ἀγγείῳ καί ταῦτα μέν εἴ τις βούλοιτο τῇ ἱστορίᾳ συναγωνίζεσθαι πρός δέ διάνοιαν δοξολογεῖτε φησί τόν στερεώσαντα τήν φύσιν τήν λογικήν ἐπί τῆς ἀληθοῦς γνώσεωςὅτι γνώσεως ὅτι δέ ἐν τοῖς εὐαγγελίοις ὁ κύριος γῆν λέγει τάς λογικάς ψυχάς καί ὕδωρ τήν γνῶσιν ἐκ τοῦ σπόρου τοῦ πεσόντος εἰς ἐπί τήν γῆν τήν καλήν ἔστι μαθεῖν καί ἐκ τοῦ ῥέοντος ποταμοῦ ἐκ τῆς κοιλίας τοῦ πεπιστευκότος ὕδατος ζῶντοςκαί ζῶντος καί τά ἑξῆς δέ τοῦ ψαλμοῦ ἀκολουθεῖ τῇ δευτέρᾳ ἐξηγήσει ἐν οἷς σελήνη καί ἀστέρες φωτίζουσι ταύτην τήν γῆν ἐν ἀγνοίᾳ τέως διάγουσαν καί μήπω δυναμένην φωτισθῆναι ὑπό τοῦ τῆς δικαιοσύνης ἡλίου καί πάλιν αἴγυπτος καταλαμβάνεται καταλιμπάνεται σύμβολον οὖσα κακίας τῶν κατά διάνοιαν πρωτοτόκων φθαρέντων καί κολάζεται φαραώ τοῖς πνευματικοῖς ἐναποπνιγόμενος ὕδασιν καί ὁἰσραήλ ὁ ἰσραήλ ὁδεύει τήν ἔρημον πεινῶν καί διψῶν καί πειραζόμενος ἥτις ἐστί σύμβολον τῆς πρακτικῆς σπεύδων ἐπί τήν γῆν τῆς ἐπαγγελίας ἥντινά φησι φασίν εἶναι τήν γνῶσιν τοῦ θεοῦ ὅτι ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ κύριος ὅταν μέν ὡς ἀκαθάρτων ἡμῶν ὄντων μνημονεύει ἡμῶν ὁ κύριος κατά τήν ἐπίνοιαν τῆς δικαιοσύνης ἡμῶν μνημονεύει ὅταν δέ πάλιν ὡς καθαρῶν κατά τήν ἐπίνοιαν τῆς σοφίας πλήν ὅτι τοῦτο ἰστέον ὅτιπερ αὗται αἱ ἐπίνοιαι κατά τῆς τῶν γεγονότων θεωρίας κατηγοροῦνται ἥτις ὡς δημιουργόν παρίστησιν τόν χριστόν ὁ διδούς τροφήν πάσῃ σαρκί κ τ ἑ ἡ τρεφομένη σάρξ παρά τοῦ θεοῦ αὕτη ὄψεται τό σωτήριον τοῦ θεοῦ τῷ δαυίδ εἰς τό εὐσεβίου τῷ δαυίδ μόνον ἐπεγέγραπτο καί ἔξω ἀνεπίγραφος παρά τοῖς γʹ καί ἐν τῷ τετρασελίδῳ ὁμοίως τῷ δαυίδ ἐπεγέγραπτο παρά μόνοις τοῖς οʹ ἐπί ταῖς ἰτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκρεμάσαμεν τά ὄργανα ἡμῶν κ τ ἑ ὅσαι ψυχαί κάθηνται ἐν σκιᾷ κακίᾳ καί ἀγνωσίᾳ ἰστέον ὅτι λόγον ἄκαρπον ἔχουσι λόγον ἰτεῶν ἀκάρπων ἐπέχουσιν τά ὄργανα κρεμάσασαι τά συντελοῦντα εἰς πρός τήν πρακτικήν ὅτι ἐκεῖ ἐπηρώτησαν ἡμᾶς οἱ αἰχμαλωτεύσαντες ἡμᾶς λόγους ᾠδῶν καί οἱ ἀπαγαγόντες ἡμᾶςἄσατε ἡμῖν ἐκ τῶν ᾠδῶν σιών ἔγνων ἐγώ καί δαίμονας ἀναγκάζειν ἀναγκάζοντας λέγειν ψαλμούς καί ᾠδάς πνευματικάς ἐν αἷς ἔστι κεῖται τοιαύτη τις ἐντολή ἥν παρέβημεν ὡς ἄν ἀκούοντες καταγελῶσιν ἀπαντηθέντες παρέβημεν ἵν ἀκούσαντες καταγελάσωσιν ὡς λεγόντων ἡμῶν καί μή ποιούντων διό καί δαυίδ λέγει μή καταγελασάτωσάν μου ὑπερήφανοι πῶς ᾄσωμεν τήν ᾠδήν κυρίου ἐπί γῆς ἀλλοτρίας ὁ ἐν κακίᾳ διάγων ἐπί γῆς ἐστιν ἀλλοτρίας διό οὐ δύναται εἰπεῖνἄσω εἰπεῖν ᾄσω τῷ κυρίῳ τῷ εὐεργετήσαντί με τῶν γάρ ἐξελθόντων ἐστίν ἀπό κακίας τό λέγεινἄσωμεν λέγειν ᾄσωμεν τῷ κυρίῳ ἐνδόξως γάρ δεδόξασται κτλ ἵππον καί ἀναβάτην ἔρριψεν εἰς θάλασσαν μνήσθητι κύριε τῶν υἱῶνἐδώμ υἱῶν ἐδώμ τήν ἡμέραν ἱερουσαλήμ τῶν λεγόντων ἐκκενοῦτε ἐκκενοῦτε ἕως οὗ ὁ θεμέλιος ἐν αὐτῇ τό ἐκκενοῦτε ἐκκενοῦτε ἕως οὗ ὁ θεμέλιος ἐν αὐτῇ ὡς παρά τῶν ἐχθρῶν λεγόμενον τέθειται δηλοῖ δέ τούς παλαίοντας ἡμῖν πειρᾶσθαι καί τῶν φυσικῶν τῆς ἀρετῆς ἅπτεσθαι σπερμάτων ἅπερ τροπικῶς ὠνόμασε θεμέλιον ἀπ ἀρχῆς καταβεβλημένον ἐν αὐτῇ τῇ ψυχῃ τῇ ψυχῇ ἵνα παντάπασιν ὁ νοῦς ἀρετῆς ἐκπεσών κατά τήν παροιμίαν περιπατήσῃ γυμνότερος ὑπέρου μή ἐνδυσάμενος τόν χριστόν μηδέ ἔχων ἔνδυμα γάμου μακάριος ὅς κρατήσει καί ἐδαφιεῖ τά νήπιά σου πρός τήν πέτραν κ τ ἑ ὅσοι κατά τήν διδασκαλίαν τήν τοῦ χριστοῦ τά φαῦλα νοήματα διαφθείρουσι τῆς ψυχῆς οὗτοι τά νήπια τῆς βαβυλῶνος ἐδαφίζουσι πρός τήν πέτραν καί ἐναντίον ἀγγέλων ψαλῶ σοι ἐναντίον ἀγγέλων ψάλλειν ἐστί ἐστίν τό ἀπερισπάστως ψάλλειν ἤτοι τυπουμένου τοῦ ἡγεμονικοῦ ἡμῶν μόνοις τοῖς σημαινομένοις πράγμασιν ὑπό τοῦ ψαλμοῦ ἤ καί μή τυπουμένου ἤ τάχα οὕτος οὗτος ἐναντίον ἀγγέλων ψάλλει ὁ νοῶν τήν δύναμιν τῶν ψαλμῶν οτι καί ᾀσάτωσαν ἐν ταῖς ὁδοῖς κυρίου ὅτι μεγάλη ἡ δόξα κυρίου ὁδοί κυρίου εἰσίν αἱ ἀρεταί αἱ φέρουσαι ἐπί τήν γνῶσιν τήν τοῦ θεοῦ ὅτι ὑψηλός κύριος καί τά ταπεινά ἐφορᾷ καί τά ὑψηλά ἀπό μακρόθεν γινώσκει τούς μέν ταπεινούς ὁ κύριος διά τῶν ἀρετῶν ἐφορᾷ τούς δέ κατά διάνοιαν ὑψηλούς διά τῆς σοφίας γινώσκει τούτους γάρ ἐφορᾶν καί γινώσκειν λέγεται ὁ θεός τούς ἐν οἷς χωρεῖ καί τούτους μή ἐφορᾶν μηδέ γινώσκειν τούς ἐν οἷς οὐ χωρεῖ καί τοῦτο καθόλου σημειωτέον καί ἐν πάσῃ τῇ θείᾳ γραφῃ a ̓εάν γραφῇ ἐάν πορευθῶ ἐν μέσῳ θλίψεως ζήσεις με εἰ ἡ θλῖψις ὑπομονήν κατεργάζεται ἡ δέ ὑπομονή δοκιμήν ἡ δέ δοκιμή ἐλπίδα πέρας δέ τῆς ἐλπίδος ἐστίν ἡ γνῶσις ἡ τοῦ θεοῦ ἥτις λέγεται ἡμῶν εἶναι ζωή καθώς γέγραπταιἐάν καλῶς γέγραπται τό ἐάν πορευθῶ κτλ ἐν μέσῳ θλίψεως ζήσεις με σύ ἔγνως τήν καθέδραν μου καί τήν ἔγερσίν μου καθέδρα ἐστίν ἕξις ἀρίστη λογικῆς ψυχῆς καθ ἥν δυσκίνητος γίνεται πρός κακίαν ἔγερσίς δέ ἐστιν ἀπό τῶν αἰσθητῶν πραγμάτων ἐπί τά νοητά μετάβασις = pitra 1382 ὅτι οὐκ ἔστι ἔστιν λόγος ἐν γλώσσῃ μου γλῶσσαν τροπικῶς τήν καρδίαν ὠνόμασεν ποῦ πορευθῶ ἀπό τοῦ πνεύματός σουκαί σου καί από τοῦ προωσ́που προσώπου σου ποῦ φύγω οὐκ ἔστι τόπος ἔνθα μή ἔστιν ἐστιν ἡ γνῶσις ἡ τοῦ θεοῦ καί οἱ λόγοι τῶν γεγονότων καί κἄν γάρ τά σώματα διαφύγῃ ὁ νοῦς ἀλλ εἰς τούς λόγους αὐτῶν ἐμπεσεῖται εἴγε εἰ δέ καί τούτους παρέλθοι τήν γοῦν ἀσώματον οὐ διαφεύξεται φύσιν ἀλλ ἐν ἑαυτῇ ἀυτῇ ὄψεται τόν δημιουργόν εἰ δέ καί τούς λόγους τῆς ἀσωμάτου φύσεως ὁ νοῦς ὑπερβαίη ὄψεται πάλιν τήν ἁγίαν τριάδα ἥτις γνῶσίς ἐστιν ἀπέραντος καί οὐσιώδης σοφία καί εἶπα ἄρα σκότος καταπατήσει με καί νύξ φωτισμός ἐν τῇ τρυφῇ μου ὅτι σκότος οὐ σκοτισθήσεται ἀπό σοῦ καί νύξ ὡς ἡμέρα φωτισθήσεται ὡς τό σκότος αὐτῆς οὕτως καί τό φῶς αὐτῆς εἰ ἡ ἄγνοια καρδίας σκότος ἐστίν ἐσκοτίσθη γάρ φησίν ἡ ἀσύνετος αὐτῶν καρδία εἰκότως ἄρα ὁ αἴτιος ἡμῖν τοῦ σκότους τούτου γινόμενος καί αὐτός ὀνομάζεται σκότος ὅστις ἡμῶν τήν ἐν γνώσει τρυφήν προαιρεῖται σκοτίζειν τοῦ θεοῦ μή συγχωροῦντος ἀλλά τό σκότος φωτίζοντος τό γάρ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει καί ἡ σκοτία αὐτό οὐ κατέλαβεν ὡς γάρ τήν ἄγνοιαν διά τῆς κακίας ἐπεκτησάμεθα οὕτω καί τήν γνῶσιν διά τῆς ἀρετῆς προσελάβομεν ὅτι σύ ἐκτήσω τούς νεφρούς μου κύριε οὗτινος τούς νεφρούς κτᾶται ὁ κύριος λεγέτω τό κύριε ἐναντίον σου πᾶσα ἡ ἐπιθυμία μου οὐκ ἐκρύβη τό ὀστοῦν μου ἀπό σοῦ ὅ ἐποίησας ἐν κρυφῇ καί ἡ ὑπόστασίς μου ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς ὀστοῦν ὁστοῦν τήν ψυχήν ὠνόμασε νῦν ἥν ἐποίησε ἐποίησεν μόνος ὁ θεός κακίας ἐκτός ὕστερον δέ γέγονεν ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς τουτέστιν ἐν ἐσχάτῃ ἀκαθαρσίᾳ ἀλλ ὅμως καί τοῦτο μέλλουσαν αὐτήν πάσχειν προεῖδεν ὁ κύριος καί διά τῆς προνοίας πάλιν τῷ ἰδίῳ βιβλίῳ κατέγραψεν αὐτήν ἐγκατέγραψεν τό ἀκατέργαστόν μου εἶδον εἶδοσαν οἱ ὀφθαλμοί σου ἀκατέργαστος ἀκατέργαστός ἐστι ψυχή ἡ μήπω δι ἀρετῆς μορφωθεῖσα καί γνώσεως καί ἐπί τό βιβλίον σου πάντες γραφήσονται βιβλίον θεοῦ ἐστιν ἡ θεωρία σωμάτων καί ἀσωμάτων ἐν ᾧ πέφυκε διά τῆς γνώσεως γράφεσθαι νοῦς καθαρός ἐν δέ τούτῳ τῷ βιβλίῳ εἰσί γεγραμμένοι καί οἱ περί προνοίας καί κρίσεως λόγοι δι οὗ βιβλίου γινώσκεται ὁ θεός ὡς δημιουργός καί σοφός καί προνοητής καί κριτής καί δημιουργός μέν διά τά γεγονότα ἀπό τοῦ μή ὄντος εἰς τό εἶναι σοφός δέ διά τούς ἀποκειμένους λόγους ἐν αὐτοῖς προνοητής δέ διά τά συντελοῦντα πρός ἀρετήν ἡμῖν καί γνῶσιν κριτής δέ πάλιν διά τά διάφορα σώματα τῶν λογικῶν καί τούς ποικίλους κόσμους καί τούτους τούς περιέχοντας τούς τούτους αἰῶνας ἡμέρας πλασθήσονται καί οὐθείς ἐν αὐτοῖς ἐν γνώσει πλασθήσονται καί οὐδείς ἔσται γνώσεως ἐκτός ὅπως γένηται ὁ θεός τά πάντα ἐν πᾶσιν ἐξηγέρθην καί ἔτε ἔτι εἰμί μετά σοῦ ἔγειρε φυσίν φησίν ὁ κατεύδων καθεύδων καί ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν και ἐπιφαύσει ὁ χριστός διό ἔγερσίς ἔστι ἐστι ψυχῆς ἡ ἀπό κακίας ἐπ ἀρετήν ἐπάνοδος λήψονται λήμψονται εἰς ματαιότητα τάς πόλεις σου αἱ λογικαί ψυχαί πόλεις εἰσί τοῦ θεοῦ πεφυκυῖαι δέχεσθαι λόγον νόμον θεοῦ καί αὐτόν τόν θεόν ἅςτινας ἅστινας λαμβάνουσιν οἱ ἐχθροί πρός ματαιότητα καί ἐργασίαν κακίας τέλειον μῖσος ἐμίσουν αὐτούς εἰ ὁ τελείως μισήσας τον́ τόν πονηρόν ἀπέχεται πάσης κακίας ὁ μεταλαμβάνων ἡστινοσοῦν κακίας αὐτοῧ τελείως οὐ μεμίσηκε τον́ πονηρόν δοκίμασόν με ὁ θεός καί γνῶθι τήν καρδίαν μου εἰ ὁ θεός ἡμῶν ἐστι πῦρ καταναλίσκον διά τῆς ἐπινοίας δηλονότι τοῦ πυρός δοκιμάζει τάς ψυχάς τῶν ἀνθρώπων οἵτινες ἐλογίσαντο ἀδικίαν ἀδικίας ἐν καρδίᾳ ὅλην τήν ἡμέραν παρετάσσοντο πολέμους κ τ ἑ διά τῶν λογισμῶν ἡμῖν οἱ δαίμονες οἱ δαίμονες ἡμῖν παρατάσσονται ποτέ μέν ἐπιθυμίας ἐπιθυμίαν κινοῦντες ποτέ δέ ὀργάς ὀργήν καί ἄλλοτε πάλιν ἐν ταυτῷ τῷ αὐτῷ θυμόν καί ἐπιθυμίαν δι ὧν γίνεται ὁ λεγόμενος πεπλεγμένος λογισμός ἀλλ οὗτος ἐν καιρῷ τῆς ἀκηδίας συμβαίνει μόνον οἱ δ δέ ἄλλοι ἐκ διαλείμματος διαλειμμάτων ἐπέρχονται ἀλλήλους διαδεχόμενοι τόν δέ τῆς ἀκηδίας λογισμόν κατ ἐκείνην τήν ἡμέραν οὐδείς διαδέχεται διαλογισμός λογισμός πρῶτον μέν ὅτι καί χρονίζει ἔπειτα δέ ὅτι καί σχεδόν πάντας τούς λογισμούς ἔχει ἐν ἑαυτῷ ἠκόνησαν τήν γλῶσσαν αὐτῶν ὡσεί ὄφεως κ τ ἑ τόν ὀξύτατον λογισμόν ἠκονημένον ὡς ὄφεως λέγει τοιοῦτος δέ καί ἐστι καί ὁ λογισμός ὁ πρός βλασφημίαν θεοῦ τόν νοῦν ὑφαρπαζων λογισμός οἵτινες διελογίσαντο τοῦ ὑποσκελίσαι τά διαβήματά ἐξαρπάζων ἔκρυψαν ὑπερήφανοι παγίδα μοι καί σχοινία διέτειναν παγίδας τοῖς ποσίν μου κ τ ἑ ἀλλά καί τά ἐχόμενα τρίβου σκάνδαλον ἔθεντό μοι πάνυ τετηρημένως τέθεικε τοῦτο τά γάρ φαῦλα νοηματα νοήματα πολλάκις οἱ δαίμονες οὐ γυμνά ἀποτίθενται ἡμῖν ἐναποτίθενται ἡμῖν οἱ δαίμονες ἵνα μή ὁ νοῦς ἄντικρυς τό ἄλογον αὐτῶν θεασαμενος θεασάμενος τούς λογισμούς ἀποῤῥίψῃ ἀπορρίψῃ ἀλλά μετά τινων ἄλλων χρηστοφανῶν νοημάτων καί τά πονηρά νοήματα ἐπισπείρουσι καί τοῦτο μόνον ἐπί τῶν τελείων ποιοῦσι τῶν μή ἐχόντων πάθη τοῖς γάρ ἐμπαθέσι καί ἀκαθάρτοις καί φανερῶς ἐμβάλλουσι τούς λογισμούς οὕς ἀπώσασθαι ἀδυνατοῦσιν ἔκρυψαν ὑπερήφανοι παγίδα μοι œ γ ́ διά τά πάθη ἀδυνατοῦσιν καί ἀδυνατοῦσι κἄν τήν ἄλογον ἀλογίαν αὐτῶν ἐπίγνωσιν ἐπιγνῶσιν οὕτω καί τῇ εὔᾳ φησίνἔσεσθε φησίν ἔσεσθε ὡς θεοί γινώσκοντες καλόν καί πονηρόν διελογίσαντο κατ ἐμοῦ μή ἐγκαταλίπῃς με μήποτε ὑψωθώσιν ὑψωθῶσιν ὅσον ὑψοῦνται νικῶντες οἱ ἐχθροί τοσοῦτον ἡττώμενοι αἰσχύνωνται ταπεινοῦνται ἡ κεφαλή τοῦ κυκλώματος αὐτῶν κύκλωμα εἶπεν τό κυκλῶσαι αὐτόν τάγμα κεφαλήν δέ ἤτοι τόν προεστῶτα διαβολον διάβολον τοῦ τάγματος τούτου ἤ τό πρῶτον ἐν τῇ καρδίᾳ πονηρόν συνιστάμενον νόημα περί οὗ εἶπεν καί ὁ θεός ἐν τῇ γενέσει τό συντηρήσεις σύ τηρήσεις αὐτοῦ κεφαλήν καί αὐτός σου τηρήσει πτέρναν πεσοῦνται ἐπ αὐτούς ἄνθρακες πυρός κ τ ἑ ἐν πυρί καταβαλεῖς αὐτούς τοῦτο τό πῦρ καί οἱ ἄνθρακες κατακαίουσι μετά τῶν ἀνθράκων κατακαίει ξύλα χόρτον καλάμην τάς μοχθηράς ἕξεις καταναλίσκοντα καταναλίσκον ἄνδρα ἄδικον κακά θηρεύσει εἰς διαφθοράν θηρεύσει τόν ἄδικον τά κακοῦντα αὐτόν καί κολάζοντα ἔγνων ὅτι ποιήσει κύριος τήν κρίσιν τοῦ πτωχοῦ καί τήν δίκην τῶν πενήτων ἔγνω τῷ προφητικῷ πνεύματι τά περί τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ χριστοῦ πλήν δίκαιοι ἐξομολογήσονται τῷ ὀνόματί σου καί κατοικήσουσιν εὐθεῖς σύν τῷ προσώπῳ σου σύν τῷ προσώπῳ σου σύν τῇ σοφίᾳ σου τῇ θεωρουμένῃ ἐν τοῖς γεγονόσιν κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου τούτου κατευθύνεται ἡ προσευχή ὡς θυμίαμα τοῦ δυναμένου εἰπεῖν χριστοῦ εὐωδία ἐσμέν ἐν τοῖς σωζομένοις σῳζομένοις καί ἐν τοῖς ἀπολλυμένοις καί ἐστίν ἔστιν ἕν εἶδος προσευχῆς ὁμιλία νοῦ πρός θεόν ἀτύπωτον τόν νοῦν διαζῴζουσα διασῴζουσα ἀτύπωτον δέ λέγω νοῦν τόν μηδέν σωματικόν κατά τόν καιρόν τῆς προσευχῆς φανταζόμενον μόνα γάρ ἐκεῖνα τῶν ὀνομάτων καί ῥημάτων τυποῖ τόν νοῦν ἡμῶν καί σχηματίζει τά σημαίνοντά τι τῶν αἰσθητῶν προσευχόμενον δέ νοῦν πάντη δεῖ τῶν αἰσθητῶν ἐλεύθερον εἶναι τό δέ τοῦ θεοῦ νόημα διασώζει διασῴζει τόν νοῦν ἀναγκαίως ἀτύπωτον οὐ γάρ ἐστι σῶμα θεός θοῦ κύριε φυλακήν τῷ στόματί μου οὐδέν οὕτω φυλάσσει τήν καρδίαν ἡμῶν ὡς ὁ φόβος τοῦ θεοῦ εἴγε τῷ φόβῳ κυρίου ἐκκλίνει πᾶς ἀπό κακοῦ ἔλαιον δέ ἁμαρτωλοῦ μή λιπανάτω τήν κεφαλήν μου ἔλαιον λέγει ἁμαρτωλοῦ τήν εὐποιΐαν τήν μή διά τήν γνῶσιν τοῦ θεοῦ γινομένην ἀλλά διά τήν δόξαν τήν παρά τῶν ἀνθρώπων τοῦτο γάρ ἐστι ἐστιν καί τό σαλπίζειν τόν τήν ἐλεημοσύνην ποιοῦντα διεσκορπίσθη τά ὀστᾶ ἡμῶν παρά τόν ᾅδην τάς δυνάμεις τῆς ψυχῆς ὀστᾶ τῆς ψυχῆς ὀνομάζει ἅπερ διεσκορπίζεται διασκορπίζεται κακίας ἐφαπτόμενα καί ἀγνωσίας εὖ δέ καί τό φάναι διεσκορπίσθη διεσκορπίσθησαν οἱ γάρ ἐν ἀρετῇ ὄντες εἷς εἰσιν ἐν κυρίῳ πεσοῦνται ἐν ἀμφιβλήστρῳ αὐτοῦ ἀμαρτωλοι ἁμαρτωλοί ἀμφίβληστρόν ἐστι κόλασις ποικίλη ἀπό τῶν βυθῶν τῆς κακίας τούς ἀκαθάρτους ἀνειμωμένη ἀνιμωμένη ἀλλά τοῦτο μέν τό ἀμφίβληστρον τοῦ μέλλοντός ἐστιν αἰῶνος τοῦ δέ ἐνεστῶτος αἰῶνός ἐστιν ἀμφίβληστρον διδασκαλία πνευματικη πνευματική τούς ἀποπλανηθέντας ἀπό τῆς θεοσεβείας ἐπί τήν ἀρετήν ἐπανάγουσα ἐν ὁδῷ ταύτῃ ᾗ ἐπορευόμην ἔκρυψαν παγίδα μοι πάσαις οἱ ἐχθροί ἡμῶν ἐπιβουλεύουσι ταῖς ἀρεταῖς καί ἐν μέν τῇ ἀνδρείᾳ κρύπτουσι τήν τῆς δειλίας παγίδα ἐν δέ τῇ σωφροσύνῃ τήν τῆς πορνείας καί πάλιν ἐν τῇ ἀγάπῃ τιθέασι τοῦ μίσους τήν παγίδα καί ἐν τῇ πραΰτητι ἐμβάλλουσι τήν θρασύτητα καί ἐν τῇ ἐλεημοσύνῃ τό μή διά τόν θεόν ἀλλά διά τούς ὁρῶντας ἐλεεῖν καί ἐν τῇ νηστείᾳ τό διά τούς ἀνθρώπους νηστεύειν καί ταῦτα μέν ὡς ἐπί τῆς πρακτικῆς τί δε δέ τις ἄν εἴποι καί ἐπί τῆς θεωρίας ὁπόσας παγίδας οἱ ἐχθροί διά τῶν αἱρέσεων τοῖς ὀρθοῖς δόγμασιν ἑναπέκρυψαν ἐναπέκρυψαν ἀπώλετο φυγή ἀπ ἐμοῦ ὁ ἀπολέσας τήν φυγήν ταύτην οὐ δύναται λέγειν τό < ἐν θλίψει ἐπλάτυνάς μοι > διέξοδον ἀπό τῶν πταιζόντων πιεζόντων αὐτόν λογισμῶν μή εὑρίσκων ὅπερ μάλιστα συμβαίνει τοῖς μή ἔχουσι διάκρισιν λογοσμῶν ἐνταῦθα δέ ἤτοι ταπεινοφροσύνης χάριν τέθειται τοῦτο ἤ ὄντως καί αὐτός ἀπώλεσε τήν φυγήν κατ ἀναλογίαν τῆς αυτοῦ καταστάσεως πειραζόμενος καί μή εὑρίσκων τούς λόγους τῶν προσπεσόντων αὐτῷ πειρασμῶν πάντως γάρ καί τούτῳ ἡ πάλη ἐγένετο οὐ πρός αἷμα καί σάρκα ἀλλά πρός τάς ἀρχάς πρός τάς ἐξουσίας πρός τούς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τούτου πρός τά πνευματικά τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις μερίς μου εἶ ἐν γῇ ζώντων εἰ ὁ κύριος ἡμῶν σοφία ἐστί ἐστίν ἡ μερίς δέ τῶν ζώντων ὁ κυριός κύριός ἐστιν ἡ μερίς ἄρα τῶν ζώντων ἡ σοφία ἐστί καθ ἥν καί χρηματίζουσι ζῶντες ῥῦσαί με ἐκ τῶν καταδιωκόντων με πειρασμοί συνεχεῖς διώκουσι τόν νοῦν ἀπό γνώσεως ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τήν ψυχήν μου οὐ πάντων ἐστί τό λέγειν ἔκβαλε ἔκβαλλε ἐκ φυλακῆς τήν ψυχήν μου εἰ μή τῶν δυναμένων διά καθαρότητα καρδίας καί χωρίς τοῦ σώματος τούτου ἐπιβαλεῖν ἐπιβάλλειν τῇ θεωρίᾳ τῶν γεγονότων καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου καί ὁἰώβ φησινἐάν ὁ ἰώβ φησιν ἐάν γάρ βούληται κριθῆναι αὐτῷ οὐ μή ὑπακούσῃ αὐτῷ ἵνα μή ἀντείπῃ πρός ἕνα λόγον αὐτοῦ ἐκ χιλίων ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν εἰ οἱ συναποθνήσκοντες συναποθνῄσκοντες τῷ χριστῷ δικαιοῦνται οἱ ζῶντες ἄρα τήν ζωήν ἀντικειμένην τούτῳ τῷ θανάτῳ οὐ δικαιοῦνται ἐνώπιον τοῦ θεοῦ ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων καί ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου ὁ γινώσκων τούς λόγους τῶν γεγονότων οὗτος μελετᾷ ἐν τοῖς ἔργοις τοῦ θεοῦ ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι γῆ ἄνυδρός ἐστι ψυχή καθαρά πνευματικήν γνῶσιν ἐπιζητοῦσα ἀκουστόν ποίησόν μοι τό πρωΐ τό ἔλεός σου ὅτι ἐπί σοί ἤλπισα τήν θεωρίαν ἐπιζητεῖ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος ἥν καί βασιλείαν οὐρανῶν ἔθος ὀνομάζειν ὀνομάζειν ἔθος τῇ θείᾳ γραφῇ τοῦτο γάρ ἀκούειν λέγεται νοῦς ὅ γινώσκει καί τοῦτο μή ἀκούειν ὅ μή γινώσκει τό δέ ἔλεος τοῦ θεοῦ πνευματικήν τινα θεωρίαν σημαίνει εἴπερ νοῦς ἐστιν ὁ τοῦ ἐλέους τούτου καταξιούμενος ἔλεον δέ ὀνομάζει τήν θεωρίαν διότι αὐτή τοῦς αὕτη τούς κοπιῶντας ἀναπαύει καί πεφορτισμένους ταῖς ἀνομίαις καί γάρ ὁ σολομών ἐν ταῖς παροιμίαις φησί δότε μέθην τοῖς ἐν λύπαις καί οἶνον πίνειν τοῖς ἐν ὀδύναις ἵν ἐπιλάθωνται τῆς πενίας τουτέστι τῆς ἀγνωσίας αὕτη γάρ ἡ πενία φύσεως λογικῆς καί τῶν πόνων μή μνησθῶσιν ἔτι ὁ γάρ μεθυσθείς ἀπό τῆς πιότητος τοῦ οἴκου οἴνου κυρίου ἐπιλανθάνεται τῆς πενίας καί τῶν πόνων καί τῶν ὀδυνῶν καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολεθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου οὐδέν οὕτως ἀποδιώκει τούς ἐχθρούς ἡμῶν ὡς θεωρία πνευματικη πνευματική εὐλογητός κύριος ὁ θεός μουὁ μου ὁ διδάσκων τάς χεῖράς μου εἰς παράταξιντούς παράταξιν τούς δακτύλους μου εἰς πόλεμον ὁ διδαχθείς παρά κυρίου τόν πρός τήν ἀντικειμένην δύναμιν πόλεμον ἐπίσταται λόγους ἀρετῶν καί κακιῶν καί διαφοράς λογισμῶν γνωρίσματά τε ἀπαθείας καί ὅρους αὐτῆς ἔτι δέ καί τῶν νυκτερινῶν φαντασμάτων ἤ́ ἐνυπνίων γινώσκει τούς λόγους ὧν οἱ μέν ἀπό τοῦ λογιστικοῦ μέρους γίνονται τῆς ψυχῆς κινουμένης τῆς μνήμης οἱ δέ ἀπό τοῧ τοῦ θυμικοῦ ἕτεροι δέ ἀπό τοῦ ἐπιθυμητικοῦ ἀλλά περί μέν τούτων ἀκριβέστερον ἐν τῷ μοναχῳ περιειλήφαμεν διειλήφαμεν τῆς γάρ ἠθικῆς πραγματείας ἡ τοιαύτη τῶν λόγων ἐξέτασις νυνί δέ ποσῶς κεκινήκαμεν τόν ὑπό τοῦ κυρίου διδασκόμενον πόλεμον παραστῆσαι βουλόμενοι ἄνθρωπος ματαιότητι ὡμοιώθη αἱ ἡμέραι αὐτοῦ ὡσεί σκιά παράγουσι ματαιότης ἐστίν ἕξις χειρίστη λογικῆς ψυχῆς καθ ἥν τάς φθαρτάς ἡδονάς προαιρουμένη τῶν ἀϊδίων καί ἀφθάρτων καταφρονεῖ κύριε κλῖνον οὐρανούς σου καί κατάβηθι ἅψαι τῶν ὀρέων καί καπνισθήσονται ἁφή ἐστι θεοῦ διδασκαλία πνευματική τόν ἐκ τῆς κακίας ἐναποκείμενον καπνόν ταῖς λογικαῖς ψυχαῖς ἐξελαύνουσα ἐξαπόστειλον τά βέλη σου καί συνταράξεις αὐτούς ταῦτα τά βέλη ἀντίκεινται τοῖς πεπυρωμένοις βέλεσι τοῦ πονηροῦ ἐξαπόστειλον τήν χεῖρά σου ἐξ ὕψους ἐξελοῦ με καί ῥῦσαί με ἐξ ὑδάτων πολλῶν ἐκ χειρός υἱῶν ἀλλοτρίων χείρ ἐστιν ἀλλοτρία λογισμός μετά τοῦ παθητικοῦ μέρους τῆς ψυχῆς ἐγγινόμενος καί κατέχων τόν νοῦν ἀλλ αὐτή μέν ἡ χείρ ἅπτεται τῶν πρακτικῶν τῶν δέ θεωρητικῶν ἐστιν ἡ χείρ γνῶσις ψευδής αὐτῶν τῶν πραγμάτων ἤ τῆς θεωρίας αὐτῶν ἄδικον ἤ ἄσοφον τόν δημιουργόν ὑποβάλλουσα ὧν τό στόμα ἐλάλησε ἐλάλησεν ματαιότητα καί ἡ δεξιά αὐτῶν δεξιά ἀδικίας καί ὁ προφήτης φησί πλήν κρίμα πλήν κρίματα λαλήσω πρός σέ σε τί ὅτι ὁδός ἀσεβῶν εὐοδοῦται καί πάλιν ὁ δαυΐδ φησι δαυίδ φησι παρ ὀλίγον ἐξεχύθη τά διαβήματά μου ὅτι ἐζήλωσα ἐπί τοῖς ἀνόμοις εἰρήνην ἁμαρτωλῶν θεωρῶν ἐμακάρισαν τόν λαόν ᾧ ταῦτά ἐστιν μακάριος ὁ λαός οὗ κύριος ὁ θεός αὐτοῦ μακαριότης ἀδίκων ἐστί βίος ἀπενθής μετά πλήθους χρημάτων δικαίων δέ μακαριότης μακάριος ὁ λαός οὗ κύριος ὁ θεός αὐτοῦ μακαριότης δικαίων ἐστίν ἀπάθεια ψυχῆς μετά γνώσεως θεοῦ ὑψώσω σε ὁ θεός μου ὁ βασιλεύς μου ὑψωσις ὕψωσις πνευματική ἐστι εὐχαριστία νοῦ καθαροῦ ἐπί τοῖς συμβᾶσιν αὐτῷ παρά θεοῦ θεῷ ἀγαθοῖς καί τῆς μεγαλωσύνης αὐτοῦ οὐκ ἔστι πέρας πάντων μέν τῶν γεγονότων ἡ θεωρία πεπεράτωται μόνης δέ τῆς ἁγίας τριάδος ἡ γνῶσίς ἐστιν ἀπέραντος οὐσιώδης γάρ ἐστι ἡ σοφία γενεά καί γενεά ἐπαινέσει τά ἔργα σου αὕτη ἡ γενεά ἐκ τῶν κατ ἀρετήν καί γνῶσιν γενομένων γεννωμένων συνίσταται ἐξομολογησάσθωσάν σοι κύριε πάντα τά ἔργα σου νῦν τά ἔργα τάς λογικάς φύσεις λέγει αὐταί αὗται γάρ πεφύκασιν ἐξομολογεῖσθαι θεῳ εἰ δέ δ ἀναπέμπεταί τις ἐξομολόγησις καί ἀπό τῆς φύσεως τῆς σωματικῆς θεός ἄν εἰδείη καί οἱ τούτου φίλοι ἡ βασιλεία σου βασιλεία πάντων τῶν αἰώνων καί ἡ δεσποτεία σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καί γενεᾷ εἰ ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ ἡ θεωρία τῶν γεγονότων καί γενησομένων αἰώνων ἐστίῃ ἐστίν καλῶς εἴρηται ἡ βασιλεία σου βασιλεία πάντων τῶν αἰώνων πλήν καί τοῦτο ἰστέον ὅτι γενεά καί γενεά ἐν τοῖς αἰῶσιν λέγεται τῶν μέν διδασκόντων τῶν δέ μανθανόντων ἐν δέ τῇ ἁγίᾳ τριάδι γενεά καί γενεά οὐ ῥηθήσεται πάντων γεγονότων ἐν θεῷ ἕν κατά τήν προσευχήν τοῦ χριστοῦ λέγουσαν κυρίου τήν λέγουσαν δός αὐτοῖς ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν ἕν ὦσιν καθώς ἐγώ καί σύ ἐσμέν ἕν πάτερ ἕν ἐσμέν πάτερ καί σύ δίδως τήν τροφήν αὐτῶν ἐν εὐκαιρίᾳ ὡς ἰατρός τῶν ψυχῶν ὁ χριστός ἐν εὐκαιρίᾳ δίδωσιν αὐτοῖς τήν τροφήν χρήσει δέ τῷ ῥητῷ τούτῳ λύων τό ἐν τοῖς εὐαγγελίοις ὑπό τοῦ σωτῆρος λεγόμενον τό τί ἐμοί καί σοί γῦναι καί οὔπω ἥκει ἡ ὥρα μου καί γάρ ἐκεῖ καιρόν σημείων οὐχ ἔφασκεν εἶναι εἴπερ τά σημεῖα οὐ τοῖς πιστεύουσιν ἀλλά τοῖς ἀπίστοις ἀπιστία γάρ μετά τό κήρυγμα εἴωθε γίνεσθαι κηρύσσειν δέ οὔπω ὁ κύριος ἤρξατο τήν βασιλείαν οὐρανῶν καί πάντας τούς ἁμαρτωλούς ἐξολοθρεύσει ἐξολόθρευσις ἁμαρτωλοῦ ἐστι χωρισμός λογικῆς ψυχῆς ἀπό τῆς συμβάσης ἐπισυμβάσης αὐτῇ κατά κακίαν ζωῆς καί εὐλογείτω πᾶσα σάρξ τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ και καί ὁ παῦλος φησιν οὐκ ἐν πλαξί λιθίναις ἀλλ ἐν πλαξί καρδίαις σαρκίναις πλάξ τοίνυν σαρκίνη ἐστίν ψυχή λογική εὐκόλως ὑποδεχομένη τόν νόμον τοῦ θεοῦ ἔστι δέ καί ψεκτή σάρξ ὡς τό οὐ μή καταμείῃ καταμείνῃ τό πνεῦμα μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις διά τό εἶναι αὐτούς σάρκας καί πάλιν ὁ παῦλός φησι σάρξ καί αἵμα βασιλείαν θεοῦ κληρονομῆσαι οὐ δύνανται ἐνταῦθα γάρ ἡ σάρξ τήν κακίαν σημαίνει τόν φυλάσσοντα ἀλήθειαν εἰς τόν αἰῶνα ποιοῦντα κρίσιν τοῖς ἀδικουμένοις διδόντα τροφήν τοῖς πεινῶσιν ἀλήθειαν εἶπε τόν ἀληθινόν ἀπό τῆς ἕξεως ὀνομάσας τόν μετέχοντα τῆς ἕξεως οὕτω καί ἐλεημοσύνην ἀγαπᾷ κύριος καί κρίσιν τουτέστι τόν ἐλεήμονα καί δικαιόκριτον δικαιοκρίτην καί παρά τῷ παύλῳ ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται ἀντί τοῦ ὁ ἔχων τήν ἀγάπην κατά τά αὐτά δέ καί ἀπό τῶν χειρόνων ἕξεων εὑρήσεις ὀνομαζομένους τούς κεκτημένους αὐτάς κύριος λύει πεπηδημένους οὔτε τά πράγματα δεσμοῖ δεσμεῖ τόν νοῦν οὔτε τά τούτων νοήματα ἀλλά τά ἐμπαθῆ τῶν πραγμάτων νοήματα καί γάρ τόν χρυσόν ὁ κύριος ἔκτισεν καί αὐτός τήν γυναῖκα πεποίηκεν οὐδέν δέ τῶν γεγονότων ὑπό θεοῦ ἐναντιοῦται τῇ σωτηρίᾳ τῇ τῶν ἀνθρώπων ἀλλ ἡ πορνεία καί ἡ πλεονεξία δεσμοῦσι τόν νοῦν ἀναγκάζουσι χρονίζειν τά νοήματα τῶν πραγμάτων ἐν τῇ καρδίᾳ ἵστησι γάρ τόν νοῦν τά πράγματα διά τῶν εμπαθῶν ἐμπαθῶν νοημάτων καθάπερ καί τό ὕδωρ τόν διψῶντα διά τῆς δίψης καί τόν πεινῶντα ὁ ἄρτος διά τῆς πείνης τί οὖν πρός ταῦτα ὁ ἰατρός τῶν ψυχῶν οὔτε τά πράγματα διαφθείρει αὐτός γάρ αὐτῶν ἐστι δημιουργός οὔτε τόν νοῦν μή νοεῖν αὐτά καταναγκάζει τοῦ γάρ ὑπ αὐτοῦ νοεῖσθαι ἕνεκεν γέγονεν ἀλλά διά τῆς πνευματικῆς διδασκαλίας καί τῶν ἐντολῶν ἀνατρέψας τά πάθη ἅπερ ἕτερά ἐστι τῶν νοημάτων καί τῶν πραγμάτων ἀφ ἡμῶν ἔχοντα τάς ἀρχάς ἐλεύθερον ἀφῆκε τόν νοῦν τῶν δεσμῶν καί τοῦτ ἄν εἴη τό κύριος λύει πεπεδημένους κύριος σοφοῖ τυφλούς τυφλότης ἐστί στέρησις γνώσεως τάς διασποράς τοῦἰσραήλ τοῦ ἰσραήλ ἐπισυνάξει οὕς διασκορπίζει ἡ κακία τούτους συνάγει ἡ ἀρετή οὕτω καί ὁ κύριος ἐν τοῖς εὐαγγρλίοις εὐαγγελίοις φησί καί ὁ μή συνάγων μετ ἐμοῦ σκορπίζει ὁ ἀριθμῶν πλήθη ἄστρων kaií pa=sin autoiíj onomata kalw1⁄2n καί πᾶσιν αὐτοῖς ὀνόματα καλῶν ὁ ἀριθμός ᾧ χρώμενος ὁ θεός ἀριθμεῖ τά λογικά καταστάσεων ἄστρων ἀρίστων μηνύει διαφοράς καί ἅ τίθησιν ὀνόματα αὐτοῖς διαφόρους καί πνευματικάς γνώσεις σημαίνει περί δέ τῶν ἑρπετῶν τῶν ἐν τῇ θαλάσσῃ φησίν ἐκεῖ ἑρπετά ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός πῶς γάρ ἐφαρμοσθήσεται ὁ πνευματικός ἀριθμός τοῖς ἕρπουσιν ἐπί γαστέρα καί δουλεύουσι ταῖς ἡδοναῖς ὧν ὁ θυμός κατά τήν ὁμοίωσιν τοῦ ὄφεως καί ἰός ἀσπίδων ὑπό τά χείλη αὐτῶν καί πάλιν ὁ σολομών πολλούς λέγει τούς τετρωμένους ὑπό τῆς κακίας καί ἀναριθμήτους τούς πεφονευμένους καί διδόντι τοῖς κτήνεσι τροφήν αὐτῶν καί τοῖς νεοσσοῖς τῶν κοράκων τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτόν ζητήσεις μήποτε συνεκδοχικῶς διά τῶν κοράκων πᾶσαν τῶν πτηνῶν τήν φύσιν σημαίνει ὡς ἐπικαλουμένην θεόν ἤ κόρακας νῦν λέγει φύσεις λογικάς νοητῶς τρέφειν δικαίους πεπιστευμένας καί κολάζειν ἀδίκους προστασσομένας εἴπερ τοῦ μέν καταγελῶντος πατρός καί ἀτιμάζοντος γῆρας μητρός ἐκκόπτουσι κόρακες τούς ὀφθαλμούς ἐκ τῶν φαράγγων τῷ δέἡλίᾳ δέ ἠλίᾳ ἄρτον κομίζουσι τό πρωΐ καί κρέα τό δείλης δείλῃ οὐκ ἐν τῇ δυναστείᾳ τοῦ ἵππου θελήσει οὐδέ ἐν ταῖς κνήμαις τοῦ ἀνδρός εὐδοκεῖ εὐδοκεῖ κύριος ἐν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν καί ἐν τοῖς ἐλπίζουσιν ἐπί τό ἔλεος αὐτοῦ ματαία φησί δύναμις ἀνθρώπου καί τάχος ποδῶν φόβος γάρ κυρίου προστίθησι γνῶσιν καί ἀγάθη ἀγαθή ἐλπίς δωρεῖται ἔλεον ἐπαίνει ἱερουσαλήμ τόν κύριον αἴνει τόν θεόν σου σιών ὅτι ἐνίσχυσεν τούς μοχλούς τῶν πυλῶν σου μοχλοί μέν τῆςἱερουσαλήμ τῆς ἱερουσαλήμ εἰσιν αἱ πρακτικαί ἀρεταί κωλύουσαι τούς ἐχθρούς παρεισδῦνειν παρεισδύνειν τῆς δέ σιών τά οὐράνια δόγματα καί ἡ ὀρθή πίστις τῆς προσκυνητῆς καί ἁγίας τριάδος εἴπερ ἡ μένἱερουσαλήμ μέν ἱερουσαλήμ τήν ψυχήν σημαίνει ἡ δέ σιών τόν νοῦν ἑρμηνεύεται γάρἱερουσαλήμ γάρ ἱερουσαλήμ μέν ὅρασις εἰρήνης σιών δέ ἡ δέ σιών σκοπευτήριον ὁ τιθείς τά ὅριά σου εἰρήνην τα τά ὅρια τῆς εἰρήνης φασίν εἶναι τήν ἀπάθειαν τῆς ψυχῆς καί στέαρ πυροῦ ἐμπιπλῶν σε οὗτος ὁ πυρός ἐκ τοῦ σπέρματός ἐστιν ἐκείνου τοῦ καλοῦ τοῦ σπαρέντος ὑπό τοῦ κυρίου ἐν τῷ ἀγρῷ ὅπερ πνευματικήν γνῶσιν σημαίνει ὁ ἀποστέλλων τό λόγιον αὐτοῦ τῇ γῇ ἕως τάχους δραμεῖται ὁ λόγος αὐτου τοῦ διδόντος χιόνα ὡσεί ἔριον ὁμίχλην ὡσεί σποδόν πάσσοντος βάλλοντος κρύσταλλον αὐτοῦ ὡσεί ψωμούς κατά πρόσωπον ψύχους αὐτοῦ τίς ὑποστήσεται ἀποστελεῖ τόν λόγον αὐτοῦ καί τήξει αὐτά διττῶς λέγεται διδόναι θεός ἤ ἐνεργῶν ἤ συγχωρῶν καί ἑπί μέν τῶν ἀγαθῶν ὡς ἐνεργῶν ἐπί δέ τῶν κακων κακῶν ὡς συγχωρῶν ὡς εἰ καί περί τοῦ ἡλίου τις ἔλεγεν ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ τήν ἡμέραν ποιῶν καί τήν νύκτα ἀλλ ἡμέραν μέν λάμπων νύκτα δέ ὑποχωρῶν κατά οὖν τό δεύτερον σημαινόμενον τό διδόναι τόν θεόν ἐνταῦθα νομιστέον εἴπερ ἀποστέλλων τόν λόγον αὐτοῦ τήξει αὐτά τοῦ διδόντος χιόνα ὡσεί ἔριον ὁμίχλην ὡσεί σποδόν πάσσοντος 6 βάλλοντος κρύσταλλον αὐτοῦ ὡσεί ψωμούς κατά πρόσωπον ψύχους αὐτοῦ τίς ὑποστήσεται 7 ἀποστελεῖ τόν λόγον αὐτοῦ καί τήξει τήκει αὐτά ἡ χιών καί ὁ κρύσταλλος καί ἡ ὁμίχλη καί τό ψῦχος κατά στέρησιν τοῦ ἡλίου τῆς δικαιοσύνης ἐπισυμβαίνει τῇ φύσει τῇ λογικῇ ἅπερ ἔτηξεν ὁ τοῦ θεοῦ λόγος ἀποσταλείς πῦρ πῦρ γάρ φησίν ἦλθον ἦλθεν βαλεῖν ἐπί τήν γῆν ἀπαγγέλλων τόν λόγον λόγιον αὐτοῦ τῷ ιακωβ δικαιώματα καί κρίματα αὐτοῦ τῷ ισραηλ 9 ἰσραήλ οὐκ ἐποίησεν οὕτως παντί ἔθνει εἰ οὐκ ἐποίησεν οὕτως παντί ἔθνει ἀλλά μόνῳ τῳ τῷ ἰακώβ καί τῳ τῷ ἰσραήλ καί ἡμεῖς οἱ ἐξ ἐθνῶν τά λόγια αὐτοῦ καταδεξάμενοι ἰακώβ καί ἰσραήλ ἐσμεν ἐπαί ἐπεί καί ἡμῖν ἐποίησεν αἰνεῖτε τόν κύριον ἐκ τῶν οὐρανῶν κ τ ἑ αἶνός ἐστιν ὕμνος εἰς θεόν ἐπί τῇ θεωρίᾳ τῶν γεγονότων αἰνεῖτε αὐτόν πάντα τά ἄστρα καί τό φῶς τό φῶς νῦν συμβολικῶς λογικήν φύσιν σημαίνει ὑμεῖς γάρ φησίν φησίν ἐστέ τό φῶς τοῦ κόσμου αἰνεῖτε αὐτόν οἱ οὐρανοί τῶν οὐρανῶν οὐρανός ἐστι νοητός φύσις λογική τόν τῆς δικαιοσύνης ἥλιον ἐν αὐτῇ ἑαυτῇ περιφέρουσα καί τό ὕδωρ τό ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν αἰνεσάτωσαν τό ὄνομα κυρίου τό ὕδωρ τό ἐπάνω τῶν οὐρανῶν λογικάς φύσεις σημαίνει κεχωρισμένας ἀπό τῶν ἐν τοῖς οὐρανοῖς ὄντων ὑδάτων ἄλλο γάρ ἐστιν ὕδωρ τό ὑποκάτω τοῦ στερεώματος καί ἄλλο τό ἐπάνω τοῦ στερεώματος καί ἕτερον τό ἐν τοῖς οὐρανοῖς καί ἄλλο πάλιν τό ἐπάνω τῶν οὐρανῶν ὅπερ νῦν αἰνεῖν λέγεται τό ὄνομα κυρίου ταῦτα δέ πάντα τά ὕδατα σημαίνει ἅγια καί λογικά τάγματα διαφόροις ἐνδιατρίβοντα κόσμοις ἅπερ ὁ ἱερός ̓ἀπόστολος ἀπόστολος ὀνόμασιν ἑτέροις δεδήλωκεν θρόνους λέγων καί κυριότητας καί ἀρχάς καί ἐξουσίας καί ὑψώσει κέρας λαοῦ αὐτου κέρας ἐστί νοῦς καθαρός ὕμνος πᾶσι τοῖς ὁσίοις αὐτου ὕμνος ἐστίν ἔμπληξις ἔκπληξις μετά δοξολογίας ἐπί τῇ θεωρίᾳ τῶν γεγονότων καί γενομένων γινομένων ὑπό θεοῦ ᾄσατε τῷ κυρίῳ ᾆσμα καινόν οὗτος ᾄδει καινόν ᾆσμα ᾆσμα καινόν ὁ τόν παλαιόν ἄνθρωπον ἀποθέμενος τόν φθειρόμενον κατά τάς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης καί ἐνδυσάμενος τόν νέον τόν κατά θεόν κτισθέντα καί ῥομφαῖαι δίστομοι ἐν ταῖς χερσίν αὐτῶν ῥομφαία ἐστί νοῦς λογικός νοητή λόγος πνευμακικός ἐκκόπτων ψυχήν ἀπό κακίας καί ἀγνωσίας τοῦ δῆσαι τούς βασιλεῖς αὐτῶν ἐν πέδαις δεσμός ἐστι νοητός ἀπάθεια λογικῆς ψυχῆςδεσμός ἐστι νοητός φόβος κυρίου ἐκκλίνων ἀπό κακίαςδεσμός ψυχῆς λογικῆς δεσμός ἐστι νοητός διδασκαλία πνευματική μή συγχωροῦσα τόν νοῦν ἐπί τήν κακίαν ὁδεύεινδεσμός ὁδεύειν δεσμός ἐστι νοητός ὁ φόβος κυρίου ἐκκλίνων ἀπό κακίας δεσμός ἐστι νοητός ἀγάπη πνευματική μηδέν προτιμῶσα τῆς γνώσεως τοῦ θεοῦδεσμός θεοῦ δεσμός ἐστι νοητός ἐπιθυμία αἰνεῖτε αὐτόν ἐν ἤχῳ σάλπιγγος σάλπιγξ ἐστί νοῦς θεωρητικός ἤ νοῦς διδασκαλίαν πνευματικήν γνῶναι πεπιστευμένος αἰνεῖτε αὐτόν ἐν ψαλτηρίῳ καί κιθάρᾳ ψαλτήριον κιθάρα ἐστί ψυχή πρακτική ὑπό τῶν ἐντολῶν τοῦ χριστοῦ κινουμένη αἰνεῖτε αὐτόν ἐν τυμπάνῳ καί χορῳ χορῷ τύμπανόν ἐστι νέκρωσις τοῦ ἐπιθυμητικοῦ δι αὐτό τό καλόν χορός ἐστι συμφωνία ψυχῶν λογικῶν τό αὐτό λεγουσῶν καί μή ἐχουσῶν σχίσματα ἐν αὐταῖς αἰνεῖτε αὐτόν ἐν χόρδαις καί ὀργάνῳ χορδαί εἰσι εἰσιν συμφώνησις ὀργανόν ἀνταναιρεθείσης φωνῆς ἀρετῶν ὄργανόν ἐστιν ἐκκλησία θεοῦ ἀπό πρακτικῶν καί θεωρητικῶν συνεστῶσα ψυχῶν αἰνεῖτε αὐτόν ἐν κυμβάλοις εὐήχοις κύμβαλόν ἐστιν εὔηχον ψυχή λογική πρακτική τῷ πόθῳ προσηλουμένη χριστοῦ αἰνεῖτε αὐτόν ἐν κυμβάλοις ἀλαλαγμοῦ κύμβαλόν ἐστιν ἀλαλαγμοῦ νοῦς καθαρός παρά τῆς τοῦ χριστοῦ ἐμπνεόμενος σωτηρίας πᾶσα πνοή αἰνεσάτω τόν κύριον εἰ τό φῶς τοῦ κυρίου κατά τόν σοφόν σολομῶντα ἡ πνοή τῶν ἀνθρώπων ἐστίν πᾶσα λογική φύσις ἀναπνέουσα τοῦτο τό φῶς αἰνεσάτω τόν κύριον